Blog

Τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής μου (2/3)

Η ιστορία του Bella Vista μέσα από μία τριλογία

2ο μέρος : Επιμονή ( τα χρόνια 2008-2014 )

15 Μαρ, 2019

Bella Stories Written by: Alexandra Di Gregorio

Γειά σας και πάλι ! Που είχαμε μείνει ; Α ναι, σας έλεγα λοιπόν για το πόσο σίγουρη ένιωθα ότι τα πράγματα μπορούσαν και θα γινόντουσαν μόνο καλύτερα. Λοιπόν, ειλικρινά νομίζω ότι είχα είχα μειώσει πολύ τις άμυνες μου, αλλά ακόμα κι αν δεν είχα, δεν νομίζω ότι θα άλλαζε κάτι. Τα χρόνια που επακολούθησαν με το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2008 ήταν δύσκολα για όλους, ειδικά για την Ελλάδα.

Ωστόσο, για μένα ήταν η χειρότερη δυνατή χρονική στιγμή : μόλις είχα αγοράσει ένα ολόκληρο ξενοδοχείο (Bella Studios) που χρειάζονταν να ανακαινισθεί και είχα ήδη αρχίσει την ανακαίνηση του Bella Vista εφόσον μέχρι τότε η επιχείρηση πήγαινε πολύ καλά.

Όταν η κρίση έπληξε την Ελλάδα, έχασα το έδαφος κάτω από τα πόδια μου. “Τι έκανα ? Πρέπει να πληρώσω τις ανακαινήσεις  … και τι θα γίνει με το δάνειο της τράπεζας ; Γιατί έβαλα τον εαυτό μου σε αυτή την θέση, μια τόσο ριψοκίνδυνη επένδυση ; ” Νόμιζα ότι τιμωρούμουν επειδή είμαι πολύ αισιόδοξη και φιλόδοξη.

 

Ευχόμουν ο πατέρας μου να ήταν εκεί κοντά μου , να μου πει οτιδήποτε που θα μπορούσε να μου δώσει κάποια ελπίδα. Αλλά αντί της δυνατής και ζεστής παρουσίας του πατέρα μου, είχα έναν αγχωτικό κτητικό και εγωκεντρικό φίλο που ήταν οτιδήποτε άλλο παρά χρήσιμος ή παρήγορος.

Ήμουν οικονομικά εύθραυστη και συναισθηματικά διαλυμένη . Τα πράγματα ήταν χειρότερα από ότι όταν επέστρεψα το 2003. Τώρα η δουλειά ήταν πραγματικά χωρίς διακοπή . Δεν είχα το χρόνο να καθίσω, να φάω ήρεμα ή να κοιμηθώ γαλήνια. Ακόμη και να πάω για ένα καφέ ήταν πολύ . Μερικές φορές αισθανόμουν σαν να μην μπορούσα καν να αναπνεύσω. Είχα φτάσει στο σημείο να είμαι συνεχώς αγχωμένη και δεν μπορούσα καν να κλάψω γιατί δεν είχα τον χρόνο! Έπρεπε να δουλέψω, να δημιουργήσω όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα για να καλύψω όλα τα έξοδα. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος, είτε θα προχωρούσα μπροστά είτε θα τα παρατούσα. Αλλά δεν ήθελα να παρατήσω τα όνειρα μου τόσο εύκολα.

Το χειρότερο ήταν ότι λόγω της κρίσης άρχισε και πάλι η «πολιτική μείωσης τιμών». Αλλά αυτή τη φορά ήταν διαφορετική, επειδή πολλοί χρησιμοποιούσαν το Διαδίκτυο για τα δωμάτια τους.  Τώρα οι περισσότεροι πωλούσαν τα δωμάτια τους σε ιστοσελίδες ηλεκτρονικών κρατήσεων. Η εποχή που ήμουν η μοναδική που ήξερε και χρησιμοποιούσε το διαδικτύο είχε περάσει ανεπιστρεπτή. Έτσι, μικρά και μεγάλα ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια και διαμερίσματα, όλοι προσέφεραν υπερβολικά χαμηλές τιμές. Σίγουρα, όλοι ήμασταν απεγνωσμένοι για λίγα ευρώ !

Όσον αφορά τα μεγαλύτερα ξενοδοχεία, απείλησα να τους καταγγείλω για αθέμιτο ανταγωνισμό  και ευτυχώς κατόρθωσα να τους κάνω να αποσυρθούν. Αλλά τι μπορούσα να κάνω με τους μικρότερους ανταγωνιστές στις Μπενίτσες, οι οποίοι όχι μόνο έριχναν τις τιμές , αλλά και άρχιζαν να αντιγράφουν τον τρόπο που δούλευα θεωρώντας το ‘ ως πρότυπο προς μίμηση’ ; Ήμουν ήδη  «η ξένη» και φοβόμουν ότι αν έλεγα  ότι η μείωση των τιμών δεν ήταν η μόνη μας επιλογή, πρώτον θα παρεξηγούσαν τις προθέσεις μου και δεύτερον πιθανότατα θα μου έκοβαν και την καλημέρα ! Έτσι, αποφάσισα να προσπαθήσω να είμαι ένα βήμα μπροστά και να κινηθώ σύμφωνα με το σύνθημα, “Αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, ξεκίνα με τον εαυτό σου”.

 

Σε αυτά τα πολύ δύσκολα χρόνια, έκανα πραγματικά ότι μπορούσα για να παραμείνω πιστή στις αξίες μου και να μην ενδώσω στις δύσκολες καταστάσεις. Στεκόμουν στο χείλος ενός γκρεμού . Ευτυχώς, το 2012 και το 2013 κατάφερα να κρατήσω τα διαμερίσματα ανοιχτά όλο το χρόνο χάρη σε συνεργεία εργατών που δούλευαν σε μεγάλη ξενοδοχειακή ανακαίνηση κοντά μας και χρειάζονταν ένα μέρος για να κοιμηθούν.

Αλλά, φυσικά, έπρεπε να χάσω τουλάχιστον μια μάχη στον πόλεμο και αυτό που έπρεπε να χάσω ήταν το όμορφο μου διαμέρισμα στην πόλη : έπρεπε να πάει προς πώληση , είτε μου άρεσε είτε όχι. Από τη μία , ήμουν λυπημένη και θυμωμένη που δεν είχα καν την ευκαιρία να ζήσω εκεί , αλλά από την άλλη τουλάχιστον , αφού δεν είχα μείνει ποτέ εκεί, δεν ήμουν τόσο συναισθηματικά δεμένη με το σπίτι. Ωστόσο, συνειδητοποίησα ότι για μία ακόμη φορά θυσίαζα την προσωπική μου ζωή και ευτυχία για την επιχείρηση. Είχα ήδη κάνει ότι καλύτερο δυνατό για να σώσω το Bella Vista. Περίπου δέκα χρόνια πέρασαν και μου φάνηκε ότι τίποτα δεν άλλαξε πραγματικά: δούλευα ακόμα περισσότερο απο την Αγγλία και η ηρεμία για την οποία γύρισα δεν φαινόταν καν στον ορίζοντα .

Είμαι ένας άνθρωπος που όταν κάνει μια επιλογή την υποστηρίζει μέχρι το τέλος, αλλά οι επιλογές μου άρχισαν να είναι πολύ βαρύ φορτίο για τους ώμους μου . Τότε ήταν που άρχισα να γίνομαι επιθετική όταν βρισκόμουν κάτω από υπερβολική πίεση και άγχος. Στο τέλος τέλος , έπρεπε να παραδεχτώ ότι ήμουν ένας απλός άνθρωπος, έστω κι αν ονειρευόμουν ότι είμαι μια ηρωίδα . Ευτυχώς, ήμουν τυχερή να έχω καλούς ανθρώπους και προσωπικό τριγύρω μου που κατάφερνε να με κρύβει όταν βρισκόμουν στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.

 

Παρόλο που τα πράγματα πήγαιναν στραβά, οι πελάτες μας ήταν πολύ χαρούμενοι και ικανοποιημένοι με την φιλοξενία μας . Ακόμα κι αν ήταν εμφανές ότι ήμουν άγχωμένη, νευρική και κουρασμένη , οι πελάτες έλεγαν θετικά σχόλια για το ξενοδοχείο, για μένα και για την υπέροχη ομάδα μας. Αναγνώριζαν τη σκληρή δουλειά και τις προσπάθειές μας να βελτιωνόμαστε όσο μπορούσαμε, και με έκπληξη έβλεπα όλο και περισσότερους επισκέπτες να επιστρέφουν κάθε χρόνο.

Λαμβάνοντας τόσες πολλές θετικές κριτικές σε πλατφόρμες σχολίων όπως του TripAdvisor γέμιζε  (και εξακολουθεί να γεμίζει) την καρδιά μου με χαρά και υπερηφάνεια. Η αγάπη που οι επισκέπτες μου δίνουν και το Bella Vista είναι το εύνασμα που με κρατάει ζωντανή και με κάνει να πιστεύω στην αποστολή μου. Πιστεύω ειλικρινά ότι χωρίς την κατανόηση και τις θετικές κριτικές τόσο πολλών ανθρώπων, δεν θα μπορούσα να το κάνω.

 

Σίγουρα, εκείνα τα χρόνια έπρεπε να μειώσω και τις τιμές μου, αλλά όχι με τρόπο που θα έβλαπτε την ποιότητα των υπηρεσιών μας. Παρά την κρίση, δεν έχω σταματήσει ποτέ να επενδύω στην ποιότητα και στη διαφορά του προϊόντος μας και οι θετικές κριτικές που έρχονταν ήταν η απτή απόδειξη ότι είμουν στον σωστό δρόμο.

“Υπάρχει τέλος σε κάθε καταιγίδα. Μόλις όλα τα δέντρα έχουν ξεριζωθεί, αφού όλα τα σπίτια έχουν καταστραφεί, ο άνεμος θα κοπάσει, τα σύννεφα θα χαθούν, η βροχή θα σταματήσει. Ο ουρανός θα καθαρίσει σε μια στιγμή και μόνο τότε, σε αυτές τις ήσυχες στιγμές μετά τη θύελλα, μαθαίνουμε ποιος ήταν αρκετά ισχυρός για να επιβιώσει … “- Grey’s Anatomy

Φτάνοντας το 2014, άρχισε να διαφαίνεται ότι η κρίση είχε αρχίσει να ξεπερνίεται και η οικονομία άρχιζε να ανακάμπτει. Και ναι, η επιχείρησή μου επέζησε της καταιγίδας και ήμουν εξαντλημένη μέν, υπερήφανη δέ.

Όταν τελείωσε η καταιγίδα, συνειδητοποίησα ξαφνικά ότι όχι μόνο επέζησα , αλλά και ότι κάτι άλλαξε. Η εικόνα των Μπενιτσών είχε τελικά αλλάξει και ένας νέος τύπος τουρισμού είχε εγκατασταθεί στο χωριό, μαζί με τους «νέους» τουρίστες, φυσικά! Σας έχω ήδη πει ότι οι Βρετανοί δεν ήταν πολύ ευπρόσδεκτοι στις Μπενίτσες και ότι έπρεπε να βασίζομαι σε επισκέπτες από άλλες εθνότητες μετά από ό, τι είχε συμβεί στη δεκαετία του 1980.

Λοιπόν, τα επόμενα χρόνια οι Ρώσοι φαινόταν να εκτιμούν όλο και περισσότερο τις Μπενίτσες. Το Bella Vista ήταν ένα από τα πρώτα ξενοδοχεία που φιλοξένησαν Ρώσους, αλλά σύντομα το χωριό πλημμύρισε στους Ρώσους! Και τι πρόκληση ήταν, ειδικά για τα εστιατόρια! Ήταν μια τεράστια πολιτισμική πρόκληση, διότι οι απαιτήσεις αυτών των τουριστών ήταν τελείως διαφορετικές από εκείνες στις οποίες ήμασταν συνηθισμένοι, ξεκινώντας από το φαγητό ή πιο συγκεκριμένα από το πρωινό: η ποσότητα φαγητού που οι Ρώσοι τρώνε το πρωί είναι απίστευτη. Ενώ τόστ, βούτηρο, μαρμελάδα και καφές είναι αρκετά για τους περισσότερους πολιτισμούς που γνωρίζω, οι Ρώσοι θέλουν αρκετό και κανονικό φαγητό για πρωινό, πράγμα που είναι πολύ έξυπνο εάν σκεφτείς ότι χρειάζεσαι ενέργεια για όλη την ημέρα .

Θυμάμαι ακόμα τα πρόσωπα του προσωπικού μας όταν πρωτοαντικρύζαμε Ρώσους επισκέπτες να παίρνουν πρωινό. Ήμασταν άφωνοι: όσα περισσότερο βάζαμε στο μπουφέ τόσο περισσότερο έτρωγαν. Ωστόσο, να ευχαριστήσουμε τους Ρώσους δεν είναι τόσο εύκολο. Στην αρχή, δυσκολεύτηκα  πραγματικά να βρω τον καταλληλο τρόπο να ικανοποιήσω τις επιθυμίες τους, αλλά έμαθα (και η μαγείρισσα μας επίσης): κρέας και μαγειρευτό φαγητό . Ναι, για πρωινό! Είμαι τόσο ευγνώμων στους Ρώσους, διότι συνέβαλαν σημαντικά στην ποικιλία του πρωινού μπουφέ που είναι (υποθέτω) ένα από τα δυνατότερα σημεία μας .

Τέλος, τα πράγματα επανήλθαν στην κανονικότητα τους (λίγο ή πολύ ), και κατάφερα να επιβιώσω σε αυτά τα σκληρά χρόνια χωρίς να έχω χάσει κάτι  (εκτός από τα νεύρα μου μερικές φορές) : το σπίτι μου στην πόλη ήταν ακόμη δικό μου ! Κανείς δεν το είχε αγοράσει ! Κατά βάθος ήμουν πολύ χαρούμενη γι ‘αυτό, παρόλο που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα το πουλούσα για χάρη της οικογένειας, έτσι ήμουν ακόμα αποφασισμένη να βρω αγοραστή. Παραδόξως, ακόμα και η μητέρα μου, που δεν της άρεσε καθόλου αυτό το διαμέρισμα, άρχισε να μου λέει ότι δεν ήθελε να το πουλήσω και ότι πρέπει να το κρατήσω για τον εαυτό μου .

Η αγάπη της μάνας… Όσο και αν απεχθανόταν αυτό το διαμέρισμα , δεν ήθελε να θυσιάσω τη δική μου ευτυχία !

Tags:
Ανθη Πουλη bella vista blog Ξενοδοχείο Bella Vista Μπενίτσες
About The Writer
Alexandra Di Gregorio
Alexandra Di Gregorio
Pen Name: Fille Du Vent

Alexandra Di Gregorio ( Fille Du Vent ) is a young and still developing writer. She likes to explore different literary genres and styles, such as poetry, short stories and stream of consciousness. Alexandra aspires to become a travel writer collecting and writing the stories of the people she meets on her journeys around the world.

This time Alexandra worked as a biographer, writing short stories revolving around momentous events in the life of Anthea and of the Bella Vista Hotel.

You Might Also Like
Χωρίς Τουρισμό : Ευλογία ή Κατάρα ; 27 Ιούλ, 2020

Μια λαϊκή ιστορία στο φως του COVID-19   «Εδώ Κέρκυρα! Όμως προτού μπείτε στην παρέα μας μέσα από αυτό το άρθρο, θα μπορούσατε να μας κάνετε μια (μικρή) χάρη;»; Ελπίζουμε πως κουνάτε καταφατικά το κεφάλι σας, γιατί σας παρακαλούμε να αποβάλλετε όλη την ένταση και…

Η αγάπη πάντα νικάει 05 Ιούλ, 2020

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΓΑΠΗ ?   Καθόμουν στην αμμουδιά, νιώθοντας απολύτως ερωτευμένη με αυτό το μέρος. Ήμουν ερωτευμένη με κάθε σταγόνα των καταγάλανων νερών του, με την άμμο του και με τα χαλίκια του, που ήταν κάθε είδους σχήματος και χρώματος. Μου άρεσε να περνώ τον…

Ακολούθησε τα όνειρα σου, ειδάλλως τα όνειρά σου θα σε ακολουθούν. 28 Απρ, 2020

Αυτή τη φορά είμαι εγώ που γράφω, είναι ο συγγραφέας που γράφει. Αυτή είναι η τελευταία εργασία που μου ανατέθηκε: να γράψω μια ιστορία σχετικά με την εμπειρία μου εδώ στο Bella Vista . Μπορεί να φαίνεται εύκολο το να γράφει κανείς για τον εαυτό…