Blog

Πρωινό στο Bella Vista

24 Ιούλ, 2017

Bella Stories Written by: Alexandra Di Gregorio

Μια νύχτα, ενώ κατασκόπευα στο διαδίκτυο τις παροχές των άλλων ξενοδοχείων της Κέρκυρας στους φιλοξενούμενούς τους, ένιωσα βαθιά απογοήτευση παρατηρώντας πως πολλά από αυτά διαφήμιζαν ότι προσέφεραν τα επονομαζόμενα «Full English Breakfast» και «American Brunch». Δεν μπορούσα παρά να αναρωτηθώ για ποιο λόγο να πάει κανείς διακοπές, μακριά από την χώρα του απλώς για να του προσφέρουν ακριβώς το ίδιο είδος πρωινού που έχει ούτως ή άλλως κάθε μέρα. Ποιος είναι ο σκοπός του ταξιδιού; Το ταξίδι δεν είναι απλώς η μετακίνηση σε άλλο τόπο, η επίσκεψη στα μουσεία και στα μνημεία, η αγορά ενθυμίων και οι φωτογραφίες, ώστε να θυμάσαι σε πόσα μέρη έχεις πάει και πόσα όμορφα πράγματα έχεις δει. Δεν έχεις πραγματικά επισκεφτεί ένα μέρος, αν δεν έχεις δοκιμάσει την τοπική κουζίνα και δεν έχεις συμμετάσχει σε τοπικές εκδηλώσεις, τουλάχιστον μία φορά. Γιατί το ταξίδι σημαίνει να αφήνεις πίσω αυτά που έχεις συνηθίσει και να είσαι ανοιχτός σε νέες εμπειρίες: νέες απόψεις, νέες κουλτούρες, νέες γεύσεις, νέους ανθρώπους 

Οι περισσότεροι από μας, μια στο τόσο, νιώθουν την ανάγκη να ταξιδεύουν. Κάποιες φορές, όταν δεν μπορούμε να ταξιδέψουμε στην πραγματικότητα, το κάνουμε με την φαντασία μας. Φανταζόμαστε τα μέρη που δεν έχουμε επισκεφτεί ποτέ, τους ανθρώπους που δεν έχουμε γνωρίσει και τα πράγματα που δεν έχουμε κάνει. Μπορούμε όμως να ταξιδέψουμε και πίσω στον χρόνο, ξαναζώντας τις ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μας.

Διαβάζοντας αυτές τις διαφημίσεις, άρχισα να ταξιδεύω νοερά πίσω στην παιδική μου ηλικία και την ιδιαίτερή πατρίδα μου. Όλα μου τα χρόνια ζούσα μακριά από την οικογένειά μου και ήμουν τόσο αφοσιωμένη στις σπουδές μου και στην καριέρα μου, που δεν σκέφτηκα ποτέ την μαγειρική. Πριν παραιτηθώ από την δουλειά μου και αποφασίσω να επιστρέψω στην Ελλάδα για να σκεφτώ, δεν είχα ποτέ χρόνο για μαγειρική. Αν δεν εργαζόμουν, (και εργαζόμουν δώδεκα, κάποιες φορές δεκατέσσερις ώρες την μέρα), μελετούσα ή απλώς πηγαινοερχόμουν από την δουλειά στο διαμέρισμα, που μου έπαιρνε πάνω από μια ώρα. Είχα συνηθίσει το ετοιματζίδικο φαγητό των ξενοδοχείων στα οποία δούλευα, που είχα ξεχάσει σχεδόν τις γευστικές, τραγανές τυρόπιτες και σπανακόπιτες, που έβγαιναν ζεστές από τον φούρνο και που έτρωγα όταν ήμουν παιδί. Η σκέψη και μόνο των τραγανών αρτοσκευασμάτων ανάμεσα στα δόντια μου και του απαλού σπανακιού να λιώνει στο στόμα μου έκανε το στομάχι μου να γουργουρίσει. Για μια στιγμή μπορούσα να δω δύο πιάτα μπροστά μου: το ένα ήταν γεμάτο με ψωμί βουτηγμένο στο ελαιόλαδο (από τα χωράφια των παππούδων μου!) και το άλλο με φρέσκες και γλυκές ντομάτες, ζουμερά αγγούρια και φέτα. Κέικ φτιαγμένα από τα πορτοκάλια και τα λεμόνια του κήπου μας, μου χαμογελούσαν σε αυτή τη φαντασίωση. Για να μην αναφέρω το κρεμώδες ελληνικό γιαούρτι, πασπαλισμένο με καρύδια, κανέλλα και μέλι. Το αγαπημένο μου!

Καθόμουν στο άδειο τραπέζι της κουζίνας και ευχόμουν να είχα πραγματικά όλα αυτά τα πεντανόστιμα ελληνικά πιάτα μπροστά μου εκείνη τη στιγμή. Αλλά η σκληρή αλήθεια ήταν πως ήμουν πολύ κακή μαγείρισσα. Εννοώ, όπως προείπα, πως δεν είχα δοκιμάσει στην πραγματικότητα κυρίως λόγω της έλλειψης χρόνου. Δεν ήταν όμως μόνο η έλλειψη χρόνου για το μαγείρεμα˙ δεν είχα ούτε τον απαραίτητο χρόνο για να βρω φρέσκα υλικά, χωρίς τα οποία το αποτέλεσμα δεν θα ήταν τόσο καλό όσο των αυθεντικών.

Παρόλα αυτά,  ακόμη κι αν αγαπούσα το Λονδίνο και τους ρυθμούς του, κάθε φορά που έβαζα στο στόμα μου μια μπουκιά από κάποιο σάντουιτς του Pret-A-Manger, δεν μπορούσα παρά να θυμηθώ πόσο νόστιμο ήταν το ελληνικό φαγητό, σε σύγκριση με αυτό. Νοσταλγούσα ήδη τόσο πολύ την ελληνική κουζίνα, που αν ξεκινούσα να μαγειρεύω κιόλας, θα την νοσταλγούσα ακόμη περισσότερο. Και, στο κάτω κάτω της γραφής, δεν θα μπορούσα να μαγειρέψω σαν «πραγματική» Ελληνίδα, ή τουλάχιστον έτσι πίστευα. Όμως, αν υπάρχει κάτι που δεν μου αρέσει, είναι να τα παρατάω και να παραδέχομαι την ήττα μου.

Μπορώ να κάνω πολλά πράγματα, είμαι μια ανεξάρτητη γυναίκα με τρία πτυχία… γιατί να μην μπορώ να κάνω κάτι τόσο κοινό και απλό όσο το μαγείρεμα; Παρόλο που ήταν ήδη περασμένες δύο το πρωί, το πείσμα μου με έκανε να ψάχνω στο διαδίκτυο για παραδοσιακές ελληνικές συνταγές που μου ήρθαν στο μυαλό εκείνη τη στιγμή και που  αγαπούσα: Σπανακόπιτα, Τυρόπιτα, Μπουγάτσα… Αφού σημείωσα στο Moleskine σημειωματάριό μου όλες τις συνταγές, κατέθεσα τα όπλα (για την ώρα τουλάχιστον, αφού δεν είχα υλικά να μαγειρέψω κάτι από αυτά. Αν είχα, πιστέψτε με, θα είχα ξεκινήσει να μαγειρεύω μες στα άγρια χαράματα!) και αποφάσισα να πάω για ύπνο, παρόλο που αμφέβαλα για το πως θα κατάφερνα να κοιμηθώ: το στομάχι μου γουργούριζε και το μυαλό μου ήταν γεμάτο από αδρεναλίνη!

Ξύπνησα την επόμενη μέρα πηδώντας από το κρεβάτι και πήγα να αγοράσω όλα τα φρέσκα υλικά για να κάνω την σπανακόπιτα. Μόλις επέστρεψα σπίτι σήκωσα τα μανίκια και ξεκίνησα να δουλεύω. «Και τώρα ας μάθουμε πώς να μαγειρεύουμε!», είπα στον εαυτό μου, χαρούμενη  που θα ξεκινούσα μια νέα περιπέτεια. Σύντομα θα αντιλαμβανόμουνα πως μπορεί το μαγείρεμα να είναι κάτι κοινό, αλλά δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση.

Όταν οι συγκάτοικοί μου ξύπνησαν και είδαν πως ήμουν στην κουζίνα, άρχισαν να ανησυχούν πως κάτι δεν πήγαινε καλά μαζί μου… σίγουρα σκέφτηκαν πως είχα αποτρελαθεί.  Δεν με είχαν δει ποτέ να μαγειρεύω και όταν κάποιοι άνθρωποι που νομίζουμε πως τους ξέρουμε καλά ξεκινάνε να κάνουν κάτι νέο, κάτι απρόσμενο, νομίζουμε πάντα πως κάτι τρέχει. Καθώς τους φώναξα «Γεια σας παιδιά! Σήμερα έχει ελληνικό μενού! Ψήνεστε;», τα πρόσωπά τους έγιναν ακόμη πιο ανήσυχα. Ακόμη και σήμερα πιστεύω πως προσπάθησαν απεγνωσμένα να βρουν ένα τρόπο για να την γλιτώσουν, ακριβώς επειδή δεν πίστευαν πως η πίτα θα τρωγόταν. Όταν έφαγαν την πρώτη μπουκιά, τα πρόσωπά τους έλαμψαν: «Αυτή η πίτα είναι καταπληκτική! Γιατί δεν μας έχεις ξαναμαγειρέψει;». «Χα! Είμαι καλή και στο μαγείρεμα», σκέφτηκα, περήφανη που απέδειξα πόσο λάθος είχε ο πρώην φίλος μου, που νόμιζε πως δεν μπορούσα να μαγειρέψω, επειδή ποτέ δεν του είχα μαγειρέψει (για κάποιον λόγο ίσως;). Απλώς έβαζα την καριέρα μου πάνω από όλα.

Αλλά τώρα, σε αυτή την μεταβατική περίοδο, όχι μόνο είχα πολύ ελεύθερο χρόνο, αλλά είχα επίσης κι έναν καλό λόγο για να μαγειρέψω: να δημιουργήσω το δικό μου «αυθεντικό ελληνικό πρωινό», βασισμένο στην «αυθεντικά ελληνική» παιδική μου ηλικία και τις παιδικές μου αναμνήσεις. Στην πραγματικότητα, αφού ακολούθησα με θρησκευτική ευλάβεια τις συνταγές για αρκετό καιρό, ξεκίνησα να πειραματίζομαι με τις δικές μου εκδοχές των πιτών και των κέικ. Επομένως ήταν όντως «το δικό μου πρωινό», και οι συγκάτοικοί μου ήταν εξαιρετικά πρόθυμοι να γίνουν τα πειραματόζωά μου για αυτόν τον ευγενή σκοπό.

ΜΕΝΕΙΣ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΣ, ΜΕΝΕΙΣ ΑΝΟΗΤΟΣ

Κανονικά δεν θα έτρωγα ένα πλούσιο πρωινό, στο κάτω κάτω είμαι Ελληνίδα. Συνήθως ένας καφές και ένα κομμάτι κεικ είναι αρκετό για μας, ίσως κι ένα τσιγάρο (όχι στην δική μου περίπτωση, δεν ήμουν ποτέ καπνίστρια και βέβαια τα τσιγάρα δεν είναι φαγητό). Παρόλα αυτά, στην Ελλάδα έχουμε το δεκατιανό, που περιλαμβάνει ένα κομμάτι πίτας ή κέικ και έναν δεύτερο καφέ. Η διαμονή στην Αγγλία μου είχε μάθει να εκτιμώ την αξία ενός πλούσιου, γευστικού και θρεπτικού πρωινού. Έτσι, η ιδέα μου για το «αυθεντικό ελληνικό πρωινό» ήταν να μετακινήσω το δεκατιανό στο πρωινό και να αναμείξω τα γλυκά, πρωινά κέικ με τις αλμυρές τυρόπιτες και σπανακόπιτες. Μοναδικές, τοπικές και Ελληνικές! Πως ήταν δυνατόν να μην σκέφτηκε κανείς άλλος αυτήν την ιδέα; Η Ελλάδα είναι γνωστή παντού για την υπέροχη θάλασσα και το υπέροχο φαγητό της! Και τι κάναμε στην Κέρκυρα; Προσφέραμε αγγλικό και αμερικάνικο πρωινό!

Όταν επέστρεψα στις Μπενίτσες το καλοκαίρι του 2003 για να διευθύνω το ξενοδοχείο, έψηνα τις πίτες και τα κέικ στο σπίτι της μητέρας μου, δίπλα στο ξενοδοχείο. Ήταν σοκ για μένα να βλέπω πως ακόμη και τον Ιούλιο και τον Αύγουστο το ξενοδοχείο ήταν σχεδόν άδειο. Περίμενα πως θα ήταν όλα κρατημένα, αλλά αντ’ αυτού ήταν σχεδόν εγκαταλελειμμένο. Ακόμη θυμάμαι πως  έπρεπε να πάω Λονδίνο για μια εβδομάδα, από τις 11 μέχρι τις 18 του Ιούλη, για να υπογράψω τα χαρτιά που δυστυχώς επιβεβαίωναν πως το αγαπημένο μου διαμέρισμα δεν ήταν πλέον δικό μου. Μαντέψτε πόσες κρατήσεις είχαμε εκείνη την βδομάδα. Μια! Ήταν καταστροφή, μια ολοκληρωτική πανωλεθρία. Αλλά δεν ήταν μόνο το ξενοδοχείο μας που είχε εγκαταλειφθεί. Όλο το χωριό ήταν απίστευτα άδειο! Πριν μετακομίσω στο Λονδίνο, ο τουρισμός είχε χτυπήσει κόκκινο! Το χωριό ήταν πλημμυρισμένο με τουρίστες, μουσική και πάρτι. Το τι είχε συμβεί σε αυτό το μέρος κατά την διάρκεια της απουσίας μου είναι βέβαια μια άλλη ιστορία, που θα σας την πω σύντομα, αλλά όχι εδώ.

 

Ήταν σχεδόν σπατάλη να φτιάχνω μια πίτα και ένα κέικ κάθε μέρα για μερικούς μόνο φιλοξενούμενους. Ευτυχώς, από τον επόμενο χρόνο τα πράγματα έμοιαζαν να καλυτερεύουν, ο αριθμός των επισκεπτών ξεκίνησε να ανεβαίνει και σύντομα μου ήταν αδύνατον να βρίσκω τον χρόνο να προετοιμάζω τις πίτες και τα κέικ.  Έτσι αποφάσισα να εκπαιδεύσω τις καμαριέρες και να τις βάλω να ετοιμάζουν και το πρωινό. Από τη στιγμή που οι επισκέπτες ήταν περισσότεροι και η ποσότητα φαγητού είχε αυξηθεί αναλογικά, αρχίσαμε να μαγειρεύουμε στην κουζίνα του ξενοδοχείου. Το 2007 αποφάσισα να αγοράσω το Bella Studios, που σήμαινε περισσότερους επισκέπτες, περισσότερη εργασία αλλά επίσης περισσότερη ικανοποίηση από το πρωινό. Οι τουρίστες το εκτίμησαν και, αφού η δουλειά είχε αρχίσει να ανεβαίνει και εγώ ήθελα να βελτιώσω τις υπηρεσίες μας, το δημιουργικό μου μυαλό σκέφτηκε να δημιουργήσω κάποια ερωτηματολόγια και να τα δίνω στους πελάτες μας για να τα συμπληρώνουν πριν φύγουν.

 

 

Μια μέρα, καθώς διάβαζα την κριτική μιας οικογένειας Ρώσων που ερχόταν κάθε χρόνο από το 2006 (τα ερωτηματολόγια ήταν ανώνυμα αλλά είχα αναγνωρίσει την γραφή), με πλήγωσε το γεγονός πως είχαν βαθμολογήσει το πρωινό με 6 στα 10. Σήμαινε πως ήταν καλό, αλλά όχι εντυπωσιακό.

Εκνευρίστηκα και στεναχωρήθηκα πολύ. Έκανα τόση προσπάθεια και πάλι δεν ήταν αρκετή! Ο λόγος για την χαμηλή βαθμολογία ήταν πως επειδή είχαν μείνει έναν ολόκληρο μήνα, το βρήκαν βαρετό να τρώνε κάθε πρωί την ‘ίδια πίτα’ και το ‘ίδιο κέικ’. Αντιλήφθηκα πως, παρόλο που το φαγητό ήταν καλό, αυτοί που έμεναν για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα το έβρισκαν επαναλαμβανόμενο. Δεν ήθελα όμως να τα παρατήσω, δεν ήθελα να προσφέρω ένα τυπικό πρωινό χωρίς ελληνικές γεύσεις. Έτσι… αποφάσισα να προσθέσω στο μενού τοπικά κερκυραϊκά πιάτα, όπως η παστιτσάδα και το σοφρίτο. Για πρωινό;;;

 

Πολλοί σκέφτηκαν πως είχα τρελαθεί (ειδικά οι καμαριέρες, καθώς επίσης και η μητέρα μου!), αλλά οι καλεσμένοι ξετρελάθηκαν! Ειδικά οι Ρώσοι που λάτρευαν το κανονικό φαγητό, όπως το κρέας, για πρωινό! Οι Σουηδοί και οι Γερμανοί φιλοξενούμενοι εισηγήθηκαν να προσθέσω και μαγειρευτά λαχανικά, όπως το «Μπριάμ». Ήθελα να ικανοποιήσω τις επιθυμίες των πελατών μου, αλλά αποφάσισα να τους απαντήσω στα «ελληνικά»… Αργά και σταθερά δημιούργησα ένα ελληνικό μενού βασισμένο στις ανάγκες και επιθυμίες των φιλοξενούμενων. Οι Ιταλοί ήθελαν γλυκά και έτσι ετοιμάζαμε όχι ένα, αλλά τρία και μερικές φορές τέσσερα διαφορετικά γλυκά (όλα με το ελληνικό στυλ φυσικά!). Όλοι, από όλες τις χώρες, είχαν κατενθουσιαστεί με το πρόγευμα! Και κατάφερα να διαφημίσω τις ελληνικές γεύσεις σε ένα διεθνές ακροατήριο!

ΤΟ ΠΡΩΙΝΟ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ

Ο σκοπός μου δεν ήταν μόνο να δημιουργήσω ένα αυθεντικό και ελληνικό μενού για πρωινό, αλλά να προσφέρω μια νέα εμπειρία. Αυτό που ήθελα να δώσω στους επισκέπτες ήταν η δέουσα προσοχή και η προσφορά φαγητού ήταν ανέκαθεν σύμβολο αγάπης και φροντίδας. Εξερευνώντας το νησί της Κέρκυρας, είναι εύκολο να συναντήσεις κατοίκους που θα σε προσκαλέσουν στο σπίτι τους για να σε κεράσουν ένα ποτήρι ούζο ή έναν ελληνικό καφέ μαζί με ένα λουκούμι. Αυτό συμβαίνει γιατί στην Ελλάδα αγαπάμε να δίνουμε χωρίς να ζητάμε αντάλλαγμα, κάτι που το αποκαλούμε «ελληνική φιλοξενία», και φυσικά το πρώτο πράγμα που δίνουμε στους ταξιδιώτες είναι φαγητό. Το γάλα είναι το πρώτο πράγμα που η μητέρα δίνει στο παιδί της, είναι η πρώτη πράξη αγάπης προς αυτό. Και καθώς μεγαλώνουμε, ετοιμάζουμε φαγητό για τους ανθρώπους που αγαπάμε, για τους φίλους και την οικογένειά μας, ως έναν τρόπο για να δείξουμε πόσο νοιαζόμαστε για αυτούς και το μόνο πράγμα που θέλουμε ως ανταμοιβή είναι η αγάπη τους.

Το να προσφέρεις στους ανθρώπους που αγαπάς το φαγητό που επιθυμούν, σημαίνει πως αφουγκράζεσαι τις ανάγκες και τις επιθυμίες τους. Αυτός είναι ο λόγος που σιγά-σιγά άλλαξα και βελτίωσα το «αυθεντικό ελληνικό πρωινό» σύμφωνα με τις προτάσεις των επισκεπτών. Το πρωινό στο Bella Vista είναι ιδιαίτερο, γιατί ετοιμάζεται και σερβίρεται με το πιο σημαντικό συστατικό που όλοι χρειαζόμαστε και αξίζουμε: την αγάπη.

Η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που αψηφά τον ατομικισμό, γιατί αγάπη σημαίνει να δίνεις σημασία στο άτομο, σημαίνει να δίνεις χωρίς να ζητάς. Η αγάπη βρίσκεται στα μικρά πράγματα που κάνουν την μέρα του άλλου καλύτερη. Το να σε αγαπούν σημαίνει να έχεις κάποιον που θα σε ξυπνάει με χαμόγελο και θα σου λέει «Καλημέρα! Πώς είσαι σήμερα; Κοιμήθηκες καλά;». Ήθελα οι φιλοξενούμενοί μου να νιώσουν την αγάπη, να νιώσουν πως κάποιος πραγματικά ενδιαφέρεται για αυτούς.

Όταν εκπαιδεύω τους ασκούμενους που προετοιμάζονται να εργαστούν ως υπάλληλοι επιχειρήσεων, επιμένω να δουλεύουν κατά την διάρκεια του πρωινού και να κατανοούν τι σημαίνει. Εφάρμοσα την γνώση της διοίκησης επιχειρήσεων, της εμπειρίας και του προσωπικού μου στυλ στο πρωινό γεύμα και αποκόμισα εξαιρετικά αποτελέσματα. Αυτός είναι και ο λόγος που θέλω οι φοιτητές να νιώθουν και να μαθαίνουν την επιχειρηματικότητα από πρώτο χέρι. Το πρωινό είναι πολλά περισσότερα από το να καθαρίζεις τραπέζια και να κουβαλάς πιάτα!  

Κοιτάζοντας τους επισκέπτες κατάματα, δεν τους κάνει μόνο να νιώθουν σημαντικοί, αλλά είναι και ένας τρόπος για να κάνεις έλεγχο αγοράς. Παρόλο που τα βιβλία είναι απαραίτητα, η παρατήρηση της λειτουργίας μιας μικρής επιχείρησης μπορεί να διδάξει πολλά. Εναπόκειται στην προοπτική από την οποία παρατηρούμε τα πράγματα! Η καπιταλιστική κοινωνία στην οποία ζούμε μας οδηγεί στο να σκεφτόμαστε τους άλλους ως μέσα που θα ικανοποιήσουν τις ανάγκες μας – ο άλλος είναι υποχρεωμένος να μας προσφέρει κάτι. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αυτό που κάνει τους ανθρώπους πραγματικά ευτυχισμένους είναι η δυνατότητα της προσφοράς, να μοιραζόμαστε κάτι από τους εαυτούς μας με τους άλλους. Η γενναιοδωρία και η προσοχή είναι μεταδοτικά. Προσπάθησε να πας μια βόλτα χαμογελώντας σε όποιον τυχαίνει να περπατάει προς εσένα. Θα διαπιστώσεις πως όλοι θα ανταποδώσουν το χαμόγελο και πως έκανες τη διάθεση κάποιου, μαζί με την δική σου, καλύτερη… μόνο με ένα χαμόγελο!

Το χαμόγελο είναι δωρεάν, δεν έχει τιμή, αλλά είναι ανεκτίμητο. Αυτό ήθελα να προσφέρω και στο πρωινό μας: ένα κομμάτι κέικ ή πίτα φτιαγμένα με αγάπη και σερβιρισμένα με ένα χαμόγελο. Γιατί το πρωινό είναι ο τρόπος που ξεκινάς την μέρα σου και είναι καλύτερα να την ξεκινάς με μια όμορφη μυρωδιά από φρεσκοψημένο κέικ σοκολάτας, λίγη χαλαρωτική μουσική και πολλή πολλή θετική ενέργεια.

Tags:
About The Writer
Alexandra Di Gregorio
Alexandra Di Gregorio
Pen Name: Fille Du Vent

Alexandra Di Gregorio ( Fille Du Vent ) is a young and still developing writer. She likes to explore different literary genres and styles, such as poetry, short stories and stream of consciousness. Alexandra aspires to become a travel writer collecting and writing the stories of the people she meets on her journeys around the world.

This time Alexandra worked as a biographer, writing short stories revolving around momentous events in the life of Anthea and of the Bella Vista Hotel.

You Might Also Like
Χωρίς Τουρισμό : Ευλογία ή Κατάρα ; 27 Ιούλ, 2020

Μια λαϊκή ιστορία στο φως του COVID-19   «Εδώ Κέρκυρα! Όμως προτού μπείτε στην παρέα μας μέσα από αυτό το άρθρο, θα μπορούσατε να μας κάνετε μια (μικρή) χάρη;»; Ελπίζουμε πως κουνάτε καταφατικά το κεφάλι σας, γιατί σας παρακαλούμε να αποβάλλετε όλη την ένταση και…

Η αγάπη πάντα νικάει 05 Ιούλ, 2020

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΓΑΠΗ ?   Καθόμουν στην αμμουδιά, νιώθοντας απολύτως ερωτευμένη με αυτό το μέρος. Ήμουν ερωτευμένη με κάθε σταγόνα των καταγάλανων νερών του, με την άμμο του και με τα χαλίκια του, που ήταν κάθε είδους σχήματος και χρώματος. Μου άρεσε να περνώ τον…

Ακολούθησε τα όνειρα σου, ειδάλλως τα όνειρά σου θα σε ακολουθούν. 28 Απρ, 2020

Αυτή τη φορά είμαι εγώ που γράφω, είναι ο συγγραφέας που γράφει. Αυτή είναι η τελευταία εργασία που μου ανατέθηκε: να γράψω μια ιστορία σχετικά με την εμπειρία μου εδώ στο Bella Vista . Μπορεί να φαίνεται εύκολο το να γράφει κανείς για τον εαυτό…