fbpx

Όταν βρεθεί η πραγματική αγάπη, η καρδιά παγιδεύεται…

22 Ιούν, 2022

Ιστορίες Αγάπης Written by: Μυθιστοριογράφος
Artist : Teodora Dimitrova
Estimated Reading Time: 8 minutes

Υπάρχει μόνο ένα πράγμα σε ολόκληρο τον κόσμο το οποίο δεν μπορεί να αντικατασταθεί. Αυτό δεν σημαίνει πως οι άνθρωποι δεν προσπαθούν να το αλλάξουν. Ο καθένας πιστεύει πως είναι αρκετά ισχυρός, ώστε να ελέγξει κάθε πτυχή της ζωής του, όμως κανείς δεν είναι αρκετά ισχυρός ώστε να αλλάξει τα συναισθήματά του. Όταν βρεθεί η πραγματική αγάπη, η καρδιά παγιδεύεται. Δεν υπάρχει διέξοδος, δεν υπάρχει εναλλακτική. Είναι δίκαιο; Φυσικά και όχι. Τίποτα που αφορά την αγάπη δεν είναι δίκιο,  ούτε η ευφορία από την ένωση δύο ανθρώπων, ούτε η αγωνία του χωρισμού τους.

ποτίθεται ότι είναι αυτός που

Αυτές οι σκέψεις κατέκλυσαν τον νου μου, καθώς κρατούσα το χέρι του συντρόφου μου. Είχαμε μόλις φύγει από το εστιατόριο, όπου είχαμε περάσει ένα ρομαντικό απόγευμα. Χαμογελούσα.  Κι εκείνος χαμογελούσε. Ήμασταν ευτυχισμένοι.

Ή τουλάχιστον έτσι υποτίθεται ότι έπρεπε να είμαστε.

Ήταν ο άνθρωπος που εμπιστευόμουν, ο άνθρωπος που νοιαζόμουν, αλλά βαθιά μέσα μου ήξερα πως κάτι δεν ήταν  σωστό. Όλο το απόγευμα κοίταζα τα μάτια του, αλλά δεν ένιωθα εκείνη τη σπίθα που νιώθει κανείς όταν βρίσκει τον ‘Ενα και Μοναδικό. Ενώ ένιωθα την θέρμη του χεριού του πάνω στο δικό μου, αντιλήφθηκα πως δεν ήθελα να κρατήσει για πάντα. Ακόμη κι όταν προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου πως ήταν κάποιος ξεχωριστός, κάποιος που θα μπορούσε να μου αλλάξει την ζωή, η καρδιά μου απλά το αρνιόταν.

Μακάρι να είσαι εκείνος ο ένας, σκεφτόμουν ξανά και ξανά, όμως για κάποιο λόγο δεν μπορούσα να πείσω τον εαυτό μου να το πιστέψει ολοκληρωτικά.

Μου έσφιξε το χέρι δυνατά, σαν να κατάλαβε πως κάτι κακό με απασχολούσε. Ήξερε πως δεν θα τον απογοήτευα ποτέ. Κατά την διάρκεια της σχέσης μας, ήμουν πάντοτε πιστή και ειλικρινής μαζί του. Μπορούσε πάντα να βασιστεί πάνω μου. Ήμουν το στήριγμά του και αυτός το δικό μου.

Κοίταξα μέσα στα μάτια του, προσπαθώντας ακόμη να πείσω τον εαυτό μου. Αυτός είναι ο κατάλληλος για μένα, σκέφτηκα. Αυτός είναι.

Όσοι άνθρωποι μας προσπέρασαν, έμοιαζαν να μας κοιτάνε, όμως δεν ήταν δύσκολο να διαβάσω τις σκέψεις τους. Ήταν επειδή ζήλευαν την «αληθινή αγάπη» μας ή μήπως γιατί μπορούσαν να διαβάσουν την θλίψη στα μάτια μου, εκείνη την θλίψη που δεν με εγκαταλείπει ποτέ;

ναμνήσεις πρώτης αγάπης

Αναπόλησα τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου. Θυμήθηκα εκείνο το αγόρι που του είχα χαρίσει την καρδιά μου, εκείνον που την έκανε κομμάτια, εκείνον που παγίδεψε την καρδιά μου και την είχε κρατήσει δική του για πάντα.

Όταν η πραγματική μου αγάπη με κοίταζε, ένιωθα κάτι το οποίο δεν μπορούσα να  το υποκαταστήσω με κανένα τρόπο. Κανείς άλλος δεν με έκανε να νιώσω έτσι, κανείς δεν με έκανε να γελάσω όπως εκείνος, κανείς δεν με έκανε να χαμογελάσω όπως εκείνος, κανείς δεν με έκανε να νιώσω τόσο δυνατά συναισθήματα. Ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που δεν μπορούσα να κατανοήσω πλήρως τον τρόπο που σκεφτόταν, καθώς ό,τι συνέβαινε στο κεφάλι του έμοιαζε παράλογο, ακατανόητο και απρόβλεπτο.  Μπορούσε να με κάνει να ακτινοβολώ σαν άστρο και λίγες στιγμές αργότερα να ξεσπώ σε δάκρυα. Του πήρε πολλά χρόνια να αλλάξει εντελώς, όμως εγώ πάντα θα αγαπώ εκείνον τον απρόβλεπτο άνθρωπο. Και ποτέ μου δεν τον ξέχασα.

Τώρα ανήκω σε κάποιον άλλον, σκέφτηκα και κράτησα ακόμη πιο σφιχτά το χέρι του συντρόφου μου. Διασχίσαμε την γέφυρα κρατώντας τον από το μπράτσο. Ήταν ένα από τα πιο διάσημα μέρη στην Κέρκυρα, ένα μέρος που οι άνθρωποι το επισκέπτονταν για να δουν τα αεροπλάνα να πετάνε πολύ χαμηλά, σχεδόν πάνω από τα κεφάλια τους. Εκείνο το μέρος με έκανε να χαλαρώσω και να βυθιστώ και πάλι στις σκέψεις μου.

Βλέποντας τα αεροπλάνα να απογειώνονται, ένιωσα μια θελκτική αίσθηση ελευθερίας. Θα μπορούσα να ανέβω σε ένα από αυτά και να πάω να τον βρω πάλι, σκέφτηκα. Όλα έμοιαζαν δυνατά πάνω σε εκείνη τη γέφυρα.

ν τω μεταξύ…

Στην άλλη πλευρά της γέφυρας, ένα άλλο ζευγάρι είχε βγει ραντεβού. Υποτίθεται πως έπρεπε να νιώθουν κι εκείνοι ευτυχισμένοι. Ο άνδρας – ένας πανέμορφος, ηλιοκαμένος, εξωτικός νεαρός – πήρε το χέρι της και το φίλησε στον καρπό.

«Είσαι πανέμορφη σήμερα», της είπε. Εκείνη χαμογέλασε ντροπαλά, όμως εκείνος έψαχνε μέσα στα καστανά της μάτια για εκείνη την λάμψη της πραγματικής ευτυχίας.

Είχε το ίδιο βλέμμα κάθε φορά που την έκανε να γελάει, όποτε δηλαδή την έκανε να αισθάνεται οτιδήποτε γενικά, αλλά κάθε φορά ένιωθε πως η κοπέλα παρέμενε μια ξένη.

Συνήθιζαν να ξυπνάνε μαζί κάθε πρωί, για να αποκοιμιούνται πάλι, ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Ήταν ωραία, ασφαλή, και ήσυχα. Τα πάντα ήταν εύκολα με εκείνη. Σπάνια υπήρχαν καυγάδες, όμως δεν υπήρχε η σπίθα στα μάτια της, δεν υπήρχε το πάθος. Αυτό που αγάπησα τόσο πολύ, απουσίαζε εντελώς.

κείνα τα μάτια που λάμπουν

Δεν μπορούσε να καταλάβει τι, όμως κάτι ενεργοποίησε μια ανάμνηση. Κάτι τον πήγε πίσω σ’ ένα άλλο ζευγάρι μάτια, ενός ανθρώπου που το πάθος και η σπίθα ήταν αδιαμφισβήτητη. Όταν η πραγματική του αγάπη χαμογελούσε, τα μάτια της έπαιρναν ένα ξεχωριστό χρώμα, ένα έντονο λαμπύρισμα, τόσο βαθύ που θα μπορούσε να χάσει το μυαλό του κοιτάζοντάς τα. Τα μάτια αυτά έμοιαζαν να αντανακλούν την ψυχή της – εκείνη την ευγενική ψυχή που ξεχείλιζε από αγάπη.

Τα πάντα ήταν διαφορετικά τότε. Εκείνη ήταν γεμάτη με φως και χαρά. Κάθε φορά που την έκανε να γελάει, μπορούσε να νιώσει μια ανατριχίλα σε όλο του το κορμί. Όμως τίποτα δεν ήταν εύκολο μαζί της, τα πάντα ήταν ένα ρίσκο, σαν να ισορροπεί κανείς συνεχώς στην άκρη του γκρεμού. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί, όταν πάρεις την απόφαση να πηδήξεις μέσα στην άβυσσο.

εν υπάρχει επιστροφή

Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί την σκεφτόταν ακόμη τόσο έντονα. Όλα πήγαιναν μια χαρά. Η σχέση εκείνη είχε τελειώσει εδώ και πολύ καιρό και είχε γνωρίσει πολλές κοπέλες από τότε. Κι όμως, η σκέψη του γυρνούσε πάντοτε σε εκείνη, στην μορφή της, στο άρωμά της, στην φωνή της. Κι όλα ήταν τόσο καθαρά στην μνήμη του, σαν να ήταν μόλις χθες.

Τώρα ήταν με κάποια που συμπαθούσε, κάποια που ένιωθε άνετα μαζί της. Όλα τα υπόλοιπα θα μπορούσαν να σβηστούν. Δεν ήταν δίκαιο να κρατάει μέσα του όλα αυτά τα συναισθήματα.

Η σύντροφός του άρπαξε το μπράτσο του και καθώς ανέβηκαν πάνω στην γέφυρα, αντίκρισαν ένα από τα ομορφότερα αξιοθέατα της Κέρκυρας που σου έκοβε την ανάσα˙ ένα αεροπλάνο να προσγειώνεται τόσο κοντά τους, που θα μπορούσαν, θαρρείς, να το αγγίξουν.

ια σύντομη στιγμή που κόβει την ανάσα

Δύο ζευγάρια βρέθηκαν στην μέση της γέφυρας από αντίθετες πλευρές. Τα πάντα έγιναν μέσα σε μια στιγμή.

Οι ματιές τους συναντήθηκαν και οι δύο από τους τέσσερις ένιωσαν ένα ακατανίκητο τρέμουλο.

Οι γύρω τουρίστες ήταν απασχολημένοι με το να βγάζουν φωτογραφίες, περιμένοντας με ανυπομονησία το επόμενο αεροπλάνο. Ήταν πολύ απορροφημένοι από το θέαμα, ώστε να γίνουν μέτοχοι αυτής της στιγμής που έμελλε να αλλάξει την ζωή δύο ανθρώπων. Κάποιοι ντόπιοι πέρασαν σπρώχνοντας το πλήθος που είχε κλείσει τον δρόμο, εμφανώς εκνευρισμένοι.

Ένα αεροπλάνο κόντευε να προσγειωθεί και ο θόρυβος από τις μηχανές είχε κερδίσει την προσοχή όλων των παρευρισκόμενων. Όλων εκτός από των δύο χαμένων εραστών. Αυτοί οι δύο ήταν γραφτό να είναι μαζί.

Ο κόσμος γύρω τους εξαφανίστηκε καθώς είχαν χαθεί ο ένας στα μάτια του άλλου, χωρίς κανείς από τους δύο να μπορεί να πάρει ανάσα. Είχε περάσει τόσος καιρός, κι όμως ήταν εκεί, στην μέση μιας γέφυρας, έχοντας ο καθένας τους νέο ταίρι για συντροφιά.

Δάκρυα εμφανίστηκαν στα μάτια τους. Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό; Τα χέρια τους άφησαν τους συντρόφους τους, εντελώς αθέλητα. Τίποτα άλλο δεν είχε σημασία εκείνη τη στιγμή. Όλες οι λέξεις και οι υποσχέσεις που είχαν δώσει ήταν κενές πια. Το μυαλό τους είχε πετάξει κάπου αλλού, σε όλες εκείνες τις αναμνήσεις που τους έκαναν να ξεχάσουν την πραγματικότητα, έστω και για λίγο.

Ξαφνικά βρέθηκαν πίσω στους ήχους της θάλασσας, πίσω στην ξεχωριστή εκείνη ανάμνηση που θα μοιράζονταν για πάντα.

άντα?

Συνέβη χρόνια πριν, όταν ήταν ευτυχισμένοι και ερωτευμένοι μαζί. Την είχε αρπάξει και την πέταξε στο νερό, εκείνη γελούσε και ξεφώνιζε χαρούμενη. Δεν μπορούσε να αντισταθεί στην γλύκα του γέλιου της. Τη χάιδεψε τα μαλλιά και την φίλησε βαθιά κι ερωτικά στα χείλη. Όταν τα χείλη τους χωρίστηκαν, εκείνη άνοιξε τα μάτια της και του χαμογέλασε.

«Με προκαλείς», είπε με παιχνιδιάρικο και χαριτωμένο ύφος.

«Και θα σε προκαλώ πάντα», της αποκρίθηκε χαζεύοντας το πρόσωπο της. Μακάρι να ήξερε πόσο όμορφη είναι, σκέφτηκε.

«Πάντα;», τον ρώτησε και έγειρε το κεφάλι της με δυσπιστία.

Τώρα ήταν η σειρά της να τον προκαλέσει.

«Πάντα. Όσο και να προσπαθήσουμε να ξεχάσουμε ο ένας τον άλλο, όσο κι αν η ζωή προσπαθήσει να μας χωρίσει, θα είμαστε για πάντα μαζί». Έκανε μια παύση και το χέρι του χάιδεψε απαλά το ηλιοκαμένο μάγουλο της. «Είσαι η πρώτη μου αγάπη. Είσαι η αληθινή μου αγάπη. Θα είσαι για πάντοτε η μία και η μοναδική».

Εκείνη δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα δάκρυά της. Ήξερε πως είχε δίκιο, αλλά δεν ήθελε να χωρίσουν. Αν έφευγε θα έπαιρνε μαζί του και όλο το φως, την χαρά και την ελπίδα από μέσα της. Θα έχανε ένα κομμάτι από τον ίδιο της τον εαυτό.

ο πεπρωμένο ξέρει καλύτερα

Πίσω στην γέφυρα, η νέα του κοπέλα χαχάνισε χαριτωμένα στη θέα του αεροπλάνου, σαν μικρό παιδί μέσα στην άγνοια του. Εκείνος, όμως, κοιτούσε τα μάτια της πραγματικής του αγάπης. Εκείνη στεκόταν μπροστά του, με μια θλίψη στα μάτια της, που είχαν διατηρήσει όμως με κάποιο τρόπο εκείνη την φλόγα, που είχε ερωτευτεί κάποτε.

Το στόμα της άνοιξε διάπλατα, μην πιστεύοντας αυτό που έβλεπε. Η κάθε μία λέξη που της είχε πει τόσα χρόνια πριν ήταν αλήθεια. Όσο κι αν προσπάθησαν, δεν είχαν καταφέρει να αντικαταστήσουν ο ένας τον άλλον. Ήταν ανούσιο.

Ήταν γραφτό να είναι μαζί. Αν μπορούσαν να νιώσουν έναν ωκεανό από αισθήματα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, τι άλλο θα μπορούσε να είναι;

Δεν υπήρχε κάποια εξήγηση για τον λόγο που τους δόθηκαν αυτά τα πολύτιμα δευτερόλεπτα. Κάποιες φορές η ζωή απλώς φαίνεται γενναιόδωρη. Τα πυροτεχνήματα δεν κράτησαν για πολύ, όμως ήταν τόσο φωτεινά, πιο φωτεινά από όσο είχαν φανταστεί.

 αληθινή αγάπη δεν μπορεί να αντικατασταθεί

Δυστυχώς η στιγμή δεν κράτησε πολύ. Το αεροπλάνο προσγειώθηκε και προσπέρασαν ο ένας τον άλλον, συνεχίζοντας τους χωριστούς τους δρόμους.

Ίσως, όμως, μια μέρα η ζωή τους οδηγήσει και πάλι μαζί. Ίσως τέτοιες τυχαίες συναντήσεις είναι αυτές που επιβεβαιώνουν πως οι μοίρες κάποιων ανθρώπων είναι ενωμένες. Ή ίσως συνεχίσουν να καταπιέζουν τα πραγματικά τους συναισθήματα, στην προσπάθειά τους να πείσουν τους εαυτούς τους για τα ψέματα που προβάλλουν στους άλλους ανθρώπους.

About The Artist
Θεοδώρα Δημήτροβα

Η Θεοδώρα Δημήτροβα είναι αυτοδίδακτη καλλιτέχνης από τη Βουλγαρία. Πάντα πίστευε ότι η αποστολή της στη ζωή είναι να φέρνει ομορφιά σε αυτόν τον κόσμο μέσω της τέχνης της. Η μεγαλύτερη έμπνευσή της είναι η φύση και όλα τα σχήματα και τα χρώματα που δημιουργήθηκαν από τη θεϊκή μαγεία. Στο έργο της στοχεύει να συλλάβει συναισθήματα, την ομορφιά σε ένα κλάσμα της στιγμής που θα οδηγήσει τον θεατή σε ένα ταξίδι πίσω στις πιο τρυφερές αναμνήσεις . Οι ονειρεμένοι πίνακές της ακτινοβολούν φως και χαρά.

 

Η Θεοδώρα φιλοδοξεί να δημιουργεί τέχνη με αισθητικά ευχάριστο τρόπο που εμπνέει και κάνει τους ανθρώπους να ονειρεύονται. Ελπίζει ότι η θετική ενέργεια που ρέει μέσα από την τέχνη της θα φτάσει και θα εμπλουτίζει τις πιο δημιουργικές ψυχές.

About The Writer
Love stories Novelist Tanya
Μυθιστοριογράφος
Pen Name: TATYANA

Η Τατιάνα είναι μία χαρισματική μυθιστοριογράφος που προσπαθεί να προσθέσει αγάπη και μαγεία στο χαρτί. Πιστεύει σε κάθε ιστορία που γράφει και θέλει να δείξει ότι τα όνειρα μπορούν και πρέπει να γίνονται πραγματικότητα. Οι «Ιστορίες Αγάπης» είναι μια συνοπτική ταξιδιωτική συλλογή που εμπνεύστηκε τόσο από το νησί της Κέρκυρας, όσο και από τους όμορφους ανθρώπους του Bella Vista.

Στο έργο αυτό βοήθησαν το ζεστό και εύκρατο κλίμα, η θάλασσα και η έμπνευση που πήρε από αυτό το ονειρικό νησί, καθώς και οι προσωπικές εμπειρίες της συγγραφέως και οι επιρροές από τους ανθρώπους γύρω της. Και νιώθει ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη για όλα αυτά! «Η Κέρκυρα και το Bella Vista έφεραν στη ζωή μου τα πάνω –κάτω », λέει η Τατιάνα, «και θα είμαι πάντα ευγνώμων για αυτό».

You Might Also Like
Οταν Ερθει η Ωρα, η Αγαπη Θα σε Βρει 15 Ιούν, 2022

Αν διαβάσετε αυτή την ιστορία μια φορά, θα νομίσετε πως είναι μια ιστορία σχετικά με έναν άνδρα και μια γυναίκα, ή – αν προτιμάτε- ένα κορίτσι και ένα αγόρι – δυο ανθρώπους μονάχους σε αυτόν τον τεράστιο κόσμο. Αν την διαβάσετε όμως και δεύτερη φορά,…

Όταν βρεθεί η πραγματική αγάπη, η καρδιά παγιδεύεται… 22 Ιούν, 2022

Υπάρχει μόνο ένα πράγμα σε ολόκληρο τον κόσμο το οποίο δεν μπορεί να αντικατασταθεί. Αυτό δεν σημαίνει πως οι άνθρωποι δεν προσπαθούν να το αλλάξουν. Ο καθένας πιστεύει πως είναι αρκετά ισχυρός, ώστε να ελέγξει κάθε πτυχή της ζωής του, όμως κανείς δεν είναι αρκετά…

Ηλιοβασίλεμα στους Δελφούς Loves Stories 29 Ιούν, 2022

υνάντησα την Αγλαΐα την πρώτη μέρα που έφτασα στους Δελφούς. Με περίμενε με ανοιχτές αγκάλες στην στάση του λεωφορείου, που κοιτούσε πανοραμικά προς την κοιλάδα.  Συναντιόμασταν κατά καιρούς στην Αθήνα, λίγα χρόνια πριν, και η ξενάγηση που μου είχε κάνει στην Ακρόπολη είχε παραμείνει χαραγμένη…