Blog

Τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής μου (1/3)

Η ιστορία του Bella Vista μέσα από μία τριλογία

Μέρος 1ο : Όραμα ( Τα χρόνια 2003-2008)

08 Μαρ, 2019

Bella Stories Written by: Alexandra Di Gregorio

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί έφυγα από την Αγγλία και αποφάσισα να επιστρέψω στην Ελλάδα, μια χώρα που είχε και εξακολουθεί να έχει πολλές δυσκολίες. Όσο δυνατές και άν  είναι οι λέξεις, μερικές φορές στερούνται την δύναμη να μεταφέρουν τον ωκεανό των σκέψεων και συναισθημάτων ενός ανθρώπου. Ένιωθα ότι υπήρχε κάτι άλυτο, ότι ένα άγνωστο κομμάτι μου βρισκόταν ακόμα στην Κέρκυρα περιμένοντας με να επιστρέψω, να επανασυνδεθώ. Ενώ πολλοί εκείνη την εποχή ονειρευόταν να φύγουν από την Ελλάδα, ακριβώς όπως έκανα και εγώ πριν από πολλά χρόνια, τώρα, έπρεπε να επιστρέψω. Στο τέλος-τέλος , αυτός είναι ο τόπος όπου γεννήθηκα και όπου μεγάλωσα. Υπάρχει ένας ανεξήγητα δυνατός δεσμός που συνδέει τους ανθρώπους με την πατρίδα, το χώμα όπου έκαναν τα πρώτα τους βήματα ως παιδιά. Ακόμη και οι πιο ελεύθεροι άνθρωποι, αυτοί που ονειρεύονται και ταξιδεύουν σε ολόκληρο τον κόσμο, έχουν ένα μέρος που θεωρούν ότι ανήκουν.

Μετά από πολλά χρόνια μακριά από την Κέρκυρα, προσπαθώντας να οικοδομήσω ένα μέλλον για τον εαυτό μου, ένιωσα την ανάγκη να μπορώ να επισκεφθώ την οικογένειά μου όποτε θέλησω, χωρίς να χρειάζεται να πετάξω μέσω μιάς ολόκληρης ηπείρου. Ήξερα ότι θα μου έλειπαν τα απογευματινά Αγγλικά τσαγια στα πολυτελή ξενοδοχεία που δούλευα ή και σίγουρα τα ψώνια στην Oxford Street, αλλά μου έλειπαν επίσης και οι στιγμές που μπορούσα απλά να πάω στη μητέρα μου για έναν καφέ, ο αδελφός με την οικογένεια του ή να βλέπω τις ανιψιές μου να μεγαλώνουν. Λαχταρούσα αυτή την αίσθηση της οικογένειας. Μου είχε λήψει να περπατάω και να βλέπω γνωστά πρόσωπα. Το Λονδίνο είναι μια μαγευτική πόλη, με ανθρώπους από όλο τον κόσμο να πηγαινουν και να έρχονται, όπου τίποτα δεν παραμένει σταθερό. Αντίθετα, η Κέρκυρα, παρά το γεγονός ότι είναι τουριστικός προορισμός, είναι ένας τόπος όπου όλα είναι πιο στατικά και πιο διστακτικά στην αλλαγή. Και ναι, σε έναν κόσμο όπου τα πάντα αλλάζουν γρήγορα, νομίζω ότι εκείνοι οι τόποι και οι κοινότητες που εξακολουθούν να είναι δεμένες με τις ρίζες τους και την ιστορία τους έχουν μια ιδιαίτερη μαγεία : τη μαγεία της αμετάβλητης και βαθειάς σοφίας .

Είχα εγκαταλείψει την Ελλάδα γιατί ένιωσα ότι δεν μπορούσα να είμαι ο εαυτός μου : μια ανεξάρτητη, περιπετειώδης γυναίκα που ακολουθούσε τα όνειρά της και ποτέ δεν άκουγε τίποτα παρά μόνο την καρδιά της. Τώρα που είχα πετύχει όλους μου τους στόχους , και ήξερα ποια ήμουν και τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου, αποφάσισα να προσπαθήσω να είμαι ο εαυτός μου στην Κέρκυρα: μια ελεύθερη ανεξάρτητη γυναίκα με την δική της επιχείρηση. Ήταν δυνατόν; Δεν ήμουν σίγουρη . Παρ όλα αυτά, ήμουν έτοιμη να τολμήσω και να δουλέψω σκληρά για να είμαι πετυχημένη και ευτυχισμένη στον τόπο που γεννήθηκα: την Κέρκυρα και τις Μπενίτσες .

Αυτό που ακολουθεί είναι η ιστορία του πώς το πέτυχα. Το πέτυχα, άραγε  ?

2003-2007: Όραμα

Φυσικά, και φοβόμουν τι θα ακολουθήσει, αλλά ήμουν νέα, γεμάτη ενέργεια και εξαιρετικά ενθουσιασμένη με την ιδέα να ανοίξω ένα καινούργιο κεφάλαιο ζωής. Είχα πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι θα έπρεπε να αντιμετωπίσω πολλούς σκελετούς κρυμμένους στο ντουλάπι του παρελθόντος μου. Στην πραγματικότητα, υπήρξαν πολλοί περισσότεροι από ό,τι καν φανταζόμουν. Ήταν σαν να είχαν σταθεί εκεί για δεκατέσσερα ακριβώς χρόνια και περίμεναν την επιστροφή μου … αλλά, τελικά, αυτός δεν ήταν και ο λόγος που επέστρεψα ?  Ήμουν πρόθυμη να αντιμετωπίσω όλους τους σκελετούς του παρελθόντος .

Anthea Pouli 2003 - Bella Vista hotel Benitses Corfu

Ήταν 2003 και ήμουν αποφασισμένη να αποδείξω στους γονείς μου ότι ήμουν ικανή να αναλάβω ολόκληρο το ξενοδοχείο μόνη μου. Οι γονείς ήταν ήδη αρκετά μεγάλοι και κουρασμένοι και ήθελα να αναλάβω αυτή την ευθύνη (που είχε άρχίσει να γίνεται βάρος) και που ονομάζεται Bella Vista από τους ώμους τους. ‘Ίσως να σκέφτεστε : “εντάξει, εύκολο είναι, είσαι η κόρη τους”. Μη τολμήσετε κάν να πιστεύετε ότι ήταν εύκολο να τους πείσω ότι είχα καταλάβει πλήρως τι σήμαινε αυτό το μέρος όχι μόνο για  αυτούς, αλλά και την οικογένεια μου στο σύνολό της  .

Για τους γονείς μου που το δημιούργησαν, το Bella Vista ήταν σαν ένας άνθρωπος, ένα ανθρώπινο όν, αποτελούμενο από σκελετό, σάρκα και ψυχή. Και αυτή η ψυχή περιείχε όλα τα όνειρα και τις ελπίδες που συνέδεσαν τους γονείς μου με το πλάσμα τους . Ωστόσο, η επιβίωση του απειλείτο όταν επέστρεψα το 2003. Αυτή η ισχυρή ψυχή περίμενε κάποιο νεαρό, εφευρετικό πνεύμα, με σεβασμό στις ρίζες και γεμάτο αγάπη να δώσει. Νομίζω ότι αυτός ο άνθρωπος ήμουν εγώ, και κατά μια έννοια, νομίζω ότι και οι δύο περίμεναμε ο ένας τον άλλον.

Οι γονείς μου είχαν επενδύσει ολόκληρη τη ζωή τους σε αυτό το ξενοδοχείο και παρά την εξαιρετικά λιγοστή τους εκπαίδευση, κατάφεραν να το κρατήσουν ζωντανό για πολύ καιρό. Ήταν η αγάπη για αυτό το μέρος και για την οικογένεια που τους έδωσε τη δύναμη να συνεχίζουν να εργάζονται  αμείλικτα. Αυτός ο τόπος απέδειξε ότι αν θέλεις κάτι πραγματικά, μπορεί και να γίνει. Τι ήταν αυτό που οι γονείς μου ήθελαν τόσο απεγνωσμένα ; Ήθελαν να μας προστατεύσουν, εμένα και τα αδέλφια μου, πρώτον από τη φτώχεια και, δεύτερον, να ζήσουμε μια ζωή στην οποία δεν θα είμαστε χωρίς επιλογές και ευκαιρίες αλλά θα είχαμε δυνατότητες . Το Bella Vista εκπροσωπούσε το όνειρο ελευθερίας, που ακόμη και σήμερα εξακολουθεί να είναι .

Και οι δύο μου γονείς λειτούργησαν το ξενοδοχείο χρησιμοποιώντας την παράλογη λογική της αγάπης, και αποφάσισα να κάνω το ίδιο. Έχω μάθει πολλά απο τις σπουδές και καριέρα μου στο εξωτερικό και παρόλο που πολλοί ισχυρίζονται ότι είναι καλύτερο να κρατάμε τα συναισθήματά μας μακριά από το χώρο εργασίας, πιστεύω ότι μόνο όταν βάζουμε δυνατά συναισθήματα σε αυτό που κάνουμε τότε και μόνο τότε μπορεί να έχουμε εξαιρετικά αποτελέσματα.

Συνεχώς επηρεαζόμαστε από τα συναισθήματά μας, ακόμα και όταν νομίζουμε ότι αυτό δεν ισχύει. Αυτά επηρεάζουν αναπόφευκτα τις ενέργειές μας. Μερικές φορές αισθάνομαι ότι είμαι υπερβολικά επηρεασμένη από τη διάθεσή μου, ακόμα και στη δουλειά, αλλά αυτό τελικά δεν είναι που κάνει αυτό το μέρος μοναδικό τόσο για μένα όσο και για τους ανθρώπους που λειτουργούν εδώ? είναι αληθινό . Δεν μπορώ να δεχτώ ότι η ανάγκη μας για χρήματα δημιουργεί επιχειρήσεις στις οποίες οι άνθρωποι θεωρούνται μόνο ως εργαζόμενοι ή πελάτες και όχι ως ξεχωριστές προσωπικότητες. «Ενθαρρύνοντας τους ανθρώπους να δείξουν τον εαυτό τους, τα συναισθήματά τους και να τα μοιραστούν», αυτό ήταν το δικό μου όραμα, το οποίο αποφάσισα να συνδυάσω με τα όνειρα και τις ελπίδες των γονιών μου.

Έτσι, βασιζόμενη στα χρήματα που είχα κερδίσει στο Λονδίνο από την πώληση του διαμερίσματος μου, άρχισα να μεταμορφώνω το πλάσμα των γονιών μου. Στα επόμενα χρόνια, έπρεπε να αλλάξω τον σκελετό και τη σάρκα του, προκειμένου να επιτύχει τις πολλές προκλήσεις του περιβάλλοντος, αλλά η ψυχή του  Bella Vista παρέμεινε πάντοτε η ίδια.

 

Ένα πολύ σημαντικό μάθημα που έμαθα κατά τη διάρκεια του μεταπτυχιακού μου στο Πανεπιστήμιο του Surrey ήταν η σημασία της τοποθεσίας. Οι επιχειρήσεις δεν είναι ποτέ ξεχωριστές από το περιβάλλον στο οποίο αναπτύσσονται. Αντίθετα, υπάρχει ισχυρή και αμοιβαία επιρροή μεταξύ της επιχείρησης και της τοποθεσίας. Η παραβίαση της σημασίας της τοπικής κοινότητας είχε καταστροφικές συνέπειες για τις  Μπενίτσες (  https://bellavistahotel.gr/benitses-a-story-of-love-and-hate/, ) αφήνοντας το χωριό έρημο και τα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια στα πρόθυρα πτώχευσης. Θα ήταν αδύνατο να γίνει το Bella Vista επιτυχημένο αν κανείς δεν ερχόταν στις Μπενίτσες λόγω της κακής της φήμης . Ακόμη και αν το μετατρέπα σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων με πισίνες και Jacuzzi, πάλι δεν θα λειτουργούσε.

“Τοποθεσία” ήταν η λέξη-κλειδί  και η αφετηρία μου. Πριν από οποιασδήποτε απόφαση, έκανα ένα βήμα πίσω ώστε να παρατηρήσω και να καταλάβω τι είχε συμβεί στις Μπενίτσες και, το σημαντικότερο, γιατί και πώς έφτασαν τα πράγματα ως εκεί. Σύντομα καταλαβα ότι ο μόνος τρόπος για να δημιουργηθεί βιώσιμη λειτουργική σχέση μεταξύ των ντόπιων και των τουριστών ήταν να δημιουργηθούν και να προωθηθούν εγκαταστάσεις και υπηρεσίες που σεβόταν την ντόπια κοινωνία και το περιβάλλον. Η επιβολή ενός διαφορετικού τρόπου σκέψης ήταν ο λόγος για τον οποίο οι Μπενίτσες και το Bella Vista κατά συνέπεια, περνούσαν αυτήν την τεράστια κρίση όταν επέστρεψα από το Λονδίνο. Ευτυχώς, η μόρφωση, εκπαίδευση  και ο σεβασμός μου για το τι έχτισαν άλλοι πριν από μένα μου δίδαξε να σκέφτομαι και λειτουργώ καλύτερα.

Φυσικά, έκανα επίσης κάποιες αλλαγές στο κτίριο. Άλλαξα τη βασική του δομή και τα χρώματα τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Αυτό το μέρος χρειάζοταν λίγη ζωντάνια !

 

Σύντομα άρχισα να εργάζομαι ακριβώς τις ίδιες ώρες που δούλευα στο Λονδίνο, αλλά με μια μικρή μικρή διαφορά: δεν υπήρχαν τουρίστες. Ναι, γιατί μιλάω για το χειμώνα του 2003. Έμεινα σχεδόν έξι μήνες δίπλα στα μεγάλα παράθυρα του ξενοδοχείου και μπροστά από τον υπολογιστή μου. Εβλεπα τα γεμάτα απορία πρόσωπα των γειτόνων μου να περνούν έξω από το παράθυρο μου αναρωτιώμενοι ‘τι στο καλό ‘ έκανα σε ένα κλειστό ξενοδοχείο, τον Ιανουάριο, όλη μέρα μπροστά από έναν υπολογιστή .

Τι έκανα; Ανακάλυπτα την άθλια εικόνα των Μπενιτσών στο Διαδίκτυο. Οι Μπενίτσες παρουσιάζονταν ως ένας τόπος γεμάτος με νεαρούς βρεταννούς τουρίστες που διασκέδαζαν πίνοντας όλη μέρα και νύχτα, ως ένα μέρος προς αποφυγή εκτός και αν κάποιος αποζητούσε « διασκέδαση» (φαντάζεστε τι είδους διασκέδαση εννοώ). Ήξερα ότι αυτό το είδος ήταν αλήθεια στο παρελθόν, αλλά τώρα ήταν το 2003, τα πράγματα είχαν αλλάξει. Αυτό το είδος τουρισμού είχε φύγει χάρη στην αντίσταση των ντόπιων κατοίκων που δεν μπορούσαν πλέον να το αντέξουν. Τα πράγματα είχαν αλλάξει, αλλά αυτή η φρικτή εικόνα ήταν ακόμα ζωντανή και κανείς δεν ήθελε να έρθει στις Μπενίτσες για τις διακοπές τους.

Αυτό που έκανα ήταν, αφιερώνα πολύ χρόνο να δημιουργώ και να στέλνω δελτία τύπου για το Bella Vista και τις Μπενίτσες με σκοπό να δωθεί μια διαφορετική εικόνα του χωριού. Οι Μπενίτσες, πράγματι, θα ήταν το ιδανικό μέρος για οικογένειες που ήθελαν να χαλαρώσουν ή για ποδηλάτες και πεζοπόρους που εκτιμούν το εκπληκτικό φυσικό περιβάλλον που έχουμε εδώ. Πριν από τη δεκαετία του ’80, οι Μπενίτσες αποτελούσαν ψαράδικο χωριό, όπου οι τοπικές οικογένειες ζούσαν στην ηρεμία απολαμβάνοντας τις απλές απολαύσεις της ζωής.

Benitses village Corfu Greece

Έτσι, τα επόμενα χρόνια έπρεπε να δώσω μια μάχη, μια μάχη διπλά σκληρή από αυτήν που μπορούσα να φανταστώ: έπρεπε να αγωνιστώ ως ‘ξένη’ (έζησα στο εξωτερικό για τόσο πολύ καιρό που δεν θεωρούμουν καν Κερκυραία ) και έπρεπε να πολεμήσω και ως γυναίκα σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον.

Αρχικά, ίσως δείχνοντας αφέλεια, άρχισα να έρχομαι σε επαφή με τοπικούς ταξιδιωτικούς πράκτορες με την ελπίδα να προσελκήσω το ενδιαφέρον τους τόσο στο ξενοδοχείο μας όσο και στις Μπενίτσες. Περιττό να σας πω ότι ήταν εντελώς άχρηστο αν όχι και επιζήμιο για την επιχείρηση. Οι Μπενίτσες ήταν σαν το απαγορευμένο χειρόγραφο των οποίων τα αντίγραφα είχαν καταστραφεί σχεδόν από όλους, εκτός από εμένα, και ήμουν σαν μια μάγισσα που έπρεπε να καεί στη πυρά γιατί αρνήθηκα να πετάξω το τελευταίο αντίγραφο αυτού του πολύτιμου έργου τέχνης που ονομάζεται Μπενίτσες .

Κανένας από τους λίγους τοπικούς ταξιδιωτικούς πράκτορες δεν ήταν πρόθυμοι να προωθήσουν ούτε το χωριό ούτε το ξενοδοχείο. Ακόμα κι αν είχα κάνει τα πάντα σωστά στη διαδικασία επικοινωνίας με τα γραφεία και την προώθηση του ξενοδοχείου όπως διδάχτηκα στην Αγγλία κανείς, μα κανείς, δεν με άκουγε. Το μόνο που έκαναν ήταν να με κοιτάζουν υποτιμητικά λες και ήμουν εξωγήινη, λες και είχα έρθει από άλλο πλανήτη με τις μεγαλεπίβολες ιδέες μου. Μία ελκυστική γυναίκα χωρίς ευφυία (γιατί ήμουν πολύ ελκυστική για να είμαι και έξυπνη ), ένα μικρό ψάρι με προορισμό να καταβροχθιστεί από τους καρχαρίες της ανδροκρατούμενης τουριστικής βιομηχανίας ταξιδιών. Στην Κέρκυρα δεν υπήρχε χώρος για γυναικεία επιχειρηματικότητα. Δεν ήμουν καν ευπρόσδεκτη στην ίδια μου την πατρίδα. Νόμιζαν ότι θα τα παρατήσω  και θα επιστρέψω στο Λονδίνο. Προφανώς δεν είχαν την παραμικρή ιδέα με ποιόν είχαν να κάνουν.

Όσο ισχυρή και αν φαίνομαι , κάποιες στιγμές άρχισα να αμφιβάλλω για την αξία μου καθώς και το μέλλον μου εδώ , τόσο ως γυναίκα όσο και ως επιχειρηματίας. Αλλά βαθιά μέσα μου, πίστευα ότι άξιζε τον κόπο να  προσπαθήσω όχι μόνο για τον εαυτό μου και την επιχείρηση μου, αλλά για την πλειοψηφία των ανθρώπων που ζουν εδώ. Ήταν απαράδεκτο το γεγονός ότι οι Μπενίτσες έπρεπε να μείνουν υποδουλωμένες στην εξευτελιστική εικόνα των μεθυσμένων βρεταννών. Ήξερα ότι είχα δίκιο και ήξερα ότι μόνο εκείνοι που δεν παραδίδουν τα όπλα τελικά κερδίζουν. Έτσι, αγνοώντας με θάρρος όλες τις αντιξοότητες, αρνήθηκα να παραδόσω τα όπλα και να παραδεχτώ ήττα.

 

Παρόλο που απόκτησα εχθρούς, σε αυτά τα πρώτα χρόνια, είχα και έναν πολύ ισχυρό σύμμαχο δίπλα μου, ο οποίος ήταν ακόμα άγνωστος σε πολλούς στην Ελλάδα: το Διαδίκτυο. Το Διαδίκτυο και το γεγονός ότι ήξερα πώς να το χρησιμοποιήσω κυριολεκτικά έσωσε το Bella Vista από την πτώχευση σε αυτά τα κρίσιμα πρώτα χρόνια όταν η Μπενίτσες εξακολουθούσαν να απεικονίζονται ως η κατοικία του διαβόλου. Έκανα τη σωστή κίνηση , γιατί κάθε χρόνο το Διαδίκτυο αποδεικνύοταν ως ένα επιτυχημένο μέσο πωλήσεων για  επιχειρήσεις που σχετίζονταν με τον τουρισμό. Κατάφερα επίσης να πείσω έναν μικρό ρωσικό γραφείο να μου στείλει κάποιους λιγοστούς πελάτες. Ήταν ένα μικρό βήμα εμπρός, αλλά προς τη σωστή κατεύθυνση, διότι με την πάροδο του χρόνου ο ρωσικός τουρισμός θα αυξανόταν στις Μπενίτσες χάρη στην κοινή θρησκευτική πίστη και το είδος τουρισμού. Ωστόσο, επικέντρωσα το μεγαλύτερο μέρος των προσπαθειών μου στην χρήση του Διαδικτύου: ήταν το μόνο όχημα που πραγματικά είχα εμπιστοσύνη, δεδομένου ότι ήταν ανεξάρτητο, ελεύθερο και μπορούσα να το χρησιμοποιήσω προς όφελός μου χωρίς διαμεσολάβηση .

Έζησα στη Μεγάλη Βρετανία για τόσα χρόνια και ήξερα ότι υπήρχαν πολλοί αξιοπρεπείς Βρετανοί τουρίστες. Τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις δεν λένε ποτέ την αλήθεια, και αν το κάνουν, υπερβάλλουν σε τέτοιο σημείο όπου δεν είναι πλέον αλήθεια. Εξάλλου, ήμουν και βρετανή πολίτης με βρετανική υπηκοοτητα και ως εκ τούτου ήλπιζα να προσελκύσω βρετανούς επισκέπτες, διότι θα ήταν ευκολότερο να προβλέψουμε τις ανάγκες τους και να επικοινωνούμε μαζί τους. Πώς θα μπορούσα να μιλήσω με έναν Ρώσο; Εκτός αυτού, δεν ήξερα τίποτα για τη ρωσική κουλτούρα, τις γεύσεις που ήθελαν, τις συνήθειες τους. Πολύ περισσότερο όμως από τον ντόπιο πληθυσμό, ήταν οι τοπικοί πράκτορες και οι συνεργάτες τους που δεν επέτρεπαν στους Βρετανούς τουρίστες να έρθουν στις Μπενίτσες κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Από τη μία πλευρά μπορούσα να το καταλάβω, από την άλλη, ένιωθα ότι ήταν ένα είδος ρατσιστικών φυλετικών διακρίσεων προέρχόμενο από αυτόν τον φόβο του χάους .

Χάρη στην ανάπτυξη ξενοδοχειακών κρατήσεων μέσω Διαδικτύου, το 2004 το Bella Vista ήταν το πρώτο ξενοδοχείο της περιοχής, εκτός πόλης, που άνοιξε ανεξάρτητα για το Πάσχα. Μέχρι εκείνη την στιγμή η τοπική οικονομία ήταν απόλυτα ελεγχόμενη από ταξιδιωτικά γραφεία : κανείς δεν τόλμούσε να αναλάβει πρωτοβουλία από μόνος του. Εκτός από εμένα φυσικά, γιατί για μένα ήταν η μοναδική πιθανότητα επιβίωσης!

‘Ολοι στις Μπενίτσες ήταν έκπληκτοι και απορούσαν πόσο γρήγορα η επιχείρηση μου πήρε μπρός και πώς κατάφερνα να προσελκύσω πελάτες από όλο τον κόσμο. Δεν φαντάζεστε πόσο ευγνώμων ήταν τα εστιατόρια που άρχισαν να έχουν περισσότερους πελάτες χωρίς να χρειάζεται να πληρώνουν προμήθειες σε ξενοδοχεία, ταξιδιωτικούς πράκτορες και rep. Δεν είχα καμία συμφωνία με ένα συγκεκριμένο εστιατόριο στις Μπενίτσες και δεν έβγαζα επιπλέον χρήματα από την προώθηση ενός εστιατορίου αντί για ένα άλλο. Ήθελα να στείλω τους πελάτες μου εκεί όπου θα ήθελα εγώ να πάω αν ήμουν σε διακοπές: κάπου όπου θα μπορούσα να δοκιμάσω την αυθεντική τοπική κουζίνα χωρίς να χρειάζεται να βγεί ξυνό από την μύτη, τόσο η ποιότητα όσο και ο λογαριασμός !

Benitses

Η μάχη που έπρεπε να κερδίσω σε αυτά τα πρώτα χρόνια δεν ήταν μόνο μία μάχη κατά του μονοπωλίου και των σεξιστικών ταξιδιωτικών πρακτόρων, αλλά και κατά της διαφθοράς τους. Διευθυντές και υπεύθυνοι συμβολαίων γνωστών πρακτορείων ταξιδίων λάμβαναν περισσότερα από χίλια ευρώ μαύρα, κάτω από το τραπέζι, ανά συμβόλαιο, ήταν το ‘κοινό μυστικό’. Οι τουριστικές επιχειρήσεις όπως ξενοδοχεία μικρά και μεγάλα, και διαμερίσματα έπρεπε να πληρώσουν ένα σημαντικό ποσό μαύρου χρήματος για να προωθηθούν από ταξιδιωτικά γραφεία και να συμπεριληφθούν στα ταξιδιωτικά τους φυλλάδια. Εκτός από το ότι ήταν  παράνομο και ανήθικο, ήταν επίσης εξαιρετικά άδικο και ελαφρώς γελοίο σε ένα τόπο τόσο μικρό όσο οι Μπενίτσες, όπου όλοι γνωρίζουν ο ένας τον άλλον. Αυτές οι πρακτικές χρησιμοποιούνταν ευρέως σε όλη την Κέρκυρα, αλλά πώς θα τολμούσα να υψώσω τη φωνή μου και να πω δημοσίως ότι αυτό ήταν λάθος και άδικο; Ποιά ήμουν εγώ να μιλήσω ανοιχτά για ένα θέμα που όλοι απέφευγαν και έκαναν σαν να μην υπήρχε; Οι περισσότερες επιχειρήσεις δεχόντουσαν αυτές τις συνθήκες επειδή ήταν ο μόνος τρόπος να επιβιώσουν σε ένα μέρος όπου ο τουρισμός είναι η κύρια, αν όχι η μόνη, πηγή εισοδήματος για την πλειοψηφία του πληθυσμού. Κανείς δεν τολμούσε να παραπονεθεί .

Σίγουρα, δεν επέστρεψα στην Κέρκυρα για να προκαλέσω προβλήματα. Το μόνο που ήθελα ήταν η ευκαιρία να λειτουργήσω την δική μου επιχείρηση και να ζήσω μια αξιοπρεπή ζωή χάρη σε αυτό που θα μπορούσα να κερδίσω με τον ιδρώτα του προσώπου μου. Αλλά ήταν αδύνατο για μια μικρή επιχείρηση να ανταγωνιστεί ηθικά σε ότι φαίνεται να είναι μια ελεύθερη αγορά, αλλά δεν ήταν καθόλου έτσι. Αρνήθηκα να υποταχθώ σε αυτήν την εκμετάλλευση, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε ότι θα γινόμουν το μαύρο πρόβατο και χαρακτηριστώ ως ταραχοποιό στοιχείο από τα τοπικά γραφεία ταξιδίων. Ήξερα πολύ καλά ότι αυτό το μοντέλο δεν θα ήταν βιώσιμο μακροπρόθεσμα. Τα ξενοδοχεία διαφημίζοντουσαν ως ξενοδοχεία τεσσάρων αστέρων και πωλούνταν ως δύο αστέρια ενώ πραγματικά ήταν ξενοδοχεία τριών αστέρων. Ελπίζω ότι καταλαβαίνετε ότι ήταν αδύνατο για μένα να πουλήσω τα δωμάτια μου όταν τα ξενοδοχεία τεσσάρων αστέρων έδιναν τα δωμάτιά τους στην ίδια τιμή με εμένα.

Στην τουριστική βιομηχανία έκαναν τα πάντα για να πουλήσουν, αλλά σε κάποιο σημείο το μικρό χρηματικό ποσό που έπαιρναν από την υπο-πώληση των υπηρεσιών τους, μαζί με το ποσά που χρειάζονταν να πληρώσουν τους πράκτορες, δημιούργησαν την τέλεια καταστροφική συνταγή, δεδομένου ότι δεν είχαν τα χρήματα να επενδύουν στη βελτίωση των εγκαταστάσεων και υπηρεσιών τους. Ατυχήματα όπως η τραγωδία του μονοξειδίου του άνθρακα ήταν η  τρανταχτή απόδειξη ότι έπρεπε να προωθήσουμε την Κέρκυρα με ειλικρίνεια, αντί να συνεχίσουμε να ξεγελάμε τόσο τους τουρίστες όσο και τους εαυτούς μας. Ήταν μια χαμένη υπόθεση που ήταν επιζήμια τόσο για την εικόνα της Κέρκυρας αλλά και έθετε σε κίνδυνο τους τουρίστες .

Το πιο ισχυρό μέσο για να είσαι ανταγωνιστικός είναι η δημιουργικότητα, μαζί με την ποιότητα φυσικά. Αντί να μειώσω τις τιμές, αποφάσισα να επενδύσω στη μοναδικότητα. Σκέφτηκα ότι αν πρόσφερα ένα ξεκάθαρα διαφορετικό προϊόν θα ήμουν σε θέση να προσελκύσω πρώτον νέους πελάτες και στη συνέχεια να τους κρατήσω χάρη στο γεγονός ότι τους είχα προσφέρει ότι καλύτερο μπορούσα χωρίς να υπερεκτιμώ το προϊόν μου. Τι όμως μπορούσα να έκανα διαφορετικά από τα άλλα ξενοδοχεία στην Κέρκυρα; Ω, πολλά !

 

Πρώτα απ ‘όλα, αποφάσισα να επικεντρωθώ σε δύο κύριους παράγοντες: στον πελάτη και, όπως είπα προηγουμένως, την τοποθεσία. Ήθελα να δημιουργήσω μια διαφορετική εμπειρία ταξιδίου : Ήθελα οι πελάτες μου να αισθάνονται σαν στο σπίτι τους και ήθελα να νιώθουν ευπρόσδεκτοι με τον τρόπο που σε καλοσωρίζει η οικογένεια. Εξάλλου, η αγάπη και η οικογένεια είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι που στηρίχθηκε αυτό το μέρος. Αποφάσισα να επικεντρωθώ σε κάθε έναν από τους πελάτες μου, διότι ο καθένας έχει μια μοναδική ιστορία, αλλά μόνο αν αυτή η ιστορία ειπωθεί και αν κάποιος είναι έτοιμος να την ακούσει, μόνο τότε ο πελάτης αυτός θα δεθεί συναισθηματικά και επιλέξει το Bella Vista. Όσον αφορά τον δεύτερο παράγοντα, την τοποθεσία , αποφάσισα να επενδύσω στην προώθηση του τοπικού πολιτισμού : φυσικά, το πρωινό και ο μπουφές έπρεπε να περιλαμβάνει παραδοσιακές ελληνικές γεύσεις , αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ήθελα οι τουρίστες να γνωρίσουν τα έθιμα μας ενημερώνοντάς τους για τα πανηγύρια και κάθε γεγονός που θα τους έφερνε πιο κοντά στο “ποιοι είμαστε”. Γιατί; Όχι μόνο επειδή νομίζω ότι κάθε πολιτισμός αξίζει την προσοχή μας, αλλά και επειδή είναι ένας τρόπος για να δημιουργηθεί αμοιβαίος σεβασμός μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών και μεταξύ των ντόπιων και των τουριστών .

Τέλος του 2006, μετά από τέσσερα καλοκαίρια που επέστρεψα από το Λονδίνο, ήταν σαφές ότι οι ιδέες μου για ποιότητα, προσοχή και ειλικρίνεια ήταν επιτυχείς. Σε τέσσερεις μόλις καλοκαιρινές σεζόν, κατάφερα να δώσω  καινούργια πνοή στο ξενοδοχείο και να έχω αρκετούς επισκέπτες για να επιβιώσει η επιχείρηση. Όπως ήλπιζα, οι τουρίστες μας ενθουσιάστηκαν από την ισχυρή προσωπικότητα του δημιουργηματός μου: πολύχρωμα και όμορφα διακοσμημένα δωμάτια, νόστιμο και πλούσιο σπιτικό πρωινό ( https://bellavistahotel.gr/breakfast-story-benitses/  ) και μια ζεστή οικογενειακή ατμόσφαιρα. Παραδόξως, πολλοί επισκέπτες ήταν επίσης ενθουσιασμένοι για το χωριό, για την όμορφη θέα του βουνού καθώς και τη θάλασσα και, μαντέψτε τι : για την ηρεμία και την ησυχία της περιοχής .

 

Ωστόσο, ήταν αδύνατο να μην παρατηρήσει κανείς τα κλειστά καταστήματα και κατεβασμένα ρολλά κατά μήκος του χωριού. Μερικοί από τους τουρίστες είχαν το θάρρος να με ρωτήσουν για τα εγκαταλελειμένα κτίρια, άλλοι πάλι ήταν πολύ διστακτικοί για να ρωτήσουν. Ή μήπως καταλάβαιναν; Καταλάβαιναν ότι οι τοπικές αρχές ήταν πολύ απασχολημένοι να παλεύουν για την εξουσία από το να νοιάζονται για την ευημερία και το καλό του τόπου και των κατοίκων του ; Τέλος πάντων, το θάρρος και η επιμονή είχαν αποδείξει ότι ο τρόπος που αποφάσισα να ακολουθήσω ήταν ο σωστός και ήμουν 100% σίγουρη ότι δεν υπήρχε πιθανότητα να αποτύχω .

Αλλά, ας σταθούμε για ένα λεπτό, ας αφήσουμε στην άκρη τα επαγγελματικά και να επικεντρωθούμε στον εαυτό μου. Τι έκανα αλήθεια για τον εαυτό μου; Ποια ήταν τα σχέδιά μου για μένα; Είχα δουλέψει σαν την τρελή να σώσει το ξενοδοχείο και να το επαναφέρει ξανά στα πόδια του, και τα κατάφερα. “¨Όλα θα πάνε καλά’  έλεγα και πράγματι το πίστευα . Γιατί λοιπόν αφιέρωνα όλο μου το χρόνο στην δουλειά ; Εργαζομουν τις ίδιες ώρες με εκείνες στο Λονδίνο, αν όχι περισσότερο. Δεν ήρθα όμως στην Κέρκυρα γι ‘αυτό. Επέστρεψα για να ξεφύγω από το άγχος της πόλης, αλλά εδώ ήμουν ακόμα πιο άγχωμένη! «Το κάνεις για την οικογένεια», έλεγα στον εαυτό μου για τρία χρόνια, αλλά ήταν αυτό αλήθεια  ή ήταν απλώς μια δικαιολογία ώστε να κρύψω το γεγονός ότι η ζωή μου στο Λονδίνο με είχε ανεπιστρεπτή μετατρέψει σε εργασιομανή; Δεν μπορούσα καν να θυμηθώ την τελευταία φορά που διασκέδασα, εκτός από τις φορές που είχα ωραίες συζητήσεις με τους πελάτες μου .

Ευτυχώς, τον επόμενο χειμώνα, ο οποίος ήταν ο πρώτος χαλαρωτικός μετά την επιστροφή μου, ανακάλυψα ότι ήξερα ακόμα πώς να διασκεδάζω. Είμουν πάντα ένας ιδιαίτερα ανεξάρτητος άνθρωπος και οι ανεξάρτητοι άνθρωποι γνωρίζουν τι χρειάζονται για να είναι ευτυχισμένοι. Το πρόβλημα είναι ότι η ανεξαρτησία κοστίζει . Για να είσαι ανεξάρτητος χρειάζεσαι μια εργασία που να παρέχει οικονομική άνεση και ασφάλεια και μια τέτοια εργασία φέρνει πολλές ευθύνες. Θα το αποκαλούσα το παράδοξο της ανεξαρτησίας: είμαστε ελεύθεροι, αλλά δεν μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι, γιατί για να είσαι ελεύθερος πρέπει να εργαζεσαι μέχρι τελικής πτώσης. Λοιπόν, τι γίνεται με εμένα;

Το πρώτο αποτέλεσμα αυτής της ερώτησης ήταν η επιλογή μου να φύγω από το σπίτι της οικογένειας και να ψάξω για ένα διαμέρισμα στην πόλη της Κέρκυρας. Όσο και αν αγαπάμε τις Μπενίτσες, πρέπει να παραδεχτούμε ότι είναι ένα απομονωμένο χωριό, ειδικά το χειμώνα, ακατάλληλο για μια ελεύθερη γυναίκα στα 40 της. Γνωρίζετε ήδη πόσο καλή είμαι στην διοίκηση ξενοδοχείων, αλλά είμαι επίσης και πολύ καλή στην ανίχνευση αγοράς ακινήτων και έτσι μέσα σε τρεις μόλις εβδομάδες από την απόφασή μου, βρήκα ήδη αυτό που έψαχνα. Το πιό όμορφο διαμέρισμα του 1830 στο ιστορικό κέντρο της παλιάς πόλης της Κέρκυρας, το οποίο και αγόρασα χωρίς δισταγμό (αν και χρειαζόταν ανακαίνηση που θα έπαιρνε κάποια χρόνια).

 

Επιστρέφοντας στις επαγγελματικές πτυχές, κάτι μου έλεγε ότι έπρεπε να πάρω κάποιες σοβαρές αποφάσεις σχετικά με το μέλλον και εαυτό μου : το Bella Vista ήταν μια οικογενειακή επιχείρηση. Πρακτικά, δεν ήταν η δική ΜΟΥ επιχείρηση και ένιωσα ότι χρειάζομαι κάτι στο οποίο θα μπορούσα να βασιστώ. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί, ακόμα και στην ίδια σου την οικογένεια. Δεν χρειαζόμουν την οικονομική άνεση που απολάμβανα στο Λονδίνο, αλλά σίγουρα χρειαζόμουν την σιγουριά μιας απλής αλλά αξιοπρεπούς ζωής. Εν ολίγοις, δεν ήθελα να διακινδυνεύσω να “απολυθώ” από την επιχείρηση που διοικούσα και κατά συνέπεια να ψάχνω για δουλειά .

Ως εκ τούτου, μόλις το κοντινό Agis Hotel (τώρα Bella Studios) βγήκε προς πώληση, το αγόρασα χωρίς να το πολυσκεφτώ. Στην αρχή, φοβόμουν τρομερά. Φοβόμουν ότι είχα ενεργήσει πολύ παρορμητικά και είχα ρισκάρει περισσότερο από ότι θα άντεχα . Θυμάμαι ακόμη ότι πήγαινα από το ένα ραντεβού με τους λογιστές στο αλλο με τους δικηγόρους και τους διευθυντές τραπέζης αναρωτιώμενη ‘Τι κάνω? Που πάω να μπλέξω ? ‘ Τον μήνα των διαπραγματεύσεων και υπογραφής συμβολαίων δεν ένιωθα και πολύ σίγουρη , αλλά το γεγονός ότι οι διαπραγματεύσεις κύλησαν ιδιαίτερα ομαλά και γρήγορα με έκαναν να πιστεύω ότι ‘όλα γινονται για κάποιο λόγο’, και ότι ήταν της μοίρας μου γραφτό να αγόραζα το συγκεκριμένο κτήριο  (ακόμα κι αν δεν ήμουν σίγουρη πως θα κατάφερνα να πληρώσω το δάνειο). Και σήμερα μπορώ να σας πω ότι όντως έτσι ήταν.

 

Όπως συμβαίνει συχνά όταν τελικά κάνουμε σπουδαία πράγματα και όλα πηγαίνουν κατ’ευχήν , και ξαφνικά μία καταστροφή χτυπάει από το πουθενά, έτσι και έγινε .

Στις αρχές του 2007, ο πατέρας μου διαγνώστηκε σοβαρά άρρωστος και του δόθηκαν λίγοι μόνο μήνες για να ζήσει. Όταν αντιμετωπίζουμε την απώλεια ενός γονέα, μια από τις πρώτες ερωτήσεις που καταλήγουμε να ρωτάμε τον εαυτό μας είναι: “Τον έκανα άραγε υπερήφανο;” Για μένα η απάντηση ήταν ναι. Ήμουν σίγουρη ότι ήταν υπερήφανος που ήρθα πίσω στην Κέρκυρα και έσωσα την επιχείρηση. Ωστόσο, δεν μπορούσα να δεχθώ την ιδέα ότι δεν θα ήταν εκεί για να απολαύσει λίγο περισσότερο από την επιτυχία μου. Επειδή δεν έχει σημασία πόσο καιρό έχουμε ή έχει απομείνει, το μόνο που θέλουμε είναι λίγο περισσότερος χρόνος. Οι περισσότεροι από εμάς το συνειδητοποιούμε μόνο όταν έχει περάσει η ευκαιρία μας .

Από την άλλη πλευρά, όταν ο πατέρας μου αρρώστησε, ένιωσα σίγουρη ότι η επιστροφή μου στην Κέρκυρα ήταν ότι  καλύτερο θα μπορούσα να είχα κάνει, γιατί αν δεν το έκανα, δεν θα μπορούσα να είμαι δίπλα του καθώς περνούσε την ασθένεια του . Όσο οδυνηρό και αν ήταν να τον βλέπουμε να αδυνατίζει μέρα με την μέρα, ήμουν χαρούμενη που στεκόμουν δίπλα του, μαζί με όλη μου την οικογένειά, μέχρι την ημέρα που πέθανε. Ο πατέρας μου πέθανε 15 Αυγούστου 2007.

Giannis and Freidriki Poulis at University of Surrey 1992 Anthea's Graduation at MSc

Από επαγγελματική άποψη, αυτό το καλοκαίρι πήγε πολύ καλά. Όσο για μένα, σχεδίαζα να μετακομίσω στο νέο μου διαμέρισμα μέσα στα επόμενα τρία χρόνια. Όταν το είπα στη μητέρα μου γέλασε μαζί μου λέγοντας ότι θα χρειαστούν τουλάχιστον πέντε χρόνια για να μπορέσω να μετακομίσω . Δεν την πίστεψα, πίστευα ότι έκανε λάθος, όχι επειδή κατάφερα να μετακομίσω, αλλά επειδή πάνε δώδεκα χρόνια από τότε που το αγόρασα και ακόμα δεν είμαι μέσα .

Πώς είναι δυνατόν ? Το πώς είναι αυτό δυνατόν θα γίνει κατανοητό αφού σας πω για τις ψυχικές, συναισθηματικά και οικονομικά αγχωτικές στιγμές που με περιμέναν, στη γωνία, τις οποίες δεν μπορούσα να προβλέψω μετά την επιτυχία που βίωνα τότε. Παρόλο που είχα μόλις αγοράσει μια ολόκληρη επιχείρηση και ένα διαμέρισμα, και ο πατέρας μου με είχε αφήσει, ένιωθα δυνατή και αισιόδοξη. Είχα καταφέρει να επιβιώσω μόνη μου στο Λονδίνο, να σώσω την επιχείρηση των γονιών μου και μάλιστα να την επεκτείνω. Νόμιζα ότι δεν μπορούσε να με σταματήσει τίποτα και ότι δεν χρειαζόταν να ανησυχώ . Έκανα λάθος, μα τόσο λάθος.

Tags:
About The Writer
Alexandra Di Gregorio
Alexandra Di Gregorio
Pen Name: Fille Du Vent

Alexandra Di Gregorio ( Fille Du Vent ) is a young and still developing writer. She likes to explore different literary genres and styles, such as poetry, short stories and stream of consciousness. Alexandra aspires to become a travel writer collecting and writing the stories of the people she meets on her journeys around the world.

This time Alexandra worked as a biographer, writing short stories revolving around momentous events in the life of Anthea and of the Bella Vista Hotel.

You Might Also Like
Ακολούθησε τα όνειρα σου, ειδάλλως τα όνειρά σου θα σε ακολουθούν. 28 Απρ, 2020

Αυτή τη φορά είμαι εγώ που γράφω, είναι ο συγγραφέας που γράφει. Αυτή είναι η τελευταία εργασία που μου ανατέθηκε: να γράψω μια ιστορία σχετικά με την εμπειρία μου εδώ στο Bella Vista . Μπορεί να φαίνεται εύκολο το να γράφει κανείς για τον εαυτό…

Επιβιώνοντας σε αχαρτογράφητα νερά – Ένα μήνυμα από την Ανθή Bella Stories 09 Απρ, 2020

Με ρώτησε πριν λίγες μέρες ένας φίλος, πρώην ασκούμενος, “Πώς είσαι και πώς πάει η κατάσταση στο Bella Vista μέσα σε αυτή την κρίση;”. Ακόμη δεν έχω απαντήσει καθώς προσπαθώ να συγκεντρώσω τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου. “Πως είμαι;” Φοβάμαι να απαντήσω – πώς…

Τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής μου (3/3) Bella Stories 22 Μαρ, 2019

Το 2015 ξεκίνησε θετικά με πολλές προ-κρατήσεις . Το ξενοδοχείο ήταν επιτέλους στα καλύτερα του. Είχαμε αποκτήσει καλή φήμη όλα αυτά τα χρόνια, τα δωμάτια είχαν ανανεωθεί , εξοπλισμένα κατάλληλα και διακοσμημένα πολύ περισσότερο από ότι αναμενόταν από ένα ξενοδοχείο δύο αστέρων και ο πρωινός…