Blog

Τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής μου (3/3)

Η ιστορία του Bella Vista μέσα από μία τριλογία

Μέρος 3ο : Αγάπη (Τα χρόνια 2015 - 2018 )

22 Μαρ, 2019

Bella Stories Written by: Alexandra Di Gregorio
Anthea and Christina at Bella Vista hotel Benitses year 2015

Το 2015 ξεκίνησε θετικά με πολλές προ-κρατήσεις . Το ξενοδοχείο ήταν επιτέλους στα καλύτερα του. Είχαμε αποκτήσει καλή φήμη όλα αυτά τα χρόνια, τα δωμάτια είχαν ανανεωθεί , εξοπλισμένα κατάλληλα και διακοσμημένα πολύ περισσότερο από ότι αναμενόταν από ένα ξενοδοχείο δύο αστέρων και ο πρωινός μας μπουφές είχε γίνει πολύ δημοφιλής. Καθόσον με αφορά , ήμουν πολύ χαλαρή.  Είχα ξεκινήσει γιόγκα το χειμώνα και βρήκα ότι με βοήθησε πολύ να ηρεμήσω τα νεύρα μου. Όλοι,  στο Bella Vista, αναμέναμε μια εξαιρετική σεζόν που επιτέλους θα επιβράβευε τις προσπάθειες χρόνων. Θα θέλαμε …

Για μία ακόμη φορά, μαύρα σύννεφα άρχισαν να εμφανίζονται στον ορίζοντα , εκεί που πριν από λίγο μόλις, φαινόταν ότι θα ήταν μια ηλιόλουστη μέρα . Στις αρχές του έτους εκλέχθηκε νέα κυβέρνηση και οι κυβερνώντες άρχισαν σύντομα να εναντιώνονται στις πολιτικές της Ευρωπαικής Ένωσης , υποσχόμενοι στον λαό ότι με την πολιτική τους θα επερχόταν η ευημερία στην χώρα. Αλλά αυτό που συνέβη, ήταν ότι οι πολιτικές αυτές, έφεραν τις τράπεζες στα πρόθυρα κήρυξης πτώχευσης .

Η κατάσταση κατέρρευσε τόσο γρήγορα που σύντομα τέθηκαν ερωτηματικά σχετικά με το αν η Ελλάδα έπρεπε να εγκαταλείψει το ευρώ και να επιστρέψει στη δραχμή. Για να γίνουν ακόμη χειρότερα τα πράγματα , τον Ιούνιο οι τράπεζες έκλεισαν, επιβλήθηκαν έλεγχοι κεφαλαίων ρίχνοντας έτσι τον πληθυσμό σε κατάσταση πανικού. Η Ελλάδα και τα νησιά της άρχισαν να θεωρούνται ως ανασφαλείς τουριστικοί προορισμοί. Το αποτέλεσμα ήταν ότι η σεζόν ξεκίνησε και το ξενοδοχείο μας ήταν μισο-άδειο. Όχι μόνο εμείς , αλλά όλοι προσπαθούσαν, για μία ακόμη φορά, να τα βγάλουν πέρα. Η «πολιτική μείωσης τιμών» δεν λειτούργησε αυτή τη φορά, επειδή οι ευρωπαίοι τουρίστες έμεναν μακριά από την Ελλάδα παρόλο τις χαμηλές τιμές . Πρώτον, λόγω της χρηματοπιστωτικής αναταραχής και αβεβαιότητας και δεύτερον, λόγω του πολιτικού της προσανατολισμού .

Αυτή ήταν η πρώτη φορά στα δώδεκα χρόνια που δεν είχα πλέον καμμία άλλη επιλογή από το να υψώσω τη λευκή σημαία. Όσο σκληρά και αν προσπαθούμε, μερικές φορές υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούμε να ελεγξουμε, και θάλασσες που δεν μπορούμε να αρμενίσουμε, απλά γιατι είναι υπεράνω των δυναμεών μας. Μπορούσα να κάνω ότι καλύτερο για την επιχείρηση, αλλά προφανώς, δεν ήταν δυνατόν να κάνω τίποτα για το οικονομικό-πολιτικό περιβάλλον. Κατάφερα να αλλάξω την εικόνα των Μπενιτσών σε μια εποχή που η οικονομία ήταν σταθερή, αλλά πώς μπορούσα τώρα να πείσω τους επισκέπτες μας να πάνε σε μια χώρα που απεικονίζεται ως τριτοκοσμική από τα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης : ανασφαλής και σε αναβρασμό ?

Ένιωσα εντελώς χαμένη και ανίσχυρη. Η μόνη “βεβαιότητα” που είχα ήταν ότι είχα δάνειο σε ξένο νόμισμα το οποίο έπρεπε να πληρώνω , με επιτόκιο το οποίο κυμαινόταν σχεδόν καθημερινά και τις περισσότερες φορές ανοδικά, ενώ η αξία των ακινήτων μειωνόταν συνεχώς . Δεδομένου ότι η πώληση θα σήμαινε απώλεια έως και 50% της αρχικής αξίας, αποφάσισα ότι αυτό δεν ήταν διαθέσιμη επιλογή . Στην πραγματικότητα, θα ήταν η τέλεια στιγμή να αγοράσω ακίνητο. Αλλά, πρώτον, δεν είχα τα χρήματα να επενδύσω και, δεύτερον, δεδομένου του αμφισβητούμενου πολιτικού και οικονομικού περιβάλλοντος, θα ήταν σαν να πηδάω από ψηλά χωρίς να έχω κάπου να προσγειωθώ με ασφάλεια .

Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι γύρισα στην Ελλάδα γι ‘αυτό. Ήμουν θυμωμένη, γιατί κατέληξα να έχω πολύ λιγότερο ελεύθερο χρόνο από ότι είχα στην Αγγλία και λιγότερο ελεύθερος χρόνος σήμαινε ότι δεν είχα, σχεδόν καθόλου, κοινωνική ζωή. Μόλις είχα λίγο ελεύθερο χρόνο , ήμουν πολύ εξαντλημένη για να βγω έξω και να δω φίλους και ακόμα κι αν το έκανα, το μυαλό μου ήταν πάντα στη δουλειά. Ανησυχούσα και ήταν δύσκολο να χαλαρώσω ακόμη και όταν δεν δούλευα .

Ήταν εκείνη την στιγμή που συνειδητοποίησα ότι η προσπάθεια ελέγχου όλων γύρω μου είναι άχρηστη, τόσο στην επιχείρηση όσο και στην προσωπική ζωή. Είχα απογοητευθεί και βαρεθεί γιατί περίμενα πολλά από τον εαυτό μου: ήθελα να είμαι σε θέση να επηρεάσω το περιβάλλον αλλά αυτό είναι πολύ μεγάλο καθήκον για ένα μόνο άτομο. Από τη μία, το πολιτικό, πολιτιστικό, οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον επηρεάζει έντονα τη ζωή, τις ευκαιρίες και τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων. Από την άλλη , επηρεάζεται από τις επιλογές των ανθρώπων και τον τρόπο ζωής τους. Είναι σαν φαύλος κύκλος, που αλλάζει μόνο σε μακροπρόθεσμη και σταθερή περίοδο και χάρη στις ενέργειες πολλών ανθρώπων .

Αυτή η αποκάλυψη με γύρισε πίσω στα λόγια των καθηγητών μου στο Surrey – “Η σημασία της τοποθεσίας”. Ναι, είχα επιλέξει αυτό τον τόπο . Επέλεξα την Κέρκυρα για έναν λόγο: Η Ελλάδα είναι η χώρα ΜΟΥ, ο τόπος όπου η ζωή ΜΟΥ ξεκίνησε, είναι όπου ζουν οι άνθρωποι ΜΟΥ και όπου αισθάνομαι ότι ήμουν προορισμένη για να ζήσω.  Το ήξερα καλά αυτό όταν επέστρεψα, όχι μόνο για την δική μου οικογένεια, αλλά και για την μεγαλύτερη οικογένεια, αποτελούμενης από τους ανθρώπους αυτού του έθνους. Επέστρεψα επειδή, παρά όλα τα πράγματα που δεν μπορούσα να αποδεχτώ (για παράδειγμα, την πατριαρχική νοοτροπία), ήμουν ευγνώμων στην Ελλάδα για πολλά άλλα πράγματα που συνέβαλαν στο να καθορίσουν ποιά είμαι. Είχα κάνει την επιλογή μου και ακόμα κι αν η κατάσταση δεν ήταν όπως θα ήθελα , έπρεπε να την αποδεχτώ και να είμαι ευχαριστημένη με αυτό .

Ήταν η στιγμή που τελικά απελευθερώθηκα και αποδέχτηκα τα πράγματα ως είχαν , που τα σύννεφα άρχισαν να διαλύονται και άφηναν τον ήλιο να διαπεράσει. Παρά τους τραπεζικούς ελέγχους κεφαλαίων , η καλοκαιρινή περίοδος του 2015 αποδείχθηκε λιγότερο καταστροφική από ότι περιμέναμε . Αυτό οφειλόταν κυρίως στο γεγονός ότι είχαμε πολλούς πιστούς πελάτες που συνέχιζαν να έρχονται παρά τα «άσχημα νέα». Για άλλη μια φορά, οι αξιολάτρευτοι μας επισκέπτες μας  έσωσαν και … δεν έπρεπε να πουλήσω το διαμέρισμά μου !

Αλλά υπάρχουν και άλλα καλά νέα . Θυμάστε τους μάτσο ταξιδιωτικούς πράκτορες της Κέρκυρας που με υπονόμευαν όταν είχα πρωτοέρθει  ?  Όπως στην παραβολή του άσωτου υιού, πολλοί από αυτούς έρχονταν τώρα και ζητούσαν συνεργασία . Υποψιάζομαι ότι η φήμη είχε εξαπλωθεί ότι αυτή η επαναστάτρια και ανυπόταχτη γυναίκα από το Λονδίνο τα είχε καταφέρει . Άραγε είχαν διαβάσει τα ενθουσιώδη σχόλια στο TripAdvisor  ;

Ήταν μια στιγμή υπερηφάνιας : είχαν επιτέλους αλλάξει την άποψη τους για τον τρόπο που λειτουργώ επιχειρηματικά . Σίγουρα , θα ήταν ευκολότερο να συνεργαστώ μαζί τους ευθύς εξ αρχής, αλλά χρειαζόταν να διατηρήσω την πεισματική μου στάση για να αποδείξω ότι μερικές φορές εναλλακτικοί τρόποι δίνουν καλύτερα αποτελέσματα .

2016 με 2018 ήταν τρείς χρονιές ρεκόρ. Επιτέλους, τα χρόνια που μας αντάμειψαν για όλη τη σκληρή δουλειά είχαν επιτέλους φτάσει. Τα σχόλια πελατών σε διαδυκτιακές πλατφόρμες κριτικών και ικανοποίησης επισκεπτών ήταν υψηλά και οι θετικές κριτικές συνέχισαν να έρχονται και να ζεσταίνουν την καρδιά μου σαν τον καλοκαιρινό ήλιο. Τα ευγενικά λόγια εκτίμησης και ενθάρρυνσης για αυτό που κάναμε γέμιζαν τα μάτια μου με δάκρυα χαράς. Η θετική ενέργεια προερχόμενη από τους πελάτες μου ήταν και θα είναι πάντα η κύρια πηγή έμπνευσης μου, γιατί η πραγματική ικανοποίηση που προέρχεται από το να κάνεις κάποιον ευτυχισμένο είναι κάτι που δεν αγοράζεται με κανένα χρηματικό ποσό .

Δεν ήταν όλα θετικά, φυσικά . Αυτό που έμαθα όλα αυτά τα χρόνια είναι ότι τη στιγμή που νομίζουμε ότι το μονοπάτι μας είναι καθαρό , μια πέτρα θα εμφανιστεί από το πουθενά κάνωντας και πάλι δύσκολο το περπάτημα. Αλλά η αλήθεια είναι ότι όλα εξαρτώνται από τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα. Η πέτρα που μας εμποδίζει να προχωρήσουμε είναι στο μυαλό μας. Φυσικά, η πέτρα είναι πραγματική αλλά κανείς δεν είπε ποτέ ότι πρέπει να σταματήσουμε εξαιτίας της. Το να σταματήσουμε ειναι δική μας, και μόνο, επιλογή .

Υπήρξε ένα γεγονός που συνέβη τον Ιούνιο του 2017 που έκανε την μνήμη μου να επιστρέψει πίσω στα φρικτά χρόνια, τότε που ήμουν έφηβη. Ένα από τα μπαρ κοντά μας είχε κάτι που ονομάζεται «ελληνική βραδιά», μία  παράσταση Ζορμπά συνδυαζόμενη με αραβικούς χορούς της κοιλιάς, κάτι που προσωπικά βρίσκω γελοίο και καθόλου παραδοσιακά Κερκυραικό , αλλά εντάξει, αυτή μπορεί να είναι η άποψη μου .  Αυτό, όμως, που μετέτρεψε εκείνη τη νύχτα σε εφιάλτη, ήταν το γεγονός ότι, παρόλο που τους ζήτησα να κάνουν ησυχία,  κάτι που σαφώς αγνόησαν, ξύπνησα τις τέσσερις το πρωί (όπως και πολλοί  από τους πελάτες μας , υποθέτω ) από μεθυσμένους που φώναζαν .

Ένιωσα σαν να είχα επιστρέψει πίσω στο χρόνο, πίσω στο ‘80. Ένας υποσυνείδητος φόβος, ότι η ιστορία θα επαναλαμβανόταν, με έκανε να βάλω ένα ζευγάρι παπούτσια και να πάω στο μπαρ, μόνο και μόνο για να ανακαλύψω, προς έκπληξη μου, ότι οι άνθρωποι που με ξύπνησαν ήταν της ηλικίας μου. Ως εκ τούτου, ήταν ακόμα πιο σοκαριστικό όταν έλαβα  «Είμαστε σε διακοπές», ως απάντηση στις διαμαρτυρίες μου . Τυφλώθηκα από θυμό , αλλά μόλις άρχισα να ανεβάζω τους τόνους , μερικοί άρχισαν να ζητάνε συγνώμη. Αλλά η αλήθεια είναι, ότι δεν το εννοούσαν . Το έλεγαν μόνο και μόνο επειδή δεν ήθελαν να τσακωθούν , όχι γιατί πραγματικά το πίστευαν. Δεν τους ενδιέφερε στην πραγματικότητα αν επέβαλαν την συμπεριφορά τους και κατέστρεφαν τη γαλήνη αυτού του τόπου και των κατοίκων του. Ήταν ακριβώς εκείνη η στιγμή που, για πρώτη φορά, ένιωσα πως οι Αφρικανοί ή οι Ινδοί πρέπει να ένιωσαν μπροστά στους αποικιοκράτες .

Την επόμενη μέρα κατάφερα να βρω αυτό το γκρουπ στο Facebook, επειδή είχαν προσκληθεί σε άλλη μία «νύχτα διασκέδασης» σε άλλο τοπικό μπαρ. Δεν άντεξα και αποφάσισα να γράψω ένα μήνυμα σε αυτή τη σελίδα ζητώντας τους να δείξουν λίγο σεβασμό στους ντόπιους κατοίκους . Το αποτέλεσμα ήταν μια σειρά προσβολών και σχολίων για το πόσο ευγνώμονες πρέπει να είμαστε για την παρουσία τους, επειδή ζούμε από τα χρήματα τους .

Ωστόσο, μερικά μέλη της ομάδας μου έγραψαν ιδιωτικά, λέγοντας ότι μπορούσαν να καταλάβουν και ζήτησαν συγγνώμη για τη συμπεριφορά τους. Εξακολουθώ να μην ξέρω αν πραγματικά κατάλαβαν και, φυσικά, θα ήθελα να έχουν το θάρρος να μιλήσουν δημόσια και να γράψουν τη συγνώμη στα σχόλια , αντί να μου στέλνουν μηνύματα. Αλλά ξέρω ότι άλλαξα τις απόψεις κάποιων ανθρώπων, και αν μπορώ να αλλάξω ένα, μόνο ένα , μυαλό ενός ατόμου είναι ήδη νίκη. Η στάση μου στην έλλειψη σεβασμού δεν ήταν μάταιη, ακόμα και αν ήταν, θα το έκανα, γιατί μερικές φορές η σιωπή έχει πολύ μεγάλο τίμημα.

Γνωρίζω σήμερα ότι μόνο με θάρρος και αγάπη μπορούν να κρατηθούν οι εφιάλτες μακρυά .

Η Αγάπη κέρδισε 

Το Bella Vista ήταν ένα στοίχημα για μένα, τόσο προσωπικά όσο και επαγγελματικά. Επέστρεψα το 2003 γεμάτη όνειρα και πολύ αγάπη για το τι έχτισαν οι γονείς μου στη ζωή τους. Μερικές φορές, σε αυτά τα δεκαπέντε χρόνια, οι ιδέες μου συγκρούστηκαν με την πραγματικότητα και η αγάπη μου μεταμορφώθηκε σε θυσία. Μερικές φορές άνθρωποι με ρωτούν αν θα έκανα την ίδια επιλογή, αν ήξερα από πριν τι θα αντιμετωπίσω . Φυσικά, η απάντηση είναι, “δεν ξέρω”. Αλλά βλέποντας τόσους πολλούς νέους και λαμπρούς ανθρώπους να φεύγουν από την Ελλάδα ραγίζεται η καρδιά μου και ταυτόχρονα αισθάνομαι υπερήφανη που γύρισα . Ήμουν μία από αυτούς, αλλά η ζωή μου στο εξωτερικό με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο πολύ αγαπώ την Κέρκυρα και πόση αξία έχω για την χώρα μου. Μπορούμε να εκτιμήσουμε τα πράγματα που μας περιβάλλουν μόνο μέσα από τα μάτια που έχουμε τώρα .

Έπρεπε να φύγω από την Ελλάδα και να ζήσω δεκατέσσερα χρόνια μακριά από την Κέρκυρα για να  μπορέσω να δω τη μοναδικότητα του ελληνικού πολιτισμού και να εκτιμήσω τα χαρακτηριστικά που χαρακτηρίζουν τον λαό μου. Η επιστροφή ήταν σαν να άνοιγα ένα παλιό κουτί που περιείχε τα κομμάτια που χρειαζόμουν για να ολοκληρώσω το παζλ μου. Κατά τη διάρκεια των χρόνων μου στο εξωτερικό, συγκέντρωσα μερικά πολύ σημαντικά κομμάτια, αλλά σε κάποιο σημείο συνειδητοποίησα ότι μου έλειπαν τα πιο σημαντικά. Ποιος θα πίστευε ότι τα κομμάτια αυτά βρισκόντουσαν, στην Κέρκυρα ; Σε αυτό το παλιό κουτί της παιδικής μου ηλικίας, σε ένα μικρό χωριό που ονομάζεται Μπενίτσες ; Ήταν έκπληξη ακόμη και για μένα που είχα μισήσει αυτό το μέρος πολύ, όταν ήμουν έφηβη. Αισθάνομαι τυχερή, γιατί κάπου σε αυτό το ταξίδι που ονομάζεται ζωή κατάφερα να «κάνω το σπίτι μου καλύτερο μέρος» από ότι ήταν όταν έφυγα .

Ελπίζω να μην βαρεθήκατε την ιστορία μου, αλλά πάνω από όλα, ελπίζω ότι αυτό το 15-ετες ταξίδι να μπορεί να σημαίνει κάτι για εσάς. Όπως είπε ο Σωκράτης: “Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι δεν ξέρω τίποτα”. Μπορεί να μην ξέρω τίποτα, αλλά υπάρχουν μερικά πράγματα που νιώθω και εμπιστεύομαι βαθιά το ένστικτό μου. Ακολουθώντας την καρδυά μου , περπάτησα σε δρόμο γεμάτο προκλήσεις, εμπόδια και απογοητεύσεις, αλλά ήταν επίσης ένας δρόμος γεμάτος δημιουργικότητα, γεμάτος αστείες αλλά σημαντικές συναντήσεις και πάνω από όλα γεμάτος αγάπη. Η επίγνωση και η αγάπη για αυτό που κάνεις είναι τα βασικά συστατικά για την επιτυχία και αυτό προσπαθώ να μαθαίνουν οι φοιτητές μου κάθε χρόνο. Προσπαθώ να τους ενθαρρύνω να ονειρεύονται και να εργάζονται σκληρά για να κάνουν αυτό το όνειρο  πραγματικότητα. Για να γίνει πραγματικότητα, πρέπει να μπορείς να ονειρεύεσαι πρώτα. Έτσι ποτέ, μα ποτέ, να μην φοβάσαι να ονειρεύεσαι εκτός ορίων .

Δεν ξέρω πού και πότε θα τελειώσει το προσωπικό μου ταξίδι, αλλά ελπίζω ότι το ταξίδι του Bella Vista θα συνεχιστεί. Όσο μικρό και αν είναι αυτό το μέρος, σήμαινε τα πάντα για την οικογένεια μου και σημαίνει πολλά για μένα. Ελπίδα μου είναι ότι, ανεξάρτητα από τις καταστάσεις, αυτό το ξενοδοχείο θα είναι ένα μέρος ευγένειας, στοχασμού και ηρεμίας για όλους που επιλέγουν να μένουν εδώ: για τους ασκούμενους μου, για το προσωπικό μου και για τους επισκέπτες μου. Και ελπίζω ότι θα είμαι εδώ για μεγάλο χρονικό διάστημα για να τα βλέπω όλα αυτά .

Το 2019 έφτασε, και σύντομα θα μετακομίσω στο διαμέρισμα μου το οποίο είναι τελικά έτοιμο να με υποδεχτεί και θα καλωσορίσω ένα νέο κεφάλαιο της ζωής μου. Νέες προκλήσεις βρίσκονται μπροστά, και ξέρω ότι τις χρειάζομαι, επειδή είναι στη φύση μου να βάζω συνεχώς νέους στόχους. Κάθε χρόνο βλέπω τους φοιτητές μου να διασκεδάζουν εδώ. Τους βλέπω να ερωτεύονται: με τα όνειρά τους, με την Κέρκυρα και μεταξύ τους. Για μερικούς, ήταν αδύνατο να φύγουν και αποφάσισαν να μείνουν και να ζήσουν εδώ. Άλλοι επιστρέφουν για διακοπές ή απλώς για να με επισκεφθούν και να μου μιλήσουν για τη ζωή τους, τις δυσκολίες τους, τις επιτυχίες τους. Άλλοι  παντρεύτηκαν μετά που γνωρίστηκαν εδώ. Το πιστεύετε ? Χάρη στο Bella Vista συναντήθηκαν !

Καθώς με περιβάλλει η σιωπή του Ιανουαρίου, ένα χαμόγελο σκάει στα χείλη μου και ένα δάκρυ κυλάει στο μάγουλο μου, “Η Αγάπη κέρδισε ” .

“Μάρτιος 2019”

Tags:
Ανθη Πουλη bella vista blog Ξενοδοχείο Bella Vista Μπενίτσες
About The Writer
Alexandra Di Gregorio
Alexandra Di Gregorio
Pen Name: Fille Du Vent

Alexandra Di Gregorio ( Fille Du Vent ) is a young and still developing writer. She likes to explore different literary genres and styles, such as poetry, short stories and stream of consciousness. Alexandra aspires to become a travel writer collecting and writing the stories of the people she meets on her journeys around the world.

This time Alexandra worked as a biographer, writing short stories revolving around momentous events in the life of Anthea and of the Bella Vista Hotel.

You Might Also Like
Ακολούθησε τα όνειρα σου, ειδάλλως τα όνειρά σου θα σε ακολουθούν. 28 Απρ, 2020

Αυτή τη φορά είμαι εγώ που γράφω, είναι ο συγγραφέας που γράφει. Αυτή είναι η τελευταία εργασία που μου ανατέθηκε: να γράψω μια ιστορία σχετικά με την εμπειρία μου εδώ στο Bella Vista . Μπορεί να φαίνεται εύκολο το να γράφει κανείς για τον εαυτό…

Επιβιώνοντας σε αχαρτογράφητα νερά – Ένα μήνυμα από την Ανθή Bella Stories 09 Απρ, 2020

Με ρώτησε πριν λίγες μέρες ένας φίλος, πρώην ασκούμενος, “Πώς είσαι και πώς πάει η κατάσταση στο Bella Vista μέσα σε αυτή την κρίση;”. Ακόμη δεν έχω απαντήσει καθώς προσπαθώ να συγκεντρώσω τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου. “Πως είμαι;” Φοβάμαι να απαντήσω – πώς…

Τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής μου (2/3) Bella Stories 15 Μαρ, 2019

Γειά σας και πάλι ! Που είχαμε μείνει ; Α ναι, σας έλεγα λοιπόν για το πόσο σίγουρη ένιωθα ότι τα πράγματα μπορούσαν και θα γινόντουσαν μόνο καλύτερα. Λοιπόν, ειλικρινά νομίζω ότι είχα είχα μειώσει πολύ τις άμυνες μου, αλλά ακόμα κι αν δεν είχα,…