fbpx

ΔΑΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ

'Ενα μήνυμα από την Ανθή – Μέρος Β’

27 Μαρ, 2021

Bella Stories Written by: Anthea Pouli
Estimated Reading Time: 6 minutes

Λονδίνο 1992

Γράφω τη διπλωματική μου εργασία πάνω στις πωλήσεις ξενοδοχείων πολυτελείας του Λονδίνου. Είμαι μια φοιτήτρια που στην κυριολεξία ικετεύει για συνεντεύξεις από διευθυντές marketing των κορυφαίων ξενοδοχείων του Λονδίνου. Σύμφωνα με τις οδηγίες του επιβλέποντα καθηγητή μου, έπρεπε να συλλέξω υλικό και δεδομένα από τουλάχιστον δεκαπέντε συνεντεύξεις. Η Αγγλία, και όλο το Ηνωμένο Βασίλειο, βρίσκεται σε ύφεση – όλοι το λένε . Εγώ δεν καταλαβαίνω και πολλά, μιας και είμαι απλώς μια ενθουσιώδης φοιτήτρια που ήρθε από την Ελλάδα με πολλή ενέργεια, όνειρα και δίψα για ζωή.

Το Πανεπιστήμιο του Surrey πρόσφερε (και εξακολουθεί να προσφέρει) διεθνώς αναγνωρισμένες τουριστικές σπουδές : ένα πτυχίο από το συγκεκριμένο πανεπιστήμιο ήταν το διαβατήριο για μια επιτυχημένη καριέρα. Όπως καταλαβαίνετε, ΕΠΡΕΠΕ να πάρω αυτές τις συνεντεύξεις. Έπρεπε να ολοκληρώσω επιτυχώς το μεταπτυχιακό μου και να προχωρήσω στην πολλά υποσχόμενη καριέρα για την οποία προοριζόμουν.

Έτσι, άρχισα να στέλνω την μία αίτηση για συνέντευξη πίσω από την άλλη, για να ακολουθήσει ο ίδιος αριθμός απορρίψεων. Παρ’ όλα αυτά, δεν ήμουν διατεθειμένη να αποδεχτώ την απόρριψη τόσο εύκολα, ιδίως, από τη στιγμή που ήξερα πως μια συνέντευξη μπορούσε να αποτελέσει το κλειδί για τη μελλοντική μου επιτυχία. Έτσι, και χωρίς να μπαίνω σε πολλές λεπτομέρειες, κατάφερα να εξασφαλίσω μια συνέντευξη με την νούμερο ένα αλυσίδα ξενοδοχείων στο Λονδίνο: τα Cunard Hotels. Αυτοί διαχειρίζονταν το Ritz! Και ποια ήμουν εγώ; Μια πολλά υποσχόμενη δημοσιογράφος από την Ελλάδα!

Να ‘μαι λοιπόν, μια εικοσιπεντάχρονη φοιτήτρια που προσποιούταν κάτι που δεν ήταν, να παίρνω συνέντευξη από τον διευθυντή του τμήματος marketing των Cunard Hotels στο γραφείο του στο Ritz. Καθώς τα γράφω αυτά, γελάω με τον νεότερο εαυτό μου. Εκείνη την στιγμή όμως, έτρεμα από το φόβο μου! ‘Ενιωθα ότι όφειλα να εκπληρώσω τις –υψηλές – προσδοκίες όλων όσων με γνώριζαν και είχα κατακλυστεί με άγχος και αγωνία. Ήμουν όμως αποφασισμένη να πάρω εκείνη τη συνέντευξη. Έπρεπε να παραμερίσω όλους τους φόβους μου (και τον νευρικό ιδρώτα που τους ακολουθούσε), για να αποκτήσω το θάρρος που χρειαζόμουν για να πάρω αυτό που τόσο πολύ ήθελα. Έπρεπε να αντιμετωπίσω τον τρόμο μου και να δρέψω τους καρπούς του θράσους και τόλμης του χαρακτήρα της νιότης μου.

Έτσι κι έγινε! Η συνέντευξη αυτή ήταν καταπληκτική! Παρόλο που στην αρχή ένιωθα άβολα με όλη αυτήν την προσποιητή και επιτηδευμένη ατμόσφαιρα που είχα βάλει τον εαυτό μου, ο άνθρωπος προσπάθησε να με κάνει να νιώσω άνετα. Μάλλον ήλπιζε πως θα του έκανα δωρεάν διαφήμιση στον ελληνικό τύπο! Άρχισε, λοιπόν, να αποκαλύπτει τα σχέδιά του για το πώς σκόπευε να ξεπεράσει την οικονομική ύφεση, για λογαριασμό των Cunard Hotels. Μου είπε πολλά πράγματα – πράγματα που έρχονταν σε αντίθεση με τις συνεντεύξεις που είχα πάρει από τα άλλα ξενοδοχεία. Βασικά, οι περισσότεροι συνεντευξιαζόμενοι, που βρίσκονταν σε κατώτερες θέσεις, είχαν ακολουθήσει όλοι κοινή γραμμή για την επίλυση του προβλήματος – αυτή των περικοπών. Περικοπές στα κονδύλια διαφήμισης, περικοπές στο τμήμα marketing, περικοπές στο προσωπικό των τμημάτων κλπ.

Όχι όμως η Cunard! Η Cunard ήταν διαφορετική. Η τακτική τους και το ακόλουθο πλάνο δράσης τους, περιλάμβανε αύξηση των διαφημιστικών κονδυλίων. Ήθελαν να προωθήσουν ακόμη περισσότερο το ξενοδοχείο, εξαιτίας της ύφεσης! Ανεβάζοντας τα κονδύλια για τις προωθητικές ενέργειες τις πωλήσεις και τις διαφημίσεις, θα κατάφερναν να αυξήσουν τον τζίρο τους, όταν το χρειάζονταν περισσότερο.

Φυσικά, ως νεαρή και άπειρη φοιτήτρια, η ιδέα με συνεπήρε απόλυτα. Το όραμά ήταν τόσο δυνατό, τόσο τολμηρό, τόσο αντισυμβατικό, που κανένα άλλο ξενοδοχείο τότε δεν είχε υιοθετήσει την ίδια τακτική. Είχα μείνει άναυδη από τη συνέντευξη, η οποία ήταν μακράν η καλύτερη που είχα πάρει. Μου άνοιξε έναν ολοκαίνουργιο ορίζοντα στο πεδίο του marketing. Ήμουν ενθουσιασμένη και διψούσα για νέες ιδέες. Η συνέντευξη αυτή μου έδωσε πραγματικά πολλή τροφή για σκέψη για το πώς πρέπει να αντιδρά κανείς σε μελλοντικές υφέσεις.

Γιατί, λοιπόν, λέω αυτή την ιστορία τώρα;

university of Surrey MSc Anthea

Τι έγινε το τελευταίο καλοκαίρι;

Αυτή η ανάμνηση γυρνάει συνέχεια στο μυαλό μου, σε αυτή τη δύσκολη περίοδο που διανύουμε. Τον Απρίλιο έγραψα ένα μήνυμα, για το πως νιώθαμε όταν ετοιμαζόμασταν να αντιμετωπίσουμε την απρόσμενη άφιξη της κρίσης του κορονοϊού. Τότε, εξέφρασα όλες μου τις σκέψεις, τους φόβους μου και τα γεγονότα που διαδραματίζονταν στον κλάδο μας εκείνη την περίοδο. Σήμερα, μετά από απαίτηση των φίλων και των πελατών μας, θα επανέλθω σε αυτό το θέμα.

Αρχικά, όπως γνωρίζετε, όταν η είδηση του κορονοϊού έφτασε στη χώρα μας, μια πρωτοφανής ανησυχία συντάραξε την σπονδυλική μας στήλη. Έπρεπε, λοιπόν, να φορέσω το γενναίο μου πρόσωπο και να βρω μια λύση για να αντιμετωπίσω την κατάσταση. Έκανα έκκληση σε όλους στο Μπέλα Βίστα να «μείνουμε ενωμένοι». Αυτό όμως, δεν κράτησε πολύ με τον νέο μας διευθυντή να αποχωρεί μετά από μερικούς μήνες… Οι δύσκολες καταστάσεις δεν είναι για όλους, και έτσι στις αρχές Ιουλίου, ανέλαβα και πάλι τη διεύθυνση του ξενοδοχείου.

Έπρεπε να πάρω κρίσιμες αποφάσεις που ενδεχομένως θα άλλαζαν τη ζωή όλων, όπως το αν θα ανοίγαμε τελικά, πως σκοπεύαμε να λειτουργήσουμε, με ποιους θα συνεργαζόμασταν. Μέχρι τότε δεν είχε γίνει καμία κράτηση. Τα σύνορα ήταν κλειστά και τα αεροπλάνα καθηλωμένα στο έδαφος.

Και με το προσωπικό τι θα γινόταν; Πώς θα κατάφερναν να επιβιώσουν αν αποφασίζαμε να παραμείνουμε κλειστοί; Πώς θα συνέχιζα τη ζωή μου, αν απλά σήκωνα τα χέρια ψηλά και αποδεχόμουν την ‘Ηττα; Αν έλεγα στο προσωπικό πως θα έμεναν άνεργοι, θα έδειχναν άραγε κατανόηση; Θα σκεφτόταν μήπως κάποιος ενδόμυχα ίσως, πως δεν είχα κάνει όσα έπρεπε, πως δεν είχα παλέψει αρκετά; Εγώ θα ήμουν εντάξει με μια τέτοια απόφαση; Θα μπορούσα να κοιτάξω στον καθρέφτη και να πω με ειλικρίνεια πως έκανα όλα όσα μπορούσα;

Παρόλο που δεν ήταν δικό μας το λάθος, ήξερα πως έπρεπε να κάνω περισσότερα. Θα συνέχιζα να παλεύω μέχρι την τελευταία μου πνοή! Κανείς δεν μπορούσε να μου το στερήσει αυτό. Μπορούσα ακόμη να ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ. Δεν ήμουν έτοιμη να αποδεχτώ ήττα, ακόμη και με αυτές τις άνευ προηγουμένου περιστάσεις. Ούτε κατά διάνοια, όχι εγώ!

Η ανιψιά μου, η Χριστίνα, μού λέει συχνά πως έχω καλό Κάρμα. Αυτό δεν θα μπορούσε να είναι πιο εμφανές από αυτήν την περίσταση. Σε μια στιγμή όπου όλα έμοιαζαν τελειωμένα, ήρθε ένα απρόσμενο τηλεφώνημα, με μια μαζική κράτηση για τους επόμενους δύο μήνες! Αυτή η κράτηση μου έδωσε ελπίδες πως μπορούσαμε όντως να λειτουργήσουμε για τη σεζόν. Ήταν μια καλή συμφωνία; Ίσως όχι. Κάτω από κανονικές συνθήκες, η συμφωνία απείχε πολύ από αυτό που είχα κατά νου. Όμως, οι καιροί ήταν δύσκολοι. Διακυβεύονταν πολύ περισσότερα από τον «μέσο όρο τιμής του δωματίου». Εδώ μιλάμε για καθαρή επιβίωση.

Αποδέχτηκα τη συμφωνία με ευγνωμοσύνη. Ήταν η ευκαιρία που χρειαζόμασταν για να μείνουμε όρθιοι. Θα είχαμε ένα σταθερό αριθμό ατόμων – εγγυημένα και εξασφαλισμένα – εκτός κι αν εμφανιζόταν κάποιο κρούσμα. Τότε όλοι θα επέστρεφαν στα σπίτια τους! Για όσο καιρό όμως θα ήταν ανοιχτό το ξενοδοχείο, θα μπορούσαμε να συμπληρώνουμε τη δουλειά με οποιοδήποτε «κανονικό» πελάτη, που θα κατάφερνε να επισκεφτεί την Κέρκυρα.

Ήμουν τυχερή που είχα έστω αυτήν τη δουλειά, επομένως έπρεπε να τη δεχτώ χωρίς διαπραγμάτευση. Το καλοκαίρι του 2020 πήγε καλά – όσο καλά μπορούσε να πάει. Για δυόμισι μήνες είχαμε μάσκες, γάντια, πρωτόκολλα απολύμανσης και μια σειρά από νέα μέτρα, με τα οποία έπρεπε να συμμορφωθούμε. Απλώς ακολουθήσαμε τους κανόνες, για να ελαχιστοποιήσουμε τον κίνδυνο για την υγεία μας.

Μάθαμε πως να λειτουργούμε σε αυτή τη νέα εποχή. Να προσμένουμε το απρόσμενο. Να αντιμετωπίζουμε πράγματα που δεν πιστεύαμε ποτέ πως θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε. Κι όλα αυτά ενώ έπρεπε να παραμείνουμε αισιόδοξοι.

Παράλληλα, έπρεπε να εξασφαλίσω πως το προσωπικό ήταν πλήρως καλυμμένο κάτω από την επίσημη εργοδοσία του ξενοδοχείου. Κανείς δεν θα έμενε απροστάτευτος. Εξασφαλίσαμε πως όλο το προσωπικό θα συνέχιζε να έχει όλα τα οφέλη και την ασφάλισή του. Επίσης, το γεγονός, πως αποφασίσαμε να ανοίξουμε, βοήθησε αρκετά εστιατόρια και μικρά μαγαζιά του χωριού να σταθούν κι αυτοί στα πόδια τους. Ο τουρισμός δεν είναι αποκομμένος από την κοινωνία– εκτός αυτού, ήμασταν αποφασισμένοι να βοηθήσουμε και τις άλλες επιχειρήσεις στις Μπενίτσες. Για να κρατήσουμε τον τουρισμό βιώσιμο, έπρεπε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον σε αυτή την περίοδο της κρίσης. Έτσι, κάναμε το καλύτερο δυνατόν για να στηρίξουμε την κοινότητα.

Στο τέλος της σεζόν, οι αριθμοί ήταν αρνητικοί. Προφανώς, προσπαθήσαμε να μειώσουμε τα έξοδα, αλλά υπήρχαν συγκεκριμένες πτυχές που δεν ήμασταν διατεθειμένοι να τις διαπραγματευτούμε: η ποιότητα για παράδειγμα! Αγοράσαμε το καλύτερο μηχάνημα απολύμανσης της αγοράς – μόνο εμείς και οι εθνικές αερομεταφορές της Ελλάδας το χρησιμοποιούσαμε. Ήταν ακριβό; Ναι! Άξιζε; Ναι!

Παρά τις απώλειες, υπήρξε ένα θετικό. Στηρίξαμε το προσωπικό μας, διατηρήσαμε την επιχείρηση ανοιχτή και συμβάλλαμε στο να κρατήσουμε ζωντανή την ευρύτερη κοινότητα.

Πως η μνήμη μας επηρεάζει σήμερα

Φτάνοντας στο σήμερα, έπρεπε να αξιολογήσουμε από την αρχή τους στόχους μας. Αντιλήφθηκα, λοιπόν, πως είμαι ακόμη η κινητήριος δύναμη αυτής της επιχείρησης. Όσο περισσότερο προσπαθώ να απαγκιστρωθώ, τόσο δυναμικότερα επιστρέφω πίσω.

Ανατρέχοντας πίσω στη συνέντευξη που πήρα στα 25 μου, αποφάσισα, όπως και ο διαχειριστής των Cunard, πως αυτή είναι η ώρα να σκεφτώ αντισυμβατικά, αυτή είναι η ώρα να επενδύσω ακόμη περισσότερα. Ως αποτέλεσμα, ελπίζω να απολαμβάνετε τη ανανεωμένη μας ιστοσελίδα. Η πρώτη μας επαγγελματική διαφήμιση είναι διαθέσιμη για να τη δείτε παρακάτω και όπως μπορεί να παρατηρήσατε, η παρουσία μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έγινε πιο δυναμική. Έχουμε προσλάβει νέα διευθύντρια η οποία και έχει ήδη ξεκινήσει να προετοιμάζεται για την ερχόμενη σεζόν. Της ευχόμαστε κάθε επιτυχία!

 

Λοιπόν, τώρα ξέρετε τι συμβαίνει εδώ στο Μπέλα Βίστα. Είμαστε γεμάτοι αισιοδοξία, αλλά οι τσέπες μας είναι άδειες! Επομένως συνεχίστε να μας επισκέπτεστε στο μέλλον, όποτε μπορείτε. Και μην λυπάστε για το Μπέλα Βίστα. Το ξενοδοχείο θα επιβιώσει. Η Ανθή από την άλλη πλευρά… έχει ανάγκη από διακοπές. Έχει ανάγκη να συναντήσει τον φίλο της, David, που αποτελεί μια τεράστια πηγή συνεχούς έμπνευσης και του οποίου η ερώτηση για το πώς πήγαν οι δουλειές το 2020, αποτέλεσε την αφορμή για να γράψω αυτό το κείμενο.

Αγάπη και υγεία σε όλους.

Tags:
Ανθη Πουλη Ξενοδοχείο Bella Vista Μπενίτσες
About The Writer
A message from Anthea Pouli during the pandemic
Anthea Pouli
Pen Name: Anthea

Anthea is the owner and manages Bella Vista hotel and studios. After an academic and professional career in UK she returned to her birth place of Corfu island where took control of the family-owned business of Bella Vista Hotel in Benitses village.

Bella Vista hotel and studios are consistently featured amongst the highest guest satisfaction scores hotels in Corfu on many online platforms.

You Might Also Like
Χωρίς Τουρισμό : Ευλογία ή Κατάρα ; 27 Ιούλ, 2020

Μια λαϊκή ιστορία στο φως του COVID-19   «Εδώ Κέρκυρα! Όμως προτού μπείτε στην παρέα μας μέσα από αυτό το άρθρο, θα μπορούσατε να μας κάνετε μια (μικρή) χάρη;»; Ελπίζουμε πως κουνάτε καταφατικά το κεφάλι σας, γιατί σας παρακαλούμε να αποβάλλετε όλη την ένταση και…

ΔΑΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ 27 Μαρ, 2021

Λονδίνο 1992 Γράφω τη διπλωματική μου εργασία πάνω στις πωλήσεις ξενοδοχείων πολυτελείας του Λονδίνου. Είμαι μια φοιτήτρια που στην κυριολεξία ικετεύει για συνεντεύξεις από διευθυντές marketing των κορυφαίων ξενοδοχείων του Λονδίνου. Σύμφωνα με τις οδηγίες του επιβλέποντα καθηγητή μου, έπρεπε να συλλέξω υλικό και δεδομένα…