fbpx

Ηλιοβασίλεμα στους Δελφούς

29 Ιούν, 2022

Ιστορίες Αγάπης Written by: Mystery Writer
Artist : Teodora Dimitrova
Estimated Reading Time: 4 minutes

υνάντησα την Αγλαΐα την πρώτη μέρα που έφτασα στους Δελφούς. Με περίμενε με ανοιχτές αγκάλες στην στάση του λεωφορείου, που κοιτούσε πανοραμικά προς την κοιλάδα.  Συναντιόμασταν κατά καιρούς στην Αθήνα, λίγα χρόνια πριν, και η ξενάγηση που μου είχε κάνει στην Ακρόπολη είχε παραμείνει χαραγμένη στο μυαλό μου. Προσπεράσαμε αρκετούς, φαινομενικά πανομοιότυπους, κίονες και μου εξήγησε την σημασία του καθενός από αυτούς με πάσα λεπτομέρεια. Η Αγλαΐα είχε ένα μοναδικό ταλέντο στο να ανακαλεί τις πιο εξωφρενικές πληροφορίες από το μυαλό της, κάτι που της ερχόταν τόσο φυσικά, σαν να μάζευε ελιές από το δέντρο. Τα διαπεραστικά, πράσινά της μάτια ξεχείλιζαν με πάθος και ενθουσιασμό, κάθε φορά που μιλούσε για την αρχαία Ελλάδα. Με τον ίδιο ενθουσιασμό, μου αφηγούταν της ιστορίες, για συναφείς θρύλους ή για ευφάνταστους μύθους.

Ήταν κρίμα που οι περισσότεροι ελληνικοί μύθοι κατέληγαν σε τραγωδία.

ε καλωσόρισε με μια ζεστή και τρυφερή αγκαλιά και ένα φιλί σε κάθε μάγουλο. Αν και τα χείλη της βρισκόντουσαν εκεί μπροστά μου σχηματίζοντας ένα πλατύ χαμόγελο, η θέρμη τους παρέμενε ακόμη στα μάγουλα μου.

«Μου έλειψες», της είπα. «Πώς είσαι;»

Γέλασε απαλά, απομακρύνοντας από τα μάτια της τις άτονες αφέλειές της  και είπε, «Μια χαρά! Περνάω τέλεια!».

Φορούσε ένα μπλε φόρεμα που ανέμιζε στα πόδια της, λίγο πιο κάτω από τα γόνατα. Παρόλο που το καλοκαίρι είχε τελειώσει, ο ήλιος έμοιαζε να λάμπει εκείνη τη μέρα μόνο για κείνη.

«Πολύ ωραία!», είπα εγώ, ενώ σκεφτόμουν γιατί δεν με είχε ρωτήσει κι εκείνη. Έπρεπε να απαντήσω κι εγώ;

Με οδήγησε σε ένα μικρό τοίχο που εκτεινόταν μέχρι την κορυφή της κοιλάδας, χωρίζοντας την πόλη από την απότομη πλαγιά του βουνού.

«Λοιπόν, ποια πλευρά πρέπει να ακολουθήσουμε για το μαντείο;», ρώτησα, ενώ αγνάντευα το ανοιχτό τοπίο.

Έδειξε προς τα αριστερά. «Πέρα από την άλλη μεριά της πόλης», είπε. «Αλλά θα πάμε εκεί αύριο».

Δεν μπορούσα παρά να χαμογελάσω. «Τέλεια!», είπα, «Ήδη ανυπομονώ!»

Με χτύπησε παιχνιδιάρικα στα πλευρά, μια χειρονομία που είχα σχεδόν ξεχάσει. Όπως το χέρι της ακούμπησε το σώμα μου, αντιλήφθηκα πως εκείνη ήταν η Αχίλλειος πτέρνα μου.

ην τελευταία φορά που ειδωθήκαμε στην Αθήνα, ήθελα να της πω τα αισθήματα που ένιωθα για εκείνη, αλλά απλώς δεν μπόρεσα να το κάνω. Ήθελα να το πω στα ελληνικά, γιατί αγαπούσε τις ιδιαιτερότητες της γλώσσας. Θα ήταν όντως πολύ ρομαντικό. Θα την τραβούσα κάπου απόμερα, μακριά από τον πολύ κόσμο – ίσως η αρχαία Αγορά να ήταν το ιδανικό μέρος.

Δεν είχα όμως τα κότσια και, συν τοις άλλοις, δεν είχα μάθει ακόμη ελληνικά. Μήπως να το κάνω με τον παλιό πατροπαράδοτο τρόπο.

«Πόσο καιρό θα καθίσεις στην Ελλάδα;», με ρώτησε, σπάζοντας την αμήχανη σιωπή.

«Δεν έχω κλείσει πτήση επιστροφής, αν αυτό ρωτάς». Προσπάθησα να διαβάσω την αντίδρασή της, πριν συνεχίσω. Φάνηκε μάλλον έκπληκτη, αλλά κατά τα άλλα αδιάφορη. «Μόλις αποφοίτησα, κι έτσι σκέφτηκα να ταξιδέψω για λίγο στον κόσμο. Να δω που θα με βγάλει ο άνεμος. Ξέρεις, να βρω τον εαυτό μου.».

«Μάλιστα», αποκρίθηκε. «Και γιατί ξεκίνησες από την Ελλάδα;»

«Πού θα μπορούσα να διερωτηθώ καλύτερα για το νόημα της ζωής, αν όχι στην χώρα όλων των μεγάλων φιλοσόφων;».  Ήξερα πως αυτό θα την έκανε να γελάσει. Κάθε αστείο για την Ελλάδα της αρχαιότητας ήταν μια σίγουρη συνταγή για να κερδίσω, αν όχι την καρδιά της, την συμπάθειά της.

Τότε μου ήρθε η ιδέα.  Ίσως αν έλεγα κάτι μυθολογικό, σκέφτηκα, κάτι σαν «είσαι η Ευρυδίκη μου κι εγώ είμαι ο Ορφέας σου. Υπόσχομαι να μην κοιτάξω πίσω».

Απέρριψα την ιδέα αμέσως. Ήταν υπερβολικά σαχλή. Ακόμη και για μένα.

α βλέμματα μας συναντήθηκαν. Ήταν λες και μπορούσε να διαβάσει το μυαλό μου – σαν να υπήρχε σε ένα ανώτερο επίπεδο ύπαρξης, λες και οι συχνότητες μας συγχρονίστηκαν ξαφνικά. Η στιγμή ήταν τέλεια. Ένιωσα λες και ένας κεραυνός διαπέρασε την καρδιά μου, καθώς έγειρα προς το μέρος της. Εκείνη απομακρύνθηκε βιαστικά.

«Τι κάνεις;», με ρώτησε. Ο τόνος της φωνής της ήταν κάπως πιο επιθετικός από πριν.

«Νόμισα…»

Κούνησε το κεφάλι της. Κάθε ίχνος από το χαμόγελο της είχε χαθεί.

«Το ήξερα πως θα συμβεί αυτό», μου είπε. «Νόμιζα πως πήρες το μήνυμα από την προηγούμενη φορά. Για όνομα του θεού, δηλαδή, έχουν περάσει μόνο πέντε λεπτά!».

Ένιωσα να βυθίζομαι, τα μέλη μου άρχισαν να μουδιάζουν. Ήθελα να κουλουριαστώ σαν σε μια μπάλα, να με πάρει, να με σφίξει, να μου πει πως όλα θα πάνε καλά.

Πώς τα κατάφερα και τα έκανα θάλασσα, τόσο γρήγορα;

«Μα…»

«Όχι!».

Έβαλε το σακίδιο στον ώμο της και γύρισε την πλάτη της για να φύγει, ενώ εγώ έστυψα μέχρι εξαντλήσεως το μυαλό μου για να την κάνω να μείνει μαζί μου.

«Ήθελα να γίνεις η Αριάδνη μου», της φώναξα. «Κι εγώ θα μπορούσα να γίνω ο Διόνυσός σου».

Σταμάτησε και έστρεψε το κεφάλι της προς το μέρος μου. Το σώμα της ήταν σκληρό και άκαμπτο.

«Αν είμαι η Αριάδνη, τότε αυτό σημαίνει πως είσαι ο Θησέας. Για τρία χρόνια έλειπες. Τι περίμενες, δηλαδή;»

Ξεκίνησε να ανεβαίνει τα σκαλοπάτια, έστριψε αριστερά και δεν έριξε ούτε ένα βλέμμα πίσω της.

Δεν την ξαναείδα από τότε.

Ήταν εκείνη τη στιγμή που ήρθαμε πιο κοντά από ποτέ άλλοτε. Τόσο βασανιστικά κοντά, κι όμως τόσο μακριά. Ήταν εκείνη τη στιγμή που κατάλαβα πως δεν ήμουν ούτε ο Διόνυσος, ούτε ο Θησέας. Ήμουν ο Ίκαρος.

Κι εκείνη ήταν ο ήλιος μου.

About The Artist
Θεοδώρα Δημήτροβα

Η Θεοδώρα Δημήτροβα είναι αυτοδίδακτη καλλιτέχνης από τη Βουλγαρία. Πάντα πίστευε ότι η αποστολή της στη ζωή είναι να φέρνει ομορφιά σε αυτόν τον κόσμο μέσω της τέχνης της. Η μεγαλύτερη έμπνευσή της είναι η φύση και όλα τα σχήματα και τα χρώματα που δημιουργήθηκαν από τη θεϊκή μαγεία. Στο έργο της στοχεύει να συλλάβει συναισθήματα, την ομορφιά σε ένα κλάσμα της στιγμής που θα οδηγήσει τον θεατή σε ένα ταξίδι πίσω στις πιο τρυφερές αναμνήσεις . Οι ονειρεμένοι πίνακές της ακτινοβολούν φως και χαρά.

 

Η Θεοδώρα φιλοδοξεί να δημιουργεί τέχνη με αισθητικά ευχάριστο τρόπο που εμπνέει και κάνει τους ανθρώπους να ονειρεύονται. Ελπίζει ότι η θετική ενέργεια που ρέει μέσα από την τέχνη της θα φτάσει και θα εμπλουτίζει τις πιο δημιουργικές ψυχές.

About The Writer
Matt Leppington
Mystery Writer
Pen Name: Mystery Writer

We Love our Mystery writer....

You Might Also Like
Όταν βρεθεί η πραγματική αγάπη, η καρδιά παγιδεύεται… 22 Ιούν, 2022

Υπάρχει μόνο ένα πράγμα σε ολόκληρο τον κόσμο το οποίο δεν μπορεί να αντικατασταθεί. Αυτό δεν σημαίνει πως οι άνθρωποι δεν προσπαθούν να το αλλάξουν. Ο καθένας πιστεύει πως είναι αρκετά ισχυρός, ώστε να ελέγξει κάθε πτυχή της ζωής του, όμως κανείς δεν είναι αρκετά…

Ηλιοβασίλεμα στους Δελφούς Loves Stories 29 Ιούν, 2022

υνάντησα την Αγλαΐα την πρώτη μέρα που έφτασα στους Δελφούς. Με περίμενε με ανοιχτές αγκάλες στην στάση του λεωφορείου, που κοιτούσε πανοραμικά προς την κοιλάδα.  Συναντιόμασταν κατά καιρούς στην Αθήνα, λίγα χρόνια πριν, και η ξενάγηση που μου είχε κάνει στην Ακρόπολη είχε παραμείνει χαραγμένη…

Document