2008–2014: Τα πιο δύσκολα χρόνια
Γεια σας! Καλώς ήρθατε ξανά. Πού είχαμε μείνει; Α, ναι, σας έλεγα πόσο σίγουρη ήμουν ότι τα πράγματα μπορούσαν και θα γίνονταν μόνο καλύτερα. Λοιπόν, ειλικρινά πιστεύω ότι ίσως χαλάρωσα υπερβολικά την προσοχή μου, αλλά ακόμα κι αν δεν το είχα κάνει, δεν νομίζω ότι θα είχε αλλάξει κάτι.
Όταν ξέσπασε η κρίση
Τα χρόνια που ακολούθησαν το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης το 2008 ήταν δύσκολα για όλους, ειδικά στην Ελλάδα. Ωστόσο, για μένα ήταν η χειρότερη δυνατή στιγμή: μόλις είχα αγοράσει ένα ολόκληρο ξενοδοχείο (Bella Studios) που χρειαζόταν ανακαίνιση και είχα ήδη αρχίσει να ανακαινίζω το Bella Vista, καθώς μέχρι εκείνη τη στιγμή η επιχείρηση πήγαινε πολύ καλά. Όταν η κρίση χτύπησε την Ελλάδα, ένιωσα το έδαφος να γλιστράει κάτω από τα πόδια μου. «Τι έκανα; Πρέπει να πληρώσω για τις ανακαινίσεις… και τι θα γίνει με την υποθήκη; Γιατί έμπλεξα σε μια τόσο ριψοκίνδυνη επιχείρηση;» Νόμιζα ότι τιμωρούμουν επειδή ήμουν υπερβολικά αισιόδοξη και φιλόδοξη.
Οικονομική ευπάθεια και συναισθηματική κατάρρευση
Μακάρι ο πατέρας μου να ήταν ακόμα εκεί για να μου πει κάτι που θα μου έδινε λίγη ελπίδα. Αλλά αντί για την ισχυρή και ζεστή παρουσία του πατέρα μου, είχα έναν αγχωτικό, κτητικό και εγωκεντρικό φίλο που ήταν κάθε άλλο παρά χρήσιμος ή παρηγορητικός.
Ήμουν οικονομικά ευάλωτη και συναισθηματικά καταρρακωμένη. Τα πράγματα ήταν χειρότερα από ό,τι όταν επέστρεψα το 2003. Τώρα η δουλειά ήταν πραγματικά ασταμάτητη. Δεν είχα χρόνο να καθίσω να φάω ή να κάνω τον πολυπόθητο απογευματινό μου ύπνο. Ακόμα και ένα διάλειμμα για καφέ ήταν υπερβολικό να ζητήσω. Μερικές φορές ένιωθα σαν να μην είχα καν χρόνο να αναπνεύσω. Είχα καταλήξει ένα μάτσο νεύρα που δεν μπορούσε καν να κλάψει, γιατί δεν είχα χρόνο! Έπρεπε να δουλέψω, να βγάλω όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα για να μπορέσω να καλύψω όλα τα έξοδα. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος, ή προχωρούσα μπροστά ή τα παρατούσα. Αλλά δεν ήθελα να εγκαταλείψω τα όνειρά μου τόσο εύκολα.
Ο αγώνας για τη διατήρηση της ηθικής σε μια αγορά που καταρρέει
Το χειρότερο ήταν ότι, λόγω της κρίσης, η «πολιτική των δραστικών μειώσεων τιμών» ξανάρχισε. Αλλά αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά, επειδή πολλοί άνθρωποι χρησιμοποιούσαν το Διαδίκτυο για επαγγελματικούς σκοπούς. Τώρα, πολλές επιχειρήσεις πουλούσαν τα δωμάτιά τους σε ιστότοπους online κρατήσεων. Οι εποχές που ήμουν η μόνη που δραστηριοποιούμουν μέσω Διαδικτύου είχαν περάσει προ πολλού. Έτσι, από τα μεγάλα ξενοδοχεία μέχρι τα μικρότερα, από τα B&B μέχρι τα διαμερίσματα, όλοι πρόσφεραν εξωφρενικά χαμηλές τιμές. Φυσικά, ήμασταν όλοι απελπισμένοι για χρήματα!
Όσον αφορά τα μεγαλύτερα ξενοδοχεία, απλώς τους απείλησα ότι θα τους μηνύσω για αθέμιτο ανταγωνισμό και, ευτυχώς, κατάφερα να τους κάνω να υποχωρήσουν. Αλλά τι μπορούσα να κάνω με τους μικρότερους ανταγωνιστές στις Μπενίτσες, οι οποίοι όχι μόνο έριχναν τις τιμές, αλλά είχαν αρχίσει να βλέπουν τον τρόπο που δούλευα ως πρότυπο προς μίμηση; Ήδη με θεωρούσαν την «ξένη» και φοβόμουν ότι αν τους έλεγα ότι η μείωση των τιμών δεν ήταν η μόνη επιλογή, πρώτον θα παρερμήνευαν τις προθέσεις μου και, δεύτερον, πιθανότατα θα μου έκοβαν το κεφάλι. Έτσι, αποφάσισα να το κάνω με τον δικό μου τρόπο, σύμφωνα με το ρητό: «Αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, ξεκίνα από τον εαυτό σου».
Στην άκρη
Σε εκείνα τα δύσκολα χρόνια έκανα ό,τι μπορούσα για να μείνω πιστή στις αξίες μου και να μην υποκύψω στις περιστάσεις. Βρισκόμουν σε μια κρίσιμη καμπή. Ευτυχώς, το 2012 και το 2013 κατάφερα να κρατήσω τα διαμερίσματα ανοιχτά όλο το χρόνο, χάρη σε μια ομάδα εργατών που εργάζονταν σε ένα μεγάλο ξενοδοχειακό έργο στην περιοχή και χρειάζονταν ένα μέρος για να διανυκτερεύσουν.
Αυτό που παραλίγο να χάσω
Αλλά, φυσικά, έπρεπε να χάσω τουλάχιστον μία μάχη σε αυτόν τον πόλεμο, και αυτό που έπρεπε να χάσω ήταν η όμορφη μεζονέτα μου στο Κορφουτάουν: έπρεπε να τη βγάλω προς πώληση, είτε μου άρεσε είτε όχι. Από τη μία πλευρά ήμουν λυπημένη και θυμωμένη που δεν είχα καν την ευκαιρία να μετακομίσω εκεί, αλλά από την άλλη ένιωθα κάπως ανακουφισμένη που, αφού δεν έζησα ποτέ εκεί, δεν ήμουν τόσο συναισθηματικά δεμένη με το μέρος. Ωστόσο, συνειδητοποίησα ότι για άλλη μια φορά θυσίαζα την προσωπική μου ζωή και την ευτυχία μου για χάρη της επιχείρησης. Είχα ήδη κάνει ό,τι μπορούσα για να σώσω το Bella Vista. Είχαν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια και μου φαινόταν ότι τίποτα δεν είχε αλλάξει πραγματικά: εξακολουθούσα να εργάζομαι περισσότερο από ποτέ και η ηρεμία για την οποία είχα επιστρέψει ήταν πιο μακρινή από ποτέ.
Σημείο καμπής
Είμαι ο τύπος του ανθρώπου που παίρνει μια απόφαση και τη διατηρεί μέχρι το τέλος, αλλά οι επιλογές μου άρχισαν να γίνονται ένα βάρος που δεν μπορούσα πλέον να αντέξω. Τότε ήταν που άρχισα να γίνομαι επιθετική, όταν βρισκόμουν υπό υπερβολική πίεση και άγχος. Τελικά, έπρεπε να παραδεχτώ στον εαυτό μου ότι ήμουν απλώς ένας άνθρωπος, παρόλο που ονειρευόμουν να γίνω υπερήρωας. Ευτυχώς, είχα την τύχη να έχω μια τόσο υπέροχη ομάδα που κατάφερε να με προστατεύσει όταν βρισκόμουν στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού.
Οι φίλοι που με στήριξαν
Παρά όλα τα προβλήματα που προέκυψαν, οι επισκέπτες μας ήταν εξαιρετικά ευχαριστημένοι και ικανοποιημένοι από τις υπηρεσίες μας. Ακόμα κι αν ήταν προφανές ότι ήμουν αγχωμένη, νευρική και δυσαρεστημένη, ο κόσμος συνέχιζε να λέει καλά λόγια για το ξενοδοχείο, για μένα και για την υπέροχη ομάδα μας. Αναγνώριζαν τη σκληρή δουλειά μας και τις προσπάθειές μας να βελτιωθούμε όσο το δυνατόν περισσότερο, και με εξέπληξε το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι επισκέπτες επέστρεφαν κάθε χρόνο.
Το γεγονός ότι έλαβα τόσες θετικές κριτικές στο TripAdvisor γέμισε (και εξακολουθεί να γεμίζει) την καρδιά μου με αληθινή χαρά. Η αγάπη που δείχνουν οι επισκέπτες μου σε εμένα και στο Bella Vista είναι το κίνητρο που με κρατάει σε κίνηση και με κάνει να πιστεύω στην αποστολή μου. Ειλικρινά πιστεύω ότι χωρίς την κατανόηση και τα θετικά σχόλια τόσων ανθρώπων, δεν θα μπορούσα να τα καταφέρω.
Η ποιότητα ως αντίσταση
Φυσικά, εκείνα τα χρόνια αναγκάστηκα κι εγώ να μειώσω τις τιμές μου, αλλά όχι με τρόπο που να βλάπτει την ποιότητα των υπηρεσιών μας. Παρά την κρίση, δεν σταμάτησα ποτέ να επενδύω στην ποιότητα και στη διαφοροποίηση του προϊόντος μας, και οι θετικές κριτικές που συνέχιζαν να έρχονται ήταν η απτή απόδειξη ότι το έκανα με τον σωστό τρόπο.
Μετά την καταιγίδα
«Κάθε καταιγίδα έχει ένα τέλος. Όταν όλα τα δέντρα έχουν ξεριζωθεί, όταν όλα τα σπίτια έχουν καταστραφεί, ο άνεμος θα ησυχάσει, τα σύννεφα θα διαλυθούν, η βροχή θα σταματήσει. Ο ουρανός θα καθαρίσει σε μια στιγμή και μόνο τότε, σε εκείνες τις ήσυχες στιγμές μετά την καταιγίδα, μαθαίνουμε ποιος ήταν αρκετά δυνατός για να την επιβιώσει…» – Grey’s Anatomy
Καθώς πλησίαζε το 2014, φαινόταν ότι η κρίση είχε περάσει το αποκορύφωμά της και η οικονομία άρχιζε να ανακάμπτει. Ναι, η επιχείρησή μου επέζησε της καταιγίδας και ένιωθα εξίσου εξαντλημένη όσο και περήφανη.
Ένα νέο είδος τουρισμού
Όταν η καταιγίδα πέρασε, συνειδητοποίησα ξαφνικά ότι όχι μόνο είχα επιβιώσει, αλλά ότι κάτι είχε αλλάξει. Η εικόνα των Μπενιτσών είχε τελικά μεταμορφωθεί και ένας νέος τύπος τουρισμού είχε πάρει σάρκα και οστά, μαζί με «νέους» τουρίστες, φυσικά! Σας έχω ήδη πει ότι οι Βρετανοί δεν ήταν ιδιαίτερα ευπρόσδεκτοι στις Μπενίτσες και ότι έπρεπε να βασιστώ σε επισκέπτες άλλων εθνικοτήτων μετά από όσα είχαν συμβεί τη δεκαετία του 1980.
Λοιπόν, τα επόμενα χρόνια ήταν οι Ρώσοι που φάνηκαν να εκτιμούν περισσότερο τις Μπενίτσες. Το Bella Vista ήταν ένα από τα πρώτα ξενοδοχεία που φιλοξένησε Ρώσους, αλλά σύντομα το χωριό πλημμύρισε από Ρώσους! Και τι πρόκληση ήταν αυτή, ειδικά για τα εστιατόρια! Ήταν μια τεράστια πολιτισμική πρόκληση, επειδή οι απαιτήσεις αυτών των τουριστών ήταν εντελώς διαφορετικές από αυτές που είχαμε συνηθίσει, ξεκινώντας από το φαγητό, ή για να είμαστε πιο ακριβείς, από το πρωινό: η ποσότητα φαγητού που τρώνε οι Ρώσοι το πρωί είναι απίστευτη. Ενώ το τοστ και ο καφές αρκούν για τις περισσότερες κουλτούρες που γνωρίζω, οι Ρώσοι θέλουν κανονικό φαγητό για πρωινό, κάτι που είναι στην πραγματικότητα πολύ έξυπνο αν σκεφτείς ότι χρειάζεσαι ενέργεια για την ημέρα.
Θυμάμαι ακόμα τα πρόσωπα του προσωπικού μας όταν είδαμε για πρώτη φορά τους Ρώσους επισκέπτες μας να παίρνουν πρωινό. Μείναμε άφωνοι: όσο περισσότερο γεμίζαμε τον μπουφέ, τόσο περισσότερο έτρωγαν. Ωστόσο, το να ικανοποιήσεις έναν Ρώσο δεν είναι και τόσο εύκολο. Στην αρχή, δυσκολεύτηκα πολύ να βρω έναν τρόπο να ικανοποιήσω τις επιθυμίες τους, αλλά στη συνέχεια το κατάλαβα (και το ίδιο έκανε και ο μάγειράς μας): κρέας και λουκάνικα. Ναι, για πρωινό! Είμαι πολύ ευγνώμων στους Ρώσους, γιατί συνέβαλαν σημαντικά στην ποικιλία του μπουφέ πρωινού μας, ο οποίος είναι (υποθέτω) ένα από τα ισχυρότερα σημεία μας.
Η καρδιά μιας μητέρας
Τελικά, τα πράγματα επέστρεψαν στο φυσιολογικό (περίπου), και κατάφερα να επιβιώσω από εκείνα τα δύσκολα χρόνια χωρίς να χάσω τίποτα (εκτός από τα νεύρα μου, μερικές φορές): η μεζονέτα μου ήταν ακόμα δική μου! Κανείς δεν την είχε αγοράσει ακόμα! Βαθιά μέσα μου ήμουν πολύ χαρούμενη γι’ αυτό, αλλά είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα το πουλούσα για το καλό της οικογένειας, οπότε ήμουν ακόμα αποφασισμένη να βρω αγοραστή. Παραδόξως, ακόμη και η μητέρα μου, που δεν της άρεσε καθόλου εκείνο το διαμέρισμα, άρχισε να μου λέει ότι δεν ήθελε να το πουλήσω και ότι έπρεπε να το κρατήσω για τον εαυτό μου.
Αχ, η καρδιά μιας μητέρας. Όσο κι αν μισούσε εκείνο το μέρος, δεν ήθελε να θυσιάσω τη δική μου ευτυχία!
