Blog

Ακολούθησε τα όνειρα σου, ειδάλλως τα όνειρά σου θα σε ακολουθούν.

28 Απρ, 2020

Humans of Bella Vista Written by: Alexandra Di Gregorio

Αυτή τη φορά είμαι εγώ που γράφω, είναι ο συγγραφέας που γράφει.

Αυτή είναι η τελευταία εργασία που μου ανατέθηκε: να γράψω μια ιστορία σχετικά με την εμπειρία μου εδώ στο Bella Vista . Μπορεί να φαίνεται εύκολο το να γράφει κανείς για τον εαυτό του, αντί για τις ιστορίες των άλλων, αλλά δεν είναι. Τουλάχιστον για μένα, δεν είναι.

Θυμάμαι ξεκάθαρα ολόκληρη τη διαδρομή που με έφερε σε αυτό το πανέμορφο μέρος, τις Μπενίτσες. Κανονικά δεν θα έπρεπε να ήμουν καν εδώ. Είχα κάνει αίτηση για την πρακτική μου στις Βρυξέλλες και με είχαν επιλέξει, μόνο που δεν είχαν αναφέρει πως χρειάζονταν άμεση απάντηση. Έπρεπε να περιμένω για την κατάταξη του πανεπιστημίου μου για να μάθω αν είχα κερδίσει τη υποτροφία Erasmus ή όχι. Αυτό που συνέβη, λοιπόν, ήταν πως η εταιρεία αποφάσισε να αποσύρει την προσφορά την ίδια μέρα που ετοιμαζόμουν να στείλω την αίτηση στο πανεπιστήμιο. Ενημέρωσα τότε το πανεπιστήμιο, και οι καθηγητές μου είπαν πως δεν ήταν δικό μου το λάθος, και πως η αίτηση θα συμπεριληφθεί μαζί με τις υπόλοιπες κανονικά. Έτσι έστειλα την αίτηση.

Ένα μήνα μετά, ειδοποιήθηκα πως είχα κερδίσει τη υποτροφία. Όλα καλά, αλλά πλέον δεν είχα εταιρία να με δεχτεί να κάνω την πρακτική μου. Πραγματικά, είχα αρχίσει να πιστεύω πως κάποιος με είχε καταραστεί.

Είχα ξανακάνει αίτηση για πρακτική άσκηση μέσω Erasmus την προηγούμενη χρονιά και είχε πάει καλά. Ήμουν μάλιστα έτοιμη να πάω στην Αγγλία, αλλά ακριβώς έναν μήνα πριν την αναχώρησή, ο πατέρας μου έπαθε εγκεφαλικό.  Φυσικά δεν πήρα ποτέ σε εκείνη την πτήση, ούτε επέστρεψα στο πανεπιστήμιο μου στην Μπολόνια. Έμεινα σπίτι, ή για να είμαι πιο ακριβής, στο νοσοκομείο. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, χώρισα με τον σύντροφό μου, ο οποίος ζήλευε που είχα κερδίσει τη υποτροφία, λέγοντάς μου μάλιστα πως δεν την άξιζα. Μαντέψτε σε ποιον κατέληξε η χορηγία που αρνήθηκα. Ναι, σε αυτόν.

Παρόλα αυτά, επιστρέφοντας σε αυτήν την περίοδο,  παρά τη βεβαιότητα πως κάποιος με είχε καταραστεί, ξεκίνησα να ψάχνω για κάποια νέα ευκαιρία για την πρακτική μου άσκηση…

Ακολούθησε τα όνειρα σου, ειδάλλως τα όνειρά σου θα σε ακολουθούν

Το δεύτερο βήμα που με έφερε εδώ, ήταν μια διαφήμιση για πρακτική άσκηση. Μόλις την είδα, έστειλα αμέσως  το βιογραφικό μου. «Πρακτική άσκηση στη δημιουργική γραφή στο νησί της Κέρκυρας». Πλάκα μου κάνεις; Μια ευκαιρία να γράφω; Και μάλιστα στην παραλία;

Ανέκαθεν αγαπούσα το γράψιμο, αλλά ποτέ δεν είχα συμμετάσχει σε διαγωνισμούς, ούτε είχα σκεφτεί να εκδώσω ποτέ κάποιο από τα γραπτά μου.

 Η θάλασσα.  Πάντοτε η θάλασσα σήμαινε πολλά για μένα. Είναι το μέρος που βρίσκω καταφύγιο όταν πονάω. Όχι γιατί είναι γεμάτη από πάρτυ και διασκέδαση, αλλά γιατί είναι το μέρος που βρίσκω γαλήνη. Η θάλασσα έχει τη δύναμη να ηρεμεί την ανήσυχη ψυχή μου και να οργανώνει τις χαοτικές μου σκέψεις. Ακόμη κι όταν η θάλασσα είναι ταραγμένη, απλώς κάθομαι εκεί και ακούω τον αγριεμένο ήχο των κυμάτων που σκάνε στα βράχια. Ακόμη και η φύση δεν είναι πάντοτε απλή, μονοδιάστατη και ισορροπημένη.

Ακολούθησε τα όνειρα σου, ειδάλλως τα όνειρά σου θα σε ακολουθούν

Είχα το αίσθημα πως εκείνη η αγγελία είχε δημιουργηθεί αποκλειστικά για μένα, και πως με περίμενε να κάνω αίτηση. Και την έκανα χωρίς κανένα δισταγμό. Την επόμενη μέρα, έλαβα ένα email στο οποίο με ρωτούσαν αν είχα εκδώσει κάτι ή αν διατηρούσα κάποιο blog. «Ναι, έχω μια σελίδα στο Facebook! Όμως, όλα τα κείμενά μου είναι γραμμένα στα ιταλικά…»

Ξεκίνησα να πιστεύω πως δεν θα πάρω ποτέ αυτή τη θέση. Μετά από αυτό, τα πράγματα χειροτέρεψαν. Μου ζητήθηκε να απαντήσω σε κάποιες κριτικές και τα πήγα πραγματικά πολύ χάλια. Ήμουν υπερβολικά τυπική εκεί που έπρεπε να φανώ δημιουργική. Παρόλες τις αναποδιές,  η Ανθή θέλησε να κάνουμε μια συνέντευξη και ήξερα καλά πως θα ήταν η τελευταία μου ευκαιρία για να πάρω τη θέση. Ήδη τα είχα κάνει μούσκεμα και οι πιθανότητες για να επιτύχω είχαν μειωθεί σημαντικά. Περιττό να πω ότι τα έκανα μαντάρα και στη συνέντευξη. Πραγματικά δεν ξέρω τι έπεισε την Ανθή για να πει εκείνο το ευλογημένο «Ναι, μπορείς να έρθεις», στο τέλος. Το φαντάστηκα σαν κάποιο δώρο. Και τώρα ξέρω πως ήταν δώρο, η Ανθή μου είχε δώσει ένα δώρο που θα άλλαζε τη ζωή μου.

Ακολούθησε τα όνειρα σου, ειδάλλως τα όνειρά σου θα σε ακολουθούν

Πάλεψα σκληρά για να φτάσω στις Μπενίτσες. Ήταν Νοέμβριος και έπρεπε να περάσω την τελευταία μου εξεταστική του Ιανουαρίου και να αρχίσω να γράφω τη διπλωματική, την οποία έπρεπε να παραδώσω μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου. Τέλος Νοέμβρη, ο πατέρας μου πέθανε από ανακοπή καρδιάς. Δεν ξέρω που βρήκα τη δύναμη να καθίσω στον καναπέ μου, μέρα με την μέρα, προσπαθώντας να θυμηθώ όλους αυτούς τους κινέζικους χαρακτήρες, γράφοντας τη διπλωματική  κατά τη διάρκεια της νύχτας. Δεν έδωσα στον εαυτό μου τον χρόνο να πενθήσει τον χαμό του μπαμπά μου, γιατί ήθελα να αποφοιτήσω. Είχα ανάγκη να κλείσω αυτό το κεφάλαιο της ζωής μου.

Είχα χάσει τον πατέρα μου και τον άνθρωπο που αγαπούσα. Χρειαζόμουν απελπισμένα κάτι για μένα, να πιστέψω σε αυτό, να διαλέξω κάτι και να το ακολουθήσω με την καρδιά μου. Ο μπαμπάς μου ήταν άρρωστος για έντεκα μήνες και μαζί του αρρώσταινα κι εγώ που τον έβλεπα σε αυτή την κατάσταση. Είχα ανάγκη να πιαστώ από την ελπίδα πως η ζωή μου θα άλλαζε, αλλιώς ήμουν σίγουρη πως θα χανόμουν για πάντα. Είχα ανάγκη να νιώσω ζωντανή. Πέθαινα λίγο-λίγο μέσα μου για σχεδόν έναν χρόνο, ελπίζοντας πως η υγεία του θα βελτιωνόταν και είχα γίνει κομμάτια, όταν έπρεπε να αποδεχτώ πως ήταν μονόδρομος το να χειροτερέψουν τα πράγματα. Σήμερα, φαντάζομαι πως η δύναμη που με έκανε να συνεχίσω ήταν πρωτίστως η συνειδητοποίηση πως το μόνο πράγμα που όφειλα στον μπαμπά μου ήταν να είμαι ευτυχισμένη και δεύτερον το γεγονός πως ήθελα να συμμετάσχω σε αυτή την πρακτική όσο τίποτα άλλο. 

Πάλεψα σκληρά και τα κατάφερα. Αποφοίτησα με έπαινο, καταθέτοντας μια διπλωματική σχετικά με την «Έννοια του θανάτου στον αρχαίο κινέζικο πολιτισμό». Πάλεψα τόσο σκληρά γιατί κάτι με έσπρωχνε προς αυτό το μέρος. Ίσως ήταν αυτό που μου είπε η Ανθή κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, όταν την είχα ενημερώσει πως η προηγούμενη εταιρεία είχε κάνει πίσω. «Τα πάντα συμβαίνουν για κάποιον λόγο».

Είχε δίκιο.

Ακολούθησε τα όνειρα σου, ειδάλλως τα όνειρά σου θα σε ακολουθούν

Όταν το αεροπλάνο για την Κέρκυρα απογειώθηκε, δεν μπορούσα να σκεφτώ πολλά – δεν μπορούσα να πιστέψω καλά καλά πως το όνειρό μου έπαιρνε σάρκα και οστά. Δεν μπορούσα να πιστέψω πως τα είχα καταφέρει και πως επιτέλους ξεκινούσε για μένα μια καινούργια περιπέτεια. Υπήρχε όμως κι ένα άλλο μέρος του εαυτού μου, που φοβόταν να αφήσει την άνεση και τη συνήθεια, που φοβόταν να φύγει από το σπίτι μόνο. Ένιωσα χαζή που φοβόμουν, αλλά ήταν η πρώτη φορά που θα ζούσα μακριά από το σπίτι μου για περισσότερο από δύο εβδομάδες.

Όπως και να έχει , μόλις το αεροπλάνο απογειώθηκε, είπα αντίο στους φόβους μου και αφέθηκα στον δρόμο που ανοιγόταν μπροστά μου και που έμελλε να μου χαρίσει μια φανταστική και αξέχαστη εμπειρία.

Ακολούθησε τα όνειρα σου, ειδάλλως τα όνειρά σου θα σε ακολουθούν

Η πρώτη έκπληξη συνέβη στην πρώτη μέρα στη δουλειά. Η πρώτη εργασία που ανέλαβα ήταν να γράψω ένα κείμενο για την φράση «ακολούθησε τα όνειρά σου, ειδάλλως τα όνειρά σου θα ακολουθήσουν εσένα». Δεν ήταν κάτι δύσκολο για μένα να σχολιάσω αυτήν την πρόταση, αλλά όντως έπαθα σοκ όταν η Ανθή με ρώτησε, «Ποια είναι τα όνειρά σου; Θέλω να γράψεις για τον εαυτό σου, εμείς εδώ θέλουμε να σε γνωρίσουμε καλύτερα».  Για όνομα του Θεού! Για πολύ καιρό πάλευα να ξεχάσω τα όνειρά μου, να προσαρμοστώ στους νέους στόχους που έθεσα κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριών χρόνων. Τώρα κάποιος μου ζητούσε να κοιτάξω μέσα στον εαυτό μου.

Έγραψα το κείμενο, προσποιούμενη πως ακολουθούσα τα όνειρά μου. Δεν είναι ότι είπα ακριβώς ψέματα˙ έγραψα πως το όνειρό μου ήταν να ταξιδεύω και να γράφω. Υπήρχε μια αλήθεια σε αυτό, αλλά δεν είπα όλη την ιστορία. Γιατί; Επειδή ντρεπόμουν να παραδεχτώ πως είχα παραιτηθεί εντελώς από το ένα και μοναδικό μου όνειρο που όντως περιλαμβάνει τόσο το γράψιμο όσο και τα ταξίδια. Νομίζω πως θα σας αφήσω να μαντέψετε ποιο είναι αυτό το όνειρο. Αν έχετε κάποια ιδέα, μπορείτε να την γράψετε κάτω στα σχόλια. Τέλος πάντων, τα όνειρά μου δεν έχουν σημασία τώρα (όπως βλέπετε, το κάνω πάλι!), αυτό που έχει σημασία είναι πως μου φάνηκε πολύ παράξενο να με ρωτάει κάποιος για τον εαυτό μου.

Συνήθως, όταν πιάνεις δουλειά κάπου, το μόνο που σου ζητάνε είναι να κάνεις τη δουλειά σου και να την κάνεις σωστά. Τίποτα περισσότερο. Όλα αυτά τα χρόνια στο πανεπιστήμιο, κανείς δεν μου ζήτησε να παρουσιάσω τον εαυτό μου, να βγάλω προς τα έξω το άτομο που είμαι πραγματικά. Αλλά τώρα αυτή η πανέμορφη κι όμως ασυνήθιστη γυναίκα, με το αστραφτερό της χαμόγελο και με το μεταδοτικό της γέλιο, με κοιτούσε μέσα στα μάτια τόσο βαθιά που φοβόμουν πως μπορούσε να διαβάσει την ψυχή μου.  Αυτή η γυναίκα με δίδαξε πολλά. Οι νύχτες που περάσαμε συζητώντας και ακούγοντας η μία τις ιστορίες της άλλης ήταν αστείες και ταυτόχρονα συγκινητικές. Μερικές φορές γελούσαμε καθώς είχε το σπάνιο ταλέντο να αστειεύεται με τα πάντα, να ανατρέπει την οπτική ενός ζητήματος, βρίσκοντας την θετική πλευρά σε μια κατά τα άλλα δυσάρεστη κατάσταση. Άλλες φορές, όμως, σχεδόν μας έπαιρναν τα κλάματα και τις δύο, όταν εκείνη μου έλεγε για τη ζωή της και τις επιλογές της και όταν εγώ της έλεγα πως κατάφερα να ξεπεράσω τα τελευταία δύσκολα χρόνια.

Η ιδέα να γράψουμε τις ιστορίες που μου είπε ήρθε σαν ένα παιχνίδι πινγκ-πονγκ. Μια νύχτα, ξεκίνησε να λέει σε μένα και σε κάποιους άλλους φοιτητές μια ιστορία για κάποιον άλλο που έκανε όπως εμείς την πρακτική του εκεί. Μια ιστορία έγινε εκατομμύρια ιστορίες και χωρίς να σκεφτώ αυτό που έλεγα (είχα πιει αρκετά) φώναξα (η μουσική ήταν μάλλον δυνατή), «Θα μπορούσες να γράψεις ένα βιβλίο με όλες αυτές τις ιστορίες!». Την επόμενη μέρα, καθώς βάφαμε τον δρόμο κοντά στα διαμερίσματα  Φρίντα, ήρθε κοντά μου, έβγαλε τα γυαλιά ηλίου της, έβγαλε τα δικά μου, με κοίταξε στα μάτια (πάλι με αυτό το διαπεραστικό βλέμμα) και είπε «Κι αν έγραφες ΕΣΥ τις ιστορίες;». Φυσικά και λάτρεψα την ιδέα! Και αυτή η δουλειά, όσο μικρή κι αν φαινόταν, είναι το αποτέλεσμα της διαλεκτικής, της διαπραγμάτευσης του περιεχομένου και του στυλ ανάμεσα σε δύο δυνατούς χαρακτήρες: σε μένα και σε εκείνη.

Για μένα αποτελούσε πρόκληση και ταυτόχρονα κάτι το συναρπαστικό. Ένιωθα σαν ένας βιογράφος που ανέλαβε να αναπαραστήσει τις σκέψεις και τα αισθήματα της Ανθής όπως ακριβώς ήταν. Αυτό σήμαινε πως έπρεπε να ξεχάσω τον εαυτό μου ώστε να δημιουργήσω περισσότερο χώρο γι’ αυτήν. Την είδα να γελά και την είδα να κλαίει εξαιτίας των λέξεων που είχα γράψει. Αυτό και μόνο ήταν μια επιτυχία για μένα. Ήταν σαν μία σχέση. Μπορείς να διαφωνήσεις για κάποια πράγματα, αλλά αν πραγματικά ακούσεις τον άλλον, σίγουρα θα βρεθεί ένας τρόπος για να είστε και οι δύο ευτυχισμένοι.

Το δεύτερο μέρος αυτής της ιστορίας αφορά τους απίστευτους ανθρώπους που γνώρισα εκεί και το τι μου έδωσε ο καθένας τους, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι το κάνουν. Έχω το αίσθημα πως  κάθε άτομο  που συνάντησα εκεί με βοήθησε στο να βρεθώ πιο κοντά στον εαυτό μου, τον εαυτό που είχα θάψει και ξεχάσει. Κάποιος μου θύμισε πόσο πολύ αγαπάω τα ζώα και τη φύση και με έκανε να ανακαλύψω δύο νέες αγάπες: την ορειβασία και την ποδηλασία.

Ακολούθησε τα όνειρα σου, ειδάλλως τα όνειρά σου θα σε ακολουθούν

Την πρώτη μέρα που πήγαμε για ποδηλασία και για ορειβασία, νόμιζα πως θα πεθάνω στη μέση της διαδρομής. Τα πόδια μου πονούσαν τόσο πολύ, που δεν κατάφερα καθόλου να ανέβω τον λόφο, ενώ λαχάνιασα και υπερβολικά. Κάπνιζα για περισσότερο από δέκα χρόνια. Ξεκίνησα σε πολύ μικρή ηλικία και για τη δική μου οικογένεια το κάπνισμα είναι απολύτως φυσιολογικό. Όλοι το κάνουν. Κάθε φορά που έπρεπε να σπρώξω το ποδήλατο, σκεφτόμουν «θέλω να γυμναστώ, θέλω να καταφέρω να βγάλω τη διαδρομή μέχρι τέλους».

Συνειρμικά θυμήθηκα ένα μικρό παιδί να φωνάζει στον πατέρα του. «Σταμάτα να καπνίζεις σε παρακαλώ», είχε πει. «Το μισώ!». Θυμάμαι πως έκανα συχνά εμετό κάθε φορά που πηγαίναμε ταξίδι με το αυτοκίνητο του μπαμπά μου. Οι γονείς μου νόμιζαν πως ήταν μια απλή ναυτία, αλλά ήταν η μυρωδιά των τσιγάρων αναμεμειγμένη με το αποσμητικό που χρησιμοποιούσαν για να την καλύψουν που με αρρώσταινε. Θυμήθηκα τον πατέρα μου στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Μου είπε πως η μεγαλύτερη χάρη που θα μπορούσα να του κάνω είναι να σταματήσω το κάπνισμα. Εύχομαι να μπορούσα να σας πω πως από εκείνη την μέρα το έκοψα, αλλά δεν το έκανα. Όχι ακόμη.

Το ίδιο άτομο μου δίδαξε πως πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα εκτιμήσουν ούτε εσένα, ούτε τον τρόπο που ζεις, όσο φιλικός και καλός κι αν είσαι. Η ελευθερία και η χαρά αυτού του υπέροχου κοριτσιού μου θύμισε το χαρούμενο και ερευνητικό κορίτσι που ήμουν κάποτε, που τραγουδούσε δυνατά χωρίς να νοιάζεται για τις γνώμες των άλλων ανθρώπων. Δεν νομίζω πως ξέρει πόσο πολύ εμπνέει τους άλλους ανθρώπους. Ένας άλλος μου δίδαξε πως το να είσαι στα είκοσι έξι σου και να μην έχεις σταθερή σχέση, δεν αποτελεί πρόβλημα.  Είναι απολύτως φυσιολογικό να επιλέξεις να ακολουθήσεις τα όνειρά σου, χωρίς να δεσμεύεσαι από έναν άνδρα.

Αυτά είναι λίγα από τα πράγματα που έμαθα από τους φίλους μου εκεί, αλλά κάθε μέρα που περνούσα μαζί τους, ανακάλυπτα και κάτι νέο για εκείνους όπως και για τον εαυτό μου. Νιώθω τόσο τυχερή που γνώρισα όλους αυτούς τους ανθρώπους που δεν μπορώ να πιστέψω πως ήταν τυχαίο πως γνωριστήκαμε, γιατί δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτούς.

Ακολούθησε τα όνειρα σου, ειδάλλως τα όνειρά σου θα σε ακολουθούν

Δεν ξέρω αν υπάρχει αυτό που λένε μοίρα, αν υπάρχει κάποια λογική που διέπει ό,τι συμβαίνει, αλλά πιστεύω πως κάποιος ή κάτι ήθελε να φτάσω εδώ. Έπρεπε να βρεθώ εδώ, ώστε να αναγεννηθώ, να σταματήσω να λέω ψέματα στον εαυτό μου και να αρχίσω να πιστεύω, να εμπιστεύομαι και να ακολουθώ τον εαυτό μου και το ένστικτό μου.

Στο δοκίμιο μου σχετικά με το «να ακολουθούμε τα όνειρά μας», έγραψα όλες αυτές τις ανοησίες για το «τουλάχιστον προσπαθώ», αλλά ποτέ δεν προσπάθησα πραγματικά να ακολουθήσω το όνειρο που είχα από τότε που γεννήθηκα. Ναι, γεννήθηκα με αυτό το όνειρο. Είμαι η μεγαλύτερη υποκρίτρια που υπήρξε, όταν προσπαθώ να δώσω καλές συμβουλές στους άλλους, χωρίς όμως να τις ακολουθώ εγώ η ίδια.

Αλλά βρήκα τον εαυτό μου και τα όνειρα μου σε αυτό το μέρος. Κι αυτό είναι που θα πάρω μαζί μου φεύγοντας από εδώ, μαζί με τα υπερβολικά πολλά ρούχα που αγόρασα. Ελπίζω να μην μου βάλουν πρόστιμο στο αεροδρόμιο, επειδή οι αποσκευές μου ζυγίζουν περισσότερο από το κανονικό. Ελπίζω να υπάρχει κάτι που να έχω αφήσει εδώ, ή κάτι που να έχω δώσει σε κάποιον για να το πάρει μαζί του. Βρήκα τον εαυτό μου ξανά, και αν ποτέ χαθώ πάλι, ξέρω πως μπορώ να αγοράσω ένα εισιτήριο για την Φινλανδία ή την Πολωνία για να βρω τους φίλους μου και το κομμάτι εκείνο του εαυτού μου που αγαπώ περισσότερο.

Ακολούθησε τα όνειρα σου, ειδάλλως τα όνειρά σου θα σε ακολουθούν

Το να ξεθάψεις όλα τα όνειρα που έθαψες μέσα σου είναι οδυνηρό, γιατί αντιλαμβάνεσαι πόσο χρόνο έχεις σπαταλήσει κάνοντας τα πράγματα που δεν σου άρεσαν, να ζεις μια ζωή που δεν ήθελες να ζήσεις. Πάντοτε δυσκολευόμουν να αποδεχτώ και να αγαπήσω τον εαυτό μου όπως είναι, τόσο εμφανισιακά όσο και ψυχολογικά, ίσως γιατί δεν είχα ποτέ την εμπειρία της ολοκληρωμένης και ανιδιοτελούς αγάπης, ούτε από τους γονείς μου, ούτε από κάποιο σύντροφό μου. Αλλά δεν θέλω να συνεχίσω να μισώ και να πληγώνω τον εαυτό μου επειδή δεν έλαβα την αγάπη και την υποστήριξη που περίμενα από τους άλλους. Δεν μπορώ να κρύβομαι άλλο πίσω από αυτή τη δικαιολογία. Είμαι αρκετά μεγάλη για να μάθω να αγαπάω τον εαυτό μου και να προσφέρω στον εαυτό μου την υποστήριξη που χρειάζεται.

Είναι πιο εύκολο να το λες, παρά να το κάνεις, αλλά το αντίτιμο του να ξεχνάς τον εαυτό σου για να κάνεις τους άλλους χαρούμενους ή γιατί φοβάσαι να αποτύχεις, είναι πολύ μεγάλο. Παρόλο που είναι οδυνηρό, το να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου είναι σαν να βγάζεις ένα τζιν που χρόνια τώρα ήταν πολύ μικρό για σένα, και να αρχίσεις επιτέλους να ανασαίνεις και πάλι. 

Ακολούθησε τα όνειρα σου, ειδάλλως τα όνειρά σου θα σε ακολουθούν

Tags:
bella vista blog Benitses Benitses Corfu
About The Writer
Alexandra Di Gregorio
Alexandra Di Gregorio
Pen Name: Fille Du Vent

Alexandra Di Gregorio ( Fille Du Vent ) is a young and still developing writer. She likes to explore different literary genres and styles, such as poetry, short stories and stream of consciousness. Alexandra aspires to become a travel writer collecting and writing the stories of the people she meets on her journeys around the world.

This time Alexandra worked as a biographer, writing short stories revolving around momentous events in the life of Anthea and of the Bella Vista Hotel.

You Might Also Like
Χωρίς Τουρισμό : Ευλογία ή Κατάρα ; 27 Ιούλ, 2020

Μια λαϊκή ιστορία στο φως του COVID-19   «Εδώ Κέρκυρα! Όμως προτού μπείτε στην παρέα μας μέσα από αυτό το άρθρο, θα μπορούσατε να μας κάνετε μια (μικρή) χάρη;»; Ελπίζουμε πως κουνάτε καταφατικά το κεφάλι σας, γιατί σας παρακαλούμε να αποβάλλετε όλη την ένταση και…

Η αγάπη πάντα νικάει 05 Ιούλ, 2020

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΓΑΠΗ ?   Καθόμουν στην αμμουδιά, νιώθοντας απολύτως ερωτευμένη με αυτό το μέρος. Ήμουν ερωτευμένη με κάθε σταγόνα των καταγάλανων νερών του, με την άμμο του και με τα χαλίκια του, που ήταν κάθε είδους σχήματος και χρώματος. Μου άρεσε να περνώ τον…

Επιβιώνοντας σε αχαρτογράφητα νερά – Ένα μήνυμα από την Ανθή Bella Stories 09 Απρ, 2020

Με ρώτησε πριν λίγες μέρες ένας φίλος, πρώην ασκούμενος, “Πώς είσαι και πώς πάει η κατάσταση στο Bella Vista μέσα σε αυτή την κρίση;”. Ακόμη δεν έχω απαντήσει καθώς προσπαθώ να συγκεντρώσω τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου. “Πως είμαι;” Φοβάμαι να απαντήσω – πώς…